شنیدم که تاج النّسا رابعه
که فرمان حق را بدی تابعه
کمابیش یک هفته چیزی نیافت
زتاب شره اندرونش بتافت
شب آمد به بیچارگی تن بداد
سر دردمندش به بالین نهاد
خدا دوستی حلقه زد بر درش
تهی مغز چون حلقه در، سرش
ز بالین برآورد و آمد به در
در خانه بگشاد آسیمهسر
بدو کاسه خوردنی داد و رفت
شب تیره چون آتش از تاب و تفت
چراغی مگر خواست تا بر کند
شب قیرگون را منوّر کند
چو آمد ز در باز نادیده کام
تهی دید آن کاسه پر طعام
برون رفت با نفس در خشم و جنگ
که تا کوزه آب آرد به چنگ
دگرباره چون دل در آن بسته بود
چراغ فروزنده بنشسته بود
مگر کرد رغبت به یک خوردن آب
که بود اندرونش پر از تفت و تاب
همین تا به لب برد اگر خود نبرد
ز دستش بیفتاد و شد کوزه خرد
بنالید کای کردگار عزیز
ز نان کردیم سیر و از آب نیز
ندانم درین تا چه سرّست و راز
که آب از چو من تشنه گیرند باز
پس از هفته ای از شراب و طعام
دهن بسته ای را رساندی به کام
ز کامش چنین برکشیدن چه بود
قدح دادن و ناچشیدن چه بود
ز غیبش یکی هاتف آواز داد
که باید ره حکم ما باز داد
مراد تو با حکم ما نیست راست
ز ما عاشق ما جز از ما نخواست
اگر زان مایی مباش آن خود
به ما جمع باش و پریشان خود
مراد تو ماییم ای بی خبر
تو مشغولی از ما به چیزی دگر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این حکایت دربارهٔ رابعه است که پس از یک هفته گرسنگی، کسی برایش کاسهای غذا میآورد، اما تا برای روشن کردن چراغ میرود غذا از میان میرود، چراغ خاموش میشود و کوزهٔ آب نیز پیش از نوشیدن از دستش میافتد و میشکند. رابعه به درگاه خدا گلایه میکند که چرا نعمت را داد و از او بازگرفت. ندایی غیبی پاسخ میدهد که عاشق خدا نباید جز خود او چیزی بخواهد و باید از خواستهٔ خود بگذرد و تسلیم حکم الهی باشد.
هوش مصنوعی: شنیدهام که رابعه، که تاج زنان بود و از فرمان خدا پیروی میکرد،
هوش مصنوعی: نزدیک به یک هفته هیچ خوراکی به دستش نرسید و از شدت گرسنگی درونش میسوخت.
هوش مصنوعی: شب که رسید، از ناچاری تسلیم شد و سر دردمندش را بر بالین گذاشت.
هوش مصنوعی: یکی از دوستان خدا حلقهٔ در خانهاش را کوبید، در حالی که سر رابعه از گرسنگی مانند حلقهٔ در تهی و گیج بود.
هوش مصنوعی: رابعه سر از بالین برداشت و آشفته و سراسیمه به سوی در آمد و در خانه را گشود.
هوش مصنوعی: آن مرد کاسهای خوراک به او داد و رفت؛ و آن شب تاریک برای رابعه از سوز گرسنگی همچون آتش بود.
هوش مصنوعی: رابعه خواست چراغی روشن کند تا شب تاریک قیرگون را روشن سازد.
هوش مصنوعی: وقتی بیآنکه به خواستهاش برسد بازگشت، دید آن کاسهٔ پر از خوراک خالی شده است.
هوش مصنوعی: در حالی که با نفس خود در خشم و ستیز بود، بیرون رفت تا کوزهای آب به دست آورد.
هوش مصنوعی: باز هم، چون دلش به آن چراغ بسته بود، دید که چراغ روشن خاموش شده است.
هوش مصنوعی: پس خواست دستکم یک جرعه آب بنوشد، زیرا درونش از سوز و تب میسوخت.
هوش مصنوعی: همین که کوزه را تا نزدیک لب برد، و هنوز ننوشیده بود، کوزه از دستش افتاد و شکست.
هوش مصنوعی: رابعه نالید که ای آفریدگار عزیز، مرا از نان و آب هم «سیر» کردی؛ یعنی هر دو را از من گرفتی.
هوش مصنوعی: نمیدانم در این کار چه راز و حکمتی است که آب را از تشنهای مانند من بازمیگیرند.
هوش مصنوعی: پس از یک هفته دوری از نوشیدنی و خوراک، روزهداری را به آرزویش نزدیک کردی؛
هوش مصنوعی: پس این که آن را از دهانش بیرون کشیدی چه معنا داشت؟ جام را دادن و نگذاشتن که بچشد برای چه بود؟
هوش مصنوعی: از عالم غیب ندادهندهای ندا داد که باید راه را به حکم و فرمان ما سپرد و تسلیم آن بود.
هوش مصنوعی: خواستهٔ تو با حکم ما سازگار نیست؛ عاشق ما از ما چیزی جز خود ما نخواسته است.
هوش مصنوعی: اگر از آنِ مایی، از آنِ خود مباش؛ با ما جمع و آرام باش و از خود پراکنده و رها.
هوش مصنوعی: ای بیخبر، مقصود و مراد تو باید ما باشیم، اما تو به چیز دیگری مشغول شدهای و از ما غافلی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.