اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
»
شمارهٔ ۸۰
هر دل که زعشق او امانش نبود
جز بر در شاهد آستانش نبود
فی الجمله سماعی که درو شاهد نیست
مانند بتی بود که جانش نبود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان حالات عاشقانه میپردازد و بیان میکند که هیچ دلی که در عشق حقیقی غرق شده باشد، نمیتواند از معشوق خود فارغ شود. او اشاره میکند که همگان باید در آستان معشوق حضور یافته و در عشق او غوطهور باشند. همچنین، او توضیح میدهد که اگر در یک مجالس سماع (موسیقی) شاهدی از معشوق نباشد، آن مجلس به هیچ وجه جذابیتی نخواهد داشت و مانند بتی خالی و بیجان خواهد بود. به طور کلی، مضمون شعر درباره اهمیت عشق و وجود معشوق در زندگی عاشق است.
هوش مصنوعی: هر کس که عشق او را در دل دارد، نمیتواند از شدت عشق آرامش پیدا کند و جز در کنار معشوق خود احساس آرامش نمیکند.
هوش مصنوعی: به طور کلی، شنیدنی که در آن شاهدی وجود ندارد، شبیه به مجسمهای است که جان ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آن یار فقیر این و آنش نبود
سرمایهٔ سود و هم زیانش نبود
در کتم عدم مست و خراب افتاده
او را خبر از نام و نشانش نبود
مردم که ز مردمی نشانش نبود
اینش نپسندند چو آنش نبود
انسان نبود آنچه به انسان ماند
ماهی چو زبان است و زبانش نبود
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.