بیا ساقی آن میکه او دلکشست
به من ده که می در جوانی خوشست
مگر چون بدان می دهان تر کنم
بدو بخت خود را جوانتر کنم
چو بیداری بخت شد رهنمون
ز تاریکی آمد سکندر برون
چنان رهبری کردش آن مادیان
که نامد چپ و راستی در میان
بر آن خط که روز نخستین گذشت
چو پرگار بود آخرش بازگشت
چو اقبال شد شاه را کارساز
به روشن جهان ره برون برد باز
سوی لشگر آمد عنان تافته
مرادی طلب کرده نایافته
نیفتاد از ان تاب در تافتن
که روزی به قسمت توان یافتن
نرنجید اگر ره به حیوان نبرد
که در راه حیوان چو حیوان نمرد
چو اندوهی آمد مشو ناسپاس
ز محکمتر اندوهی اندر هراس
برهنه ز صحرا به صحرا شدن
به از غرقه در آب دریا شدن
برنجد سر از درد سرهای سخت
نه زانسان که از زخم شمشیر و لخت
بسی کار کز کار مشکلتر است
تنآسان کسی کاو قویدلتر است
چو دیدند لشگر ره آورد خویش
نهادند سنگ ره آورد پیش
همه سنگها سرخ یاقوت بود
کزو دیده را روشنی قوت بود
یکی را ز کم گوهری دل به درد
یکی را ز بی گوهری باد سرد
پشیمان شد آنکس که باقی گذاشت
پشمیانتر آنکس که خود برنداشت
چو آسود روزی دو شاه از شتاب
ستد داد دیرینه از خورد و خواب
به یاد آمدش حال آن سنگ خرد
که پنهان بدو آن فرشته سپرد
ترازو طلب کرد و کردش عیار
ز بسیار سنگین فزون بود بار
ز مثقال بیش آمد از من گذشت
بسی سنگ پرداخت از کوه و دشت
به صد مرد گپانی افراختند
درو سنگ و همسنگش انداختند
فزون آمد از وزن صد پاره کوه
ز بر سختنش هر کس آمد ستوه
شنیدم که خضر آمد از دور و گفت
که این سنگ را خاک سازید جفت
کفی خاک با او چو کردند یار
به هم سنگیش راست آمد عیار
شه آگاه شد زان نمودار نغز
که خاکست و خاکش کند سیر مغز
یکی روز با خاصگان سپاه
چو مینو یکی مجلس آراست شاه
کمر بر کلاه فریدون کشید
سر تخت بر تاج گردون کشید
غلامانِ زرینکمر گرد تخت
چو سیمینستون گرد زریندرخت
همه تاجداران روی زمین
در آن پایه چون سایه زانو نشین
ز هر شیوهای کان بود دلپذیر
سخن میشد از گردش چرخ پیر
ز تاریکی و آب حیوان بسی
سخن در سخن میشد از هر کسی
که گر زیر تاریکی آن آب هست
شتابنده را چون نیاید بدست؟!
وگر نیست آن آب در تیره خاک
چرا نامش از نامها نیست پاک
درین باره میشد سخنهای نغز
کزو روشنایی درآید به مغز
ز پیران آن مرز بیگانهبوم
چنین گفت پیری به دارای روم
که شاه جهانگیرِ آفاقگرد
که چون آسمان شد ولایت نورد
گر از بهر آن جوید آب حیات
که از پنجهٔ مرگ یابد نجات
در این بوم شهریست آباد و بس
که هرگز نمیرد در او هیچکس
کشیده در آن شهر کوهی بلند
شده مردم شهر ازو شهربند
به هر مدتی بانگی آید ز کوه
که آید نیوشنده را زان شکوه
بخواند ز مردم یکی را به نام
که خیز ای فلان سوی بالا خرام
نیوشنده زان بانگ فرمان پذیر
نگردد یکی لحظه آرام گیر
ز پستی کند سوی بالا شتاب
به پرسندگان زو نیاید جواب
پسِ کوه خارا شود ناپدید
کس این بند را مینداند کلید
گر از مرگ خواهد تن شه امان
بدان شهر باید شدن بیگمان
شه از گفتِ آن مرد دانشبسیچ
فرو ماند بر جای خود پیچ پیچ
به کار آزمایی دلش تیز شد
در آن عزم رایش سبکخیز شد
بفرمود کز زیرکان سپاه
تنی چند را سر درآید به راه
در آن منزل آرامگاه آورند
سخن را درستی به شاه آورند
به اندرزشان گفت از آواز کوه
نباید که جنبد کسی زین گروه
