فارغیم ای عاملان حشر ز احسان شما
کشت و کار ما نمی گنجد به میزان شما
رندی ام ای میر دیوان، جزا ثابت بود
من صبوحی کرده می آیم به دیوان شما
نیست غم ز آلودگی ای سالکان راه عشق
دست کوثر می فشاند گرد ایوان شما
آفتاب ما طلوع از مشرق یثرب نمود
فارغیم ای مصریان از ماه کنعان شما
رفته رفته کار خود می ساختم ناپایدار
گر بگشتی دستگیرم فیض احسان شما
شب گذشت و جام می لب تر نکردی زاهدا
مجلس رندان ندارد طاقت شأن شما
دست عدل ای سینه ریشان گر نبخشد مرهمی
طاق کسرا می کند چاک گریبان شما
عرض مال، ای منعمان، بر می کشان، بی حرمتی است
خرج یک بزم شراب ماست سامان شما
از تبسم بر سر خوبان چرا منت نهند
این ملاحت با نمک هست از نمکدان شما
سوخت عرفی از حجاب ناکسان کوی عشق
شرم حرمت برنتابد روی مهران شما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سخنی رندانه و بیپرواست که در آن شاعر از ترازوی حساب قیامت و از احسان دیگران بینیازی میجوید و به شفاعت پیامبر و آب کوثر دل میبندد. او زاهد خشک و توانگران مغرور را به طعنه میگیرد و از چاک گریبان دلریشان چون نشانهٔ فروپاشی ستم سخن میگوید. در پایان، عرفی از مانعتراشی فرومایگان در کوی عشق مینالد.
هوش مصنوعی: ای مأموران روز رستاخیز، ما به نیکی و بخشش شما نیازی نداریم؛ کشت و کار ما، یعنی کردار ما، در ترازوی سنجش شما نمیگنجد.
هوش مصنوعی: ای سرپرست دیوان کیفر، من رندم و گناهم آشکار و ثابت است. با این حال بیپروا، شراب صبحگاهی نوشیده، به دیوان حساب شما میآیم.
هوش مصنوعی: ای رهروان راه عشق، از آلوده شدن به گناه نگران نباشید؛ دست کوثر خود گرد و غبار ایوان شما را میشوید و میافشاند.
هوش مصنوعی: خورشید ما، یعنی پیامبر، از مشرق یثرب برآمده است. ای مصریان، ما از ماه کنعانی شما، یعنی یوسف، بینیازیم.
هوش مصنوعی: اگر فیض و بخشش شما دستگیرم نمیشد، کمکم کار خود را به ناپایداری و تباهی میکشاندم.
هوش مصنوعی: ای زاهد، شب به پایان رسید و تو لبی با جام شراب تر نکردی. به طعنه میگوید که مجلس رندان تاب شکوه و بزرگی تو را ندارد.
هوش مصنوعی: ای دلریشان، اگر دست دادگری مرهمی به شما نبخشد، چاک گریبان شما همان کاری را خواهد کرد که شکاف طاق کسری کرد؛ یعنی نشانهٔ فروریختن بنای ستم خواهد شد.
هوش مصنوعی: ای توانگران، به رخ کشیدن ثروت پیش بادهنوشان بیحرمتی است؛ همهٔ دارایی شما تنها به اندازهٔ هزینهٔ یک بزم شراب ماست.
هوش مصنوعی: خوبرویان چرا با لبخند خود بر سر شما منت میگذارند؟ این ملاحت و نمک لبخندشان از نمکدان شما، یعنی از دلریش و سوز عاشقان، گرفته شده است.
هوش مصنوعی: عرفی، یعنی خود شاعر، از پرده و مانع فرومایگانِ کوی عشق سوخت؛ شرم و حرمت تاب دیدن روی شما مهربانان را ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.