|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دُرّی است ثمین که آن به سفتن ناید
سرّی است نهان که آن به گفتن ناید
جان ده که مگر ازو بیابی بویی
کاین کار به خوردن و به خفتن ناید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به رازهای عمیق و معنوی اشاره دارد که نمی‌توان آنها را با کلمات بیان کرد. او به درونی‌ترین حقیقت‌ها و اسراری اشاره می‌کند که تنها با تجربه و جان‌دادن به آنها می‌توان به درک واقعی رسید. در این میان، تأکید بر این است که فهم این اسرار به سادگی و در حالت‌های عادی زندگی ممکن نیست؛ بلکه نیازمند حالتی خاص و درونی است.
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که وجود یک چیز ارزشمند و گرانبهایی همچون مروارید، نمی‌تواند به سادگی به‌دست آید و رازهایی وجود دارند که نمی‌توان آنها را با کلمات بیان کرد. این نکات نشاندهنده ارزش و عمق مفاهیم است که تنها با تجربه یا درک عمیق می‌توان به آنها پی برد.
هوش مصنوعی: جان خود را فدای او کن، شاید از این طریق بویی از حقیقت بدست آوری؛ زیرا این کارها فقط به خوردن و خوابیدن محدود نمی‌شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.