اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۵۶ - الرجاء
آن کس که نبوّت به شبانی بخشد
سلطانی را به پاسبانی بخشد
چون هست امید تو بدو دل خوش دار
کاو هر نفسی بتازه جانی بخشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی در باب امید به رحمت الهی است. شاعر یادآوری میکند که خداوند پیامبری را به چوپانی و پادشاهی را به پاسبانی بخشیده و بخشش او به مقام و جایگاه کسی وابسته نیست. سپس نتیجه میگیرد که امیدوار به او باید دلخوش باشد، چون او هر دم جانی تازه عطا میکند.
هوش مصنوعی: خداوندی که پیامبری را به چوپانی (چون موسی) عطا میکند و پادشاهی را به نگهبانی میبخشد، بخشش او به شایستگی و مقام ظاهری بنده بسته نیست.
هوش مصنوعی: پس چون امید تو به اوست، دلت را شاد و آسوده نگه دار؛ زیرا او در هر لحظه جانی تازه میبخشد و رحمتش پیوسته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.