مشتاق یارم و به در یار میروم
دلدارم اوست، در پی دلدار میروم
تا بینم آفتاب رخ او ز روزنی
مانند سایه بر در و دیوار میروم
او در میان دایرهٔ خانه نقطهوار
من گرد خط کوچه چو پرگار میروم
صدبار چون خلیل مرا سوختند وباز
همچون کلیم در پی دیدار میروم
دوشم نشان دوست به بازار دادهاند
عیبم مکن که بر سر بازار میروم
با یادش ار برهنه به خارم برآورند
گویی که: بر حریر، نه بر خار میروم
با صوفیان صومعه احوال من بگوی
کز خانقاه بر در خمار میروم
از گردنم حمایل تسبیح برگشای
امشب که من به بستن زنار میروم
گویی: دلیل چیست که خود شربتی نساخت؟
از پیش این طبیب، که بیمار میروم
بیچاره شد ز چارهٔ کار من اوحدی
زانش وداع کردم و ناچار میروم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و دلتنگی خود سخن میگوید و در پی دیدار معشوق است. او مانند سایهای به دنبال یارش میرود و حتی در سختیها و چالشها همچون خلیل در پی خداوند است. در تصاویری نمادین، نشان از عشق و شوقش به دوست دارد و به رغم مشکلات، راه خود را ادامه میدهد. شاعر با بیان احساسات عمیق، از تنهایی و آرزوی وصال میگوید و در نهایت ابراز میکند که گرچه با یار وداع کرده، ناچار به ادامه مسیر زندگی است.
هوش مصنوعی: سخت مشتاق یارم و به سوی در خانهٔ او میروم، زیرا دلدار من اوست و به دنبال او میروم.
هوش مصنوعی: برای دیدن چهرهٔ تابناک او، همچون سایهای بر در و دیوارها میروم و در جستجوی نور او از روزنی عبور میکنم.
هوش مصنوعی: او در خانهاش در نقطهای ثابت است، در حالی که من مانند پرگاری که دور خطی میچرخد، در کوچهها میگردم و به دنبال او هستم.
هوش مصنوعی: من بارها مانند خلیل (ابراهیم خلیل، پیامبری که فرزندش را قربانی کرد) مورد آتشسوزی و امتحان قرار گرفتهام، و حالا همچون کلیم (موسى، که با پروردگارش صحبت کرد) برای دیدار و ملاقات با معشوقم به راه افتادهام.
هوش مصنوعی: شب گذشته نشانی از دوست به من دادهاند. عیبجویی نکن، زیرا من اکنون به دنبال او به بازار میروم.
هوش مصنوعی: حتی اگر به خاطر یاد او به دردسر بیفتم و بر خارهای تند بروم، باز هم این احساس را دارم که گویی بر پارچهٔ نرم و لطیف راه میروم.
هوش مصنوعی: به صوفیان در صومعه بگویید که من به خاطر حال بد و مستی، از خانقاه (محل عبادت و جمعبودن صوفیان) خارج میشوم.
هوش مصنوعی: امشب تسبیح را که بر گردنم آویختهام، کنار بگذار تا من به بستن زنار (حلقهٔ نشانهای از مسلمانان) بروم.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد شاعر از خود میپرسد که چرا طبیب (که به احتمال زیاد به عنوان کسی که میتواند درمانش کند، اشاره دارد) برای او دارویی نساخته، در حالی که او در حال رفتن به جایی است که به درمان نیاز دارد. این بیت نشاندهندهٔ ناامیدی شاعر از عدم توجه یا اقدام طبیب است در حالی که او بیمار است.
هوش مصنوعی: اوحدی از ناچاری و درماندگیاش در رسیدن به راهحل برای مشکلاتش سخن میگوید و به همین دلیل، او (که به احتمال زیاد یک شخص خاص است) را ترک میکند و بیاختیار به راه خود ادامه میدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دی فرد و خفته بخت سوی ارمن آمدم
امروز جفت نعمت بسیار میروم
دیدم دو بحر، بحر ایادی و بحر آب
من زین دو بحر شاکر آثار میروم
لب تشنه آمدم به لب بحر شور لیک
[...]
ای دیده، پای شو که بر یار می روم
در جلوه گاه آن بت عیار می روم
راهش ز رفتن مژه پر خار کرده اند
من باز دیده کرده بر آن خار می روم
ای خارخار هجر ز دل دور شو که من
[...]
از جلوه ات ز هوش من زار می روم
چندان که می روی تو من از کار می روم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.