اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۱۲۱
ای از پی دیدنت منوّر چشمم
نور تو گرفته است سراسر چشمم
از خاک در تو سرمه ای بخش مرا
تا جز تو کسی نماند اندر چشمم


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و اشتیاق خود به معشوق سخن میگوید. او با بیان اینکه دیدن معشوق باعث روشنایی چشمش شده است، به شدت دلبستگی و تمایلش را به او ابراز میکند. در پایان، از او درخواست میکند که با دادن سرمهای از خاک او، چشمانش را طوری پر کند که هیچکس جز معشوق را نبیند.
هوش مصنوعی: چشمانم به خاطر دیدن تو روشن و نورانی شده است و تمام نگاه من پر از روشنی توست.
هوش مصنوعی: از خاک وجود تو چشمهایم را پر از سرمه کن تا هیچ کس دیگری در دیدهام باقی نماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.