اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
»
شمارهٔ ۷۸
گر عالم را زبهر تو آرایند
مگر ای که عاقلان بدو نگرایند
بسیار چو تو روند و بسیار آیند
بر بای نصیب خویش کت بربایند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به این موضوع میپردازد که اگر همهٔ عالم به خاطر کسی زینت و آرایش شود، این امر به خودی خود نمیتواند ارزشی داشته باشد مگر اینکه خردمندان به آن شخص توجه کنند. او تأکید میکند که افراد بسیاری میآیند و میروند، اما تنها عدهای با بصیرت به حقیقت و عمق وجود او پی میبرند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که هر کس باید نصیب و سهم خود را از زندگی بردارد و به آن دست یابد.
هوش مصنوعی: اگر تمام عالم را برای تو زینت دهند، اما عاقلان به او توجه نکنند، چه فایدهای دارد؟
هوش مصنوعی: بسیاری مانند تو به دنیا میآیند و میروند، اما هر کس تنها سهم خود را از زندگی میبرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بر چشم تو عالم ارچه میآرایند
مگرای بدان که عاقلان نگرایند
همین شعر » بیت ۱
گر عالم را زبهر تو آرایند
مگر ای که عاقلان بدو نگرایند
آرند یکی و دیگری بربایند
بر هیچکسی راز همینگشایند
ما را ز قضا جز این قدر ننمایند
پیمانهٔ عمر ماست میپیمایند
دل سوختگان که نفس میفرسایند
بربوی وصال باد میپیمایند
بس دور رهیست تاکرا بنمایند
بس بسته دریست تا کرا بگشایند
آنان که طریق علم می پیمایند
و آنان که ز جهل ژاژها می خایند
هر چند ز راه مختلف می آیند
مقصود تویی چو راز دل بگشایند
گر راه روی راه برت بگشایند
ور نیست شوی به هستیت بگرایند
ور پست شوی، نگنجی در عالم
وانگاه تو را بی تو به تو بنمایند
آن قوم که با عشق نه از یک جایند
مستغرق عشقند و هوسپیمایند
ماهی و نهنگ عین دریا نشوند
هرچند تمام عمر در دریایند
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.