اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۱۸۰ - الاسرار
آن دم که بهم زدیم تنها من و تو
با خلق نکرده ایم پیدا من و تو
هر یک به گمان بیهده می گویند
حال من و تو نداند الّا من و تو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عمق پیوند و اتحاد دو شخص اشاره میکند که تنها درک و حقیقت رابطهشان از سوی خودشان قابل فهم است. او به این نکته میپردازد که دیگران نمیتوانند به درستی وضعیت درونی و واقعی آنها را درک کنند و هرکس از دیدگاه خود نظری ابراز میکند. در واقع، تنها آن دو نفر میدانند چه ارتباطی دارند و این رمز و راز به خود آنها محدود است.
هوش مصنوعی: در آن لحظه که ما با هم تماس برقرار کردیم، تنها من و تو بودیم و هیچ چیز دیگری به وجود نیامده است.
هوش مصنوعی: هر کسی به اشتباه فکر میکند که حال ما را فقط خود ما میدانیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یک روز به اتفاق صحرا من و تو
از شهر برون شویم تنها من و تو
دانی که من و تو کی به هم خوش باشیم؟
آنوقت که کس نباشد الا من و تو
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.