اگر نام پیدا کند یا نشان
بران گفته گردند دامن فشان
مگر چون شود راه پاسخ دراز
برون آید از زیر آن پرده راز
نصیحت پذیران به اندرز شاه
سوی شهر پوشیده جستند راه
در آن شهر با فرخی تاختند
به جاییخوش آرامگه ساختند
خبرهای شهر آشکار و نهفت
چنان بود کان پیر پیشینه گفت
به هر وقتی آوازی از کوهسار
رسیدی به نام یکی زان دیار
نیوشنده چون نام خود یافتی
به رغبت سوی کوه بشتافتی
چنان در دویدن شدی ناصبور
کزان ره نگشتی به شمشیر دور
رقیبان شه چارها ساختند
نواهای آن پرده نشناختند
چو گردون گردنده لختی بگشت
فلک منزلی چند راه در نوشت
ز پیکان شه گردش روزگار
یکی را به رفتن شد آموزگار
از آن رازجویانِ پنهانپژوه
یکی را به خود خواند هاتف ز کوه
به تک خاست آنکس که بشنید نام
سوی هاتف کوه شد شادکام
گرفتند یاران زمامش به چنگ
که در پویه بنمای لختی درنگ
نباید که پوینده شیدا شود
مگر راز این پرده پیدا شود
شتابنده را زان نمیداشت سود
فغان میزد و طیرگی مینمود
نمیگفت چیزی که آید به کار
به رفتن شده چون فلک بیقرار
رهانید خود را به صد زرق و زور
شد آواره ز ایشان چو پرنده مور
بماندند یاران ازو در شگفت
وزو هر کسی عبرتی برگرفت
که زیرکتر ما در این ترکتاز
نگر چون شد از ما و نگشاد راز
براین نیز چون مدتی در گذشت
بتابید خورشید بر کوه و دشت
به یاری دگر نیز نوبت رسید
شد او نیز در نوبتی ناپدید
قدر مایه مردم که ماندند باز
نخواندند یک حرف ازان لوح راز
هراسنده گشتند از آن داوری
که کس را نکرد آسمان یاوری
ز بیراهی خود به راه آمدند
وز آن شهر نزدیک شاه آمدند
نمودند حالت که از ما بسی
سوی کوه شد باز نامد کسی
نه هنگام رفتن درنگی نمود
نه امید باز آمدن نیز بود
ندانیم کاواز آن پرده چیست
نوازنده ساز آن پرده کیست
چو ما راه آن پرده نشناختیم
از آن پرده اینک برون تاختیم
ز ما چند کس کرد بر کوه ساز
نیامد یکی بانگ از آن کوه باز
چو دیدیم کایشان گرفتند کوه
گرفتیم دشت آمدیم این گروه
چنین است خود گنبد تیز گشت
گهی کوه گیرند ازو گاه دشت
سکندر چو راز رقیبان شنید
رهی دید باز آمدش ناپدید
بدان راهش آنگه نیاز آمدی
کزو یک تن رفته باز آمدی
ز حیرت در آن کار سرگشته ماند
که عنوان آن نامه را کس نخواند
خبر داشت کان رفتن ناگهان
کسی راست کاو را سر آید جهان
مثل زد که هر کس که او زاد مرد
ز چنگ اجل هیچکس جان نبرد
چو با گور گیران ندارند زور
به پای خود آیند گوران به گور
گه تیر خوردن عقاب دلیر
به پر خود آید ز بالا به زیر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش از اسکندرنامه، اسکندر از تاریکی و ظلمات رهایی مییابد و با رهبری مادیان به روشنایی میرسد. او پس از خروج از ظلمات به لشگرش ملحق میشود و با جمعآوری سنگهایی به رنگ یاقوت، راهی برای تحقق خواستههایش پیدا میکند. در بین این وقایع، پیر دانایی به او نصیحت میکند که اگر به دنبال آب حیات است، باید به شهری در بالای کوه برود که در آن هیچ کس نمیمیرد. در نهایت، اسکندر و همراهانش به سمت این شهر میروند، اما از رازها و مشکلاتی که بر سر راهشان است، بیخبرند و باید به درک درستی از وضعیت خود برسند.
هوش مصنوعی: ای ساقی، آن شرابی که دلانگیز است به من بده، زیرا که نوشیدن شراب در جوانی بسیار لذتبخش و خوشایند است.
