گنجور

 
رهی معیری
 

درون کلبه تنگی شبانگاه

ز آتشدان، به هر سو شعله خیزد

در آتش چوب تر همچون دل من

«سری سوزد، سری خونابه ریزد»

سراید ساز، از سوز جدایی

به گوشم نغمه های آشنایی

ز برف بهمنی پوشیده هامون

پرند سیمگون بر پیکر خویش

من از سیمینه هامون باز یابم

نشان دلبر سیمین بر خویش

صبا در گوش من نام تو گوید

نسیم آهسته پیغام تو گوید

کجایی؟ کز نوای آتشینم

دلت در سینه گردد آتش انگیز

میان برف و یخ در آتشستم

به برف اندر شگفت است آتش تیز

جهان در دیده من محو و تاریک

تو از من دور و من با مرگ نزدیک

برآر ای ساز، آوازی که گردون

طریق سازگاری پیش گیرد

فراخوان بخت ره گم کرده ام را

که راه آشیان خویش گیرد

به سردی گر فلک بیداد کیش است

دل من، گرم از سودای خویش است

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.