اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه
»
شمارهٔ ۴۲
بی روی تو گرچه رهگذر جای گل است
ما را نه غم باغ و نه پروای گل است
گر دست برم بی تو سوی گل، بادا
در چشم من آن خار که در پای گل است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حسرت و درد فراق محبوبش اشاره دارد و میگوید که در غیاب او حتی اگر در جایی زیبا چون باغی گلدار باشد، دلش به آنجا شاد نیست. او تأکید میکند که اگر بخواهد دستش را به سوی گل برد، در واقع به خاطر نبودن محبوب، درد و رنجی در دلش وجود دارد که همچون خاری در پای گل است. این شعر به ابراز احساساتی عمیق از عشق و آرزوی وصال میپردازد.
هوش مصنوعی: اگرچه در این مسیر گلهای زیبا وجود دارد، اما بدون چهرهی تو، نه ما نگران باغ هستیم و نه برای گل اهمیت قائل میشویم.
هوش مصنوعی: اگر بدون تو دستم را به سمت گل دراز کنم، در چشمان من همان خاری خواهد بود که در پای گل قرار دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.