اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
»
شمارهٔ ۲۱۶
از صورت اگر چه طبع سرکش نشود
آن خود نبود که دل مشوّش نشود
سلطان و گدا و نیک و بد را دیدم
کس نیست که از صورت خوش خوش نشود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی دربارهٔ اثر زیبایی ظاهری بر انسان است. شاعر میگوید حتی اگر زیبایی، نفس را به هوس و سرکشی نکشاند، دل را ناگزیر بیقرار میکند. سپس از تجربهٔ خود گواه میآورد که شاه و گدا و نیک و بد، همه از دیدن روی زیبا شاد میشوند. این سخن با نگاه اوحدالدین به تماشای زیبایی در صورتها همخوان است.
هوش مصنوعی: اگرچه دیدن چهرهٔ زیبا ممکن است نفس و طبع را به سرکشی و هوس نکشاند، ولی هرگز نمیشود که دل از دیدن آن آشفته و بیقرار نشود.
هوش مصنوعی: شاه و گدا و نیک و بد را آزمودهام؛ هیچکس نیست که از دیدن صورت زیبا شاد و خوشحال نشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.