اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه
»
شمارهٔ ۳۴
امروز زخیل دل چو بیرون باشی
فردا لاشک عاجز و مغبون باشی
چون در کله عمر نداری پشمی
دست اجلت پنبه نهد چون باشی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به گذرای عمر و فناپذیری انسان اشاره میکند. او هشدار میدهد که اگر امروز با دلزنده و پرانرژی زندگی کنی، فردا ممکن است ناتوان و متأسف باشی. همچنین، اشاره میکند که عمر محدود است و در پایان هر زندگی، قدرت و جوانی به سرعت از بین میرود. در نهایت، شاعر تأکید میکند که انسان باید از لحظات زندگی خود بهخوبی استفاده کند، زیرا زمان به سرعت سپری میشود.
هوش مصنوعی: اگر امروز با دل پر امید و آماده به کار و تلاش باشی، فردا ممکن است دچار ناتوانی و شکست شوی.
هوش مصنوعی: وقتی در زندگی خود عمری ندارید که از آن بهرهبرداری کنید، مرگ مانند یک دست که پنبه را میگیرد، به سراغ شما میآید و شما را در مینوردد. پس باید به ارزش زندگی و زمان خود واقف باشید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باز آی کز آنچ بودی افزون باشی
ورتا بکنون نبودی اکنون باشی
آنی که بوقت جنگ جانی و جهان
بنگر که بوقت آشتی چون باشی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.