گنجور

شمارهٔ ۸۲۵

 
حکیم نزاری
حکیم نزاری » غزلیات
 

شبانِ تا به سحر گردِ شهر می گردم

کسی نکرد ازین بی خودی که من کردم

به اختیار گدا دل به پادشاه دهد

به دستِ خود چه بلا با سر خود آوردم

غم نمی خورد آن کس که در محبّتِ او

هزار شربتِ خونابۀ جگر خوردم

به دشمنم چه توقّع که بی گناه از دوست

نمی کنم گله امّا بسی بیازردم

خجل نمی شوم از طعنۀ فسرده دلان

به زمهریر نمی باشدی عجب سردم

دلی چو آهن و چشمی چو سنگ می نگرید

که زخمِ تیرِ ملامت نمی کند دردم

به بازداشتن از کویِ دوست رغمِ مرا

رقیب دعویِ دفعی دگر کند هر دم

مگر وقوف ندارد که من به خلوتِ او

چنان روم که نبیند مگر صبا گردم

مخالفان به جفا گر مبالغت بکنند

اگر وفا نکنم عهدِ دوست نامردم

نمی توانم از او بازگشت اگر کارم

به جان رسد که به خونِ دلش بپروردم

به اعتقاد نزاری که بر نگردم ازو

وگر رضا دهد از اعتقاد برگردم

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: منبع نزاری | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام