اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
»
شمارهٔ ۳۹
این خوش پسران که در غمم می دارند
جان تو که هردم به دمم می دارند
دانی که برهنه سر زبهر چه شدند
کشتند مرا و ماتمم می دارند


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و غم خود سخن میگوید و به تصاویری از جوانان زیبا اشاره میکند که در محنت او شریک هستند. او از عشقش به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که چطور این جوانان از درد او آگاهند و به نوعی با او همدردی میکنند. در پایان، شاعر اشاره دارد که این همدردی و اشکها، سبب مرگ او شده و او را در ماتم عشق غرق کرده است.
هوش مصنوعی: این پسران باحال که در غم من هستند، به خاطر تو هر لحظه در خیال من حضور دارند.
هوش مصنوعی: میدانی چرا نادانسته و بیپناه مرا به قتل رساندند و اکنون برای مرگ من عزاداری میکنند؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.