اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة
»
الفصل الاول - فی الطامات
»
شمارهٔ ۷
پیری ز خرابات برون آمد مست
سجّاده به کول و کوزهٔ باده به دست
گفتم پیرا تو را به دل ایمان هست؟
ایمان به دل اندر است و دل نیست به دست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تصویر کشیدن یک پیر مست میپردازد که از خرابات خارج شده و سجادهای بر دوش و کوزهای پر از شراب در دست دارد. او به پیر میگوید که ایمان او به دلش است، نه به روش و ظاهر امور. این بیان نشاندهندهی این است که ایمان واقعی در درون انسان قرار دارد و به ظواهر وابسته نیست.
هوش مصنوعی: یک پیرمرد از میخانه بیرون آمد، در حالی که سجادهی خود را بر دوش انداخته و کوزهای پر از شراب در دست دارد.
هوش مصنوعی: به او گفتم آیا قلبم به تو ایمان دارد؟ ایمان در دل است و دل در اختیار ما نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.