اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۵۵ - الرجاء
چون قطرهٔ مهر او چکیدن گیرد
دل جامهٔ عافیت دریدن گیرد
چون باد عنایتش وزیدن گیرد
اسباب بلا زمن بریدن گیرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی در باب امید (رجاء) است و دو روی تأثیر الهی را کنار هم میگذارد: قطرهٔ مهر او دل را از عافیت بیرون میآورد و بیقرار میکند، اما نسیم عنایتش بندهای بلا را از عاشق میگسلد. بدینسان شاعر امید دارد که همان کسی که درد عشق میدهد، رهایی از بلا را نیز ببخشد.
هوش مصنوعی: هنگامی که قطرهای از محبت او (معشوق یا خداوند) بر دل فرود آید، دل جامهٔ آسودگی و سلامت را میدرد؛ یعنی عشق او آرامش و عافیت را از عاشق میگیرد و او را بیقرار میکند.
هوش مصنوعی: اما هنگامی که نسیم لطف و عنایت او بوزد، اسباب و رشتههای بلا و گرفتاری از من گسسته میشود و رهایی مییابم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.