نزدیک یار اگر نه چنین خوار و خردمی
در هجرش این مذلت و خواری نبردمی
بیاو ز جان ملول شدم، کو خیال او؟
تا جان خود به دست خیالش سپردمی
از باد صبحگاه درین تنگنای هجر
گر بوی او به من نرسیدی به مردمی
کو آن توان و توش؟ کزین خاکدان غم
خود را به آستان در دوست بردمی
صافی کجا شدی دلم از دردی جهان؟
گر من نه در حمایت این صاف و دردمی
اندر شمار دیدن او نام من کجاست؟
تا بعضی از جنایت او برشمردمی
گر نقش روی خود ننهفتی ز چشم من
من نام اوحدی ز ورق بر ستردمی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حال پریشان و رنجهای ناشی از فراق یار میگوید و به احساس حقارت و عدم تواناییاش در دوری از او اشاره میکند. او از مرگ و خستگی ناشی از جدایی مینالد و آرزو میکند که بتواند به وصال یار برسد. در عین حال، شاعر از دردهای دل خود میگوید و از بویی که به یاد یار در صبحگاه است، یاد میکند. در نهایت، او به عشقی عمیق اشاره دارد که در صورت عدم یاد یار، نامش از یادها محو میشود.
هوش مصنوعی: اگر در کنار یار بودم، به این اندازه تحقیر و ذلت نمیکشیدم؛ در دوری از او مجبورم این گونه حقیر و خوار به نظر بیایم.
هوش مصنوعی: بدون وجود او، از زندگی خسته و بیرمق شدهام، پس خیال او کجاست؟ چون عشق او را در دل داشتم، جانم را به خاطر خیالش فدای او میکردم.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از دوری معشوق و نبود او در زندگیاش ناراحت است و میگوید اگر در این صبحگاه، که عطر او باید در هوای هجر احساس میشد، بوی او به من نرسد، دیگر نمیتوانم به زندگی ادامه دهم و انسانی باقی بمانم.
هوش مصنوعی: کجا آن قدرت و نیرویی است که میتوانستم غمهایم را از این دنیا به در خانهٔ دوست ببرم؟
هوش مصنوعی: دل من از دردهای جهان کجا رفته است؟ اگر من نباشم که از این دردها حمایت کنم، چه بر سر این دل صاف خواهد آمد؟
هوش مصنوعی: در مورد دیدن آن معشوق، نام من کجا در میان میآید؟ تا زمانی که بتوانم برخی از گناهان او را بشمارم.
هوش مصنوعی: اگر نقش چهرهات را از دید من پنهان نمیکردی، من نام اوحدی (شاعر) را از کتابها پاک میکردم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گوگرد سرخ خواست ز من سبز من پریر
در پیشش ار نیافتمی روی زردمی
خود سهل بود سهل که گوگرد سرخ خواست
گر نان خواجه خواستی از من چه کردمی
گر نیستی زمانه به جنگ و نبرد خلق
پیوسته با زمانه کجا در نبردمی
ور آسیای چرخ بر غمم نگرددی
در جوی آسیا متوطن نگردمی
آب مراد زیر پل کس نمیرود
[...]
باور نکردمی که رسد کوه سوی کوه
مردم رسد به مردم، باور بکردمی
کوهی بد این تنم که بدو کوه غم رسید
من مردمم چرا نرسیدم به مردمی؟
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.