ترک سرمستم که ساغر میگرفت
عالمی در شور و در شر میگرفت
عکس خورشید جمالش در جهان
شعله میزد هفت کشور میگرفت
چون صبا بر چین زلفش میگذشت
بوستان در مشک و عنبر میگرفت
هر دمی از آه دودآسای من
آتشی در عود و مجمر میگرفت
بوسهای زو دل طلب میکرد لیک
این سخن با او کجا در میگرفت
قصهٔ دردش عبید از سوز دل
هر زمان میگفت و از سر میگرفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شور و حال عشق و مستی خود میگوید. محبوبش، با جمالش که مانند خورشید است، جهان را در آتش میسوزاند و زلفش بویی همچون مشک و عنبر دارد. شاعر به عواطف و سوز دل خود اشاره کرده و از دلی آسیبدیده سخن میگوید. او تلاش میکند تا از محبوب بوسهای طلب کند، ولی این خواسته در دلتنگی و آرزو گم میشود. درد عشق خود را به زبان میآورد و به تکرار آن در دل میپردازد.
هوش مصنوعی: خواسته ترک کند مستیاش را که با نوشیدن شراب (ساغر) به دست میآید، اما جهانی در حال شور و شوق و بیقراری است که آن را از او میگیرد.
هوش مصنوعی: زیبایی و جمال او مانند آفتاب در دنیا تابش داشت و همهٔ هفت کشور را تحت تاثیر قرار میداد.
هوش مصنوعی: هنگامی که نسیم صبا از کنار زلفهای او میگذشت، عطر و بویی مانند مشک و عنبر در باغ به مشام میرسید.
هوش مصنوعی: هر لحظه از آه و نالهٔ ناشی از غم من، آتشی در عود و مجمر (محل سوزاندن خوشبوکنندهها) روشن میکرد.
هوش مصنوعی: من از محبوب خود بوسهای میخواستم، اما این درخواست در کنار او هیچگاه مطرح نمیشد.
هوش مصنوعی: عبید هر بار از درد و رنجی که در دل دارد، داستانی میگوید و آن را با شدت و اشتیاق بیان میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گه در و دیوار در بر میگرفت
گاه راه از پای تا سر میگرفت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.