اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۵۳
یا رب تو مرا به خلق محتاج مکن
عقلم به هوای طبع تاراج مکن
گر من دم معراج زنم این هوس است
از خاک در توَم تو بی تاج مکن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از خداوند طلب میکند که او را به خلق وابسته نکند و از عقل او نیز در برابر تمایلات نفسانی محافظت کند. او به کرامت و عظمت پروردگار اشاره میکند و از اینکه بخواهد با نفس خود به معراج برود، ابراز ندامت میکند و در مییابد که بدون توج به خداوند، عرضهی تاج و مقام در نظر او بیارزش است. در نهایت، به توحید و فراتر بودن از مادیات اشاره دارد.
هوش مصنوعی: خدایا، من را به دیگران نیازمند نکن و نگذار که عقل و درک من تحت تأثیر خواستههای نفس و تمایلات دنیوی قرار گیرد.
هوش مصنوعی: اگر من بخواهم مانند ملائک بالا بروم، این تنها آرزویی است که از دنیای خاکی من ناشی میشود. تو که بینیاز از زینت و تاج هستی، نباید به این خواسته من توجه کنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.