هوش مصنوعی: اگر من آن شراب خوش را بنوشم و دهانم را تر کنم، آیا میتوانم بخت خود را جوانتر و revitalized کنم؟
هوش مصنوعی: هنگامی که بخت اسکندر بیدار شد و به او راهنمایی کرد، او از تاریکی خارج شد.
هوش مصنوعی: مادیان، که به عنوان راهنما عمل میکند، بهقدری خوب اسکندر را هدایت کرد که او هیچگونه انحرافی به چپ یا راست نداشت و در مسیر درست پیش رفت.
هوش مصنوعی: در ابتدای آفرینش، همه چیز دارای یک خط مشخص و یکسانی بود و این خط مانند پرگار، در نهایت به همان نقطهٔ آغازین خود برمیگردد.
هوش مصنوعی: وقتی بخت و اقبال به یاری شاه آمد، او را به سوی روشنایی دنیا هدایت کرد و از تاریکیها بیرون برد.
هوش مصنوعی: اسکندر به سوی لشکر خود رفت و در حالی که افسار اسبش را محکم به دست گرفته بود، به دنبال نتیجهای بود که نتوانسته بود به دست آورد.
هوش مصنوعی: از آن تابش و درخشندگی کاسته نشد، زیرا روزی به قسمت و تقدیر میتوان به دست آورد.
هوش مصنوعی: اگر در مسیر زندگی به نقاط سخت و دشوار برمیخوری، از آن نرنج، زیرا در راه، ممکن است انسان در سختی، به مانند حیوان، دچار ضعف و مرگ شود.
هوش مصنوعی: وقتی که اندوهی به سراغت میآید، ناسپاسی نکن و به آن بیتوجه نباش؛ زیرا اندوهی که در دل تو میسوزد، به مراتب سختتر از آن است که تو از آن میترسی.
هوش مصنوعی: بهتر است در زندگی با مشکلات و سختیها مواجه شویم و از آنها بگذریم، تا اینکه در پیشامدهای بزرگ و ناگوار غرق شویم و دچار نقصان شویم.
هوش مصنوعی: کسی که از دردهای سخت و آزارهای جسمی رنج میبرد، از آسیبهای دیگر، مانند زخم شمشیر و عریانی، ناراحت نمیشود.
هوش مصنوعی: بسیاری از کارها وجود دارد که انجام آنها از کارهای سخت نیز دشوارتر است، اما کسی که دلیر و شجاع باشد، به راحتی میتواند این کارها را انجام دهد.
هوش مصنوعی: زمانی که لشکر اسکندر، نتیجه و غنایم کارزار خود را مشاهده کردند، سنگهایی را که به عنوان علامت و نشانهٔ پیروزی آورده بودند، بر سر راه خود قرار دادند.
هوش مصنوعی: سنگها همه به رنگ یاقوت سرخ بودند و این سنگها باعث روشنی و قوت چشمها میشدند.
هوش مصنوعی: یک نفر به خاطر کمی جواهر در دلش دچار درد و رنج شده است، در حالی که نفر دیگر به خاطر نداشتن جواهر، دچار سرما و بیاحساسی است.
هوش مصنوعی: آن کسی که از کسی دیگر پیراهن یا چیزی را باقی گذاشت، حالا پشیمان شده است، اما کسی که خودش چیزی را برنداشت، بیشتر پشیمان شده است.
هوش مصنوعی: دو شاه (اسکندر و دارا) وقتی از نگرانی و عجله راحت شدند، به یاد آوردند که زمان زیادی را صرف خوراک و خواب کردهاند.
هوش مصنوعی: اسکندر به یاد آورد که آن سنگ کوچک را فرشتهای به او سپرده بود که به طور پنهانی در اختیار او قرار داشت.
هوش مصنوعی: اسکندر ترازویی خواست تا از سنگینی بارش مطمئن شود، زیرا بار او از اندازهٔ معمولی بیشتر بود و بسیار سنگینتر از آن چیزی بود که انتظار میرفت.
هوش مصنوعی: من از عقلم و درک خود بیشتر از یک مثقال میگذرم و سختیهای زیادی را از کوه و دشت تحمل میکنم.
هوش مصنوعی: با تلاش و همکاری صد مرد، سازهای با کیفیت و مقاوم ساخته شد و در آن سنگ و مواد مشابه را به کار بردند.
هوش مصنوعی: از سختی و سنگینی این سنگ، به اندازهٔ صد کوه بیشتر شده است و هر کس به نزدیکی آن میرسد، دچار خستگی و ناتوانی میشود.
