اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۱۹ - القضا و القدر
بر رهگذرم هزار جا دام نهی
گویی که بگیرمت اگر گام نهی
یک ذرّه جهان زحکم تو خالی نیست
حکمم تو کنی و عاصیم نام نهی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تأثیر قضا و قدر الهی بر زندگی انسان اشاره دارد. او بیان میکند که در هر گوشهای از جهان، تقدیر بر رفتار و سرنوشت او نظارت دارد و از این راه نمیتواند از سرنوشت خود فرار کند. در نهایت، بر این نکته تأکید میکند که هر چه کند، در برابر حکمت و حکم الهی عاصی و ناتوان باقی میماند.
هوش مصنوعی: در مسیر من هزاران تله و دام وجود دارد، با این حال تو به من میگویی که اگر قدم بگذاری، میگیرمت.
هوش مصنوعی: هیچ نقطهای از جهان وجود ندارد که از فرمان تو خالی باشد؛ هرچند که من گناهکارم، اما نام مرا عاصی میگذاری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.