اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
»
شمارهٔ ۱۱۳
خاک در کس مشو که گردت خوانند
ور گرم چو آتشی که سردت خوانند
تا تشنه تری به حلق بی آب تری
سیر از همه شو تا سَره مَردت خوانند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به هشدار دربارهی پرهیز از وابستگی به دنیا و لذات زودگذر میپردازد. او به مخاطب توصیه میکند که خود را در دل خاک و عادات رذیله مدفون نکند و مانند آتش، همیشه در حال جوشش و تلاش باشد. بهعلاوه، اگر در پی کمال انسانی و تسلیم نشدن به شهوات باشد، اعتبار و ارزش واقعی را به دست خواهد آورد. در نهایت، شاعر تأکید میکند که باید از هوسها دوری گزید تا به مقام انسانی واقعی دست یابیم.
هوش مصنوعی: به کسی که مانند خاک و بیاراده است تبدیل نشو، زیرا در چنین حالتی دیگران تو را تحقیر میکنند. همچنین مانند آتش گرم و پر انرژی باش، نه اینکه به حالتی برسی که سرت را سرد بدانند.
هوش مصنوعی: تا وقتی که تشنهای، حتی اگر در جایی بیآب باشی، میتوانی سیراب شوی و از همه جلو بیفتی، تا اینکه دیگران تو را مرد شایستهای بشناسند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.