اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
»
شمارهٔ ۱۱۲
تا هست غم خودت نبخشایندت
تا با تو توی هست بننمایندت
تازن نکنی بیوه و فرزند یتیم
این در مزن ای دوست که نگشایندت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به این نکته اشاره میکند که تا زمانی که غم و اندوه خود را رها نکردهای، کسی تو را درک نخواهد کرد. او تأکید میکند که اگر خود را به این وضعیت بسپاری، دیگران در کنار تو نخواهند بود. همچنین، شاعر بر لزوم توجه به مشکلات و نیازهای دیگران تأکید میکند و از دوست میخواهد که در چنین شرایطی پای به میانه نگذارد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که غم و درد در دل خود را فراموش نکردهای، دیگران به تو توجهی نخواهند کرد و تو را در سایه خود قرار نخواهند داد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که بیوهای و فرزندان یتیم را نرسانی، این در را به روی خود نزن، ای دوست، چون آنها تو را نخواهند پذیرفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.