هوش مصنوعی: شنیدم که خضر (پیامبری در اسطورههای اسلامی) از دور ندا داد که این سنگ را باید به خاک تبدیل کنید تا هم شکل و هم جانش شود.
هوش مصنوعی: وقتی که یاران همگی خاک را با اسکندر مخلوط کردند، سنگینی سنگ برای او درست و مناسب شد.
هوش مصنوعی: شاه (اسکندر) از آن منظر زیبا آگاه شد که آن (موجود) خاکی است و خاکش (به معنای پیکرش) میتواند روح را به زحمت بیندازد و دچار تحیر کند.
هوش مصنوعی: روزی، اسکندر با همراهان خاص خود، مانند مینو (که به معنای بهشت و زیبایی است) مجلسی را برپا کرد.
هوش مصنوعی: اسکندر کلاهی که نماد قدرت و پادشاهی است را بر کمر خود بست و بر تخت نشسته، تاجی بر سر خود گذاشت که نمایانگر سلطنت او بر آسمانها بود.
هوش مصنوعی: غلامان که کمرشان از طلاست، گرد تخت نشستهاند و مانند ستونهای نقرهای دور درختهای زرین هستند.
هوش مصنوعی: همهٔ پادشاهان و بزرگان دنیا به اندازهای در مقابل اسکندر احترام میگذارند که مانند سایه، زانوی ادب به زمین میزنند و در برابر او سر فرود میآورند.
هوش مصنوعی: هر روشی که موجب لذت و خوشنودی باشد، از حرکت و چرخش زمان، سخنها و داستانها شکل میگیرد.
هوش مصنوعی: از تاریکی و آب حیوانات زیاد صحبت میشد و هر کس درباره آن نظری ابراز میکرد.
هوش مصنوعی: اگر آن آب زیر تاریکی وجود دارد، چگونه کسی که شتابان است نمیتواند به آن دست پیدا کند؟
هوش مصنوعی: اگر آن آب در خاک تیره وجود نداشته باشد، پس چرا این نام از دیگر نامها پاک نشده است؟
هوش مصنوعی: در مورد این مسأله، سخنان زیبا و دلنشینی گفته میشد که سبب روشنی و آگاهی ذهن و فکر شود.
هوش مصنوعی: در این بیت، پیر دانشمندی از سرزمین بیگانی (غیر ایرانی) به اسکندر میگوید که او باید به یاد داشته باشد که حکمت و زندگی در مشکلات نیز از بزرگترها و پیشینیان آموخته میشود.
هوش مصنوعی: شاهی که بر همه جهان و سرزمینها تسلط دارد و مانند آسمان بر زمین سایه میافکند.
هوش مصنوعی: اگر کسی به دنبال آب حیات باشد تا از چنگال مرگ نجات یابد، این تلاش او به خاطر چیست؟
هوش مصنوعی: در این سرزمین شهری آباد وجود دارد که هیچکس در آن هرگز نمیمیرد.
هوش مصنوعی: در آن شهر، کوهی بلند قرار دارد که مردم به خاطر آن کوه، به شهر وابسته و محدود هستند.
هوش مصنوعی: به هر زمان صدایی از کوه به گوش میرسد که این صدا، شنونده را به خاطر آن عظمت و شکوهش تحت تاثیر قرار میدهد.
هوش مصنوعی: صدایی از میان مردم بلند میشود که یکی را به نام خطاب میکند و از او میخواهد که به سوی بالا (کوه) برود.
هوش مصنوعی: شنوندهای که صدای فرمان را میشنود، آرام نمیگیرد و نمیتواند لحظهای سکون کند.
هوش مصنوعی: او (اسکندر) از جایی که پایین است، به سرعت به سوی بالا میرود و هنگام پرسش از او، هیچ پاسخ و جوابی به پرسندگان نمیدهد.
هوش مصنوعی: پس از اینکه اسکندر به کوه خارا میرسد، ناپدید میشود و هیچکس کلید این راز (یا قفل) را نمیداند.
هوش مصنوعی: اگر پادشاه (اسکندر) از مرگ نجات میخواهد، باید بدون تردید به آن شهر برود.
هوش مصنوعی: اسکندر به سبب سخنان آن مرد دانشمند، حیران و شگفتزده ماند و نتوانست حرکت کند.
هوش مصنوعی: اسکندر با استقامت و آمادگیاش برای مواجهه با چالشها، عزم و ارادهاش را تقویت میکند و احساساتش نسبت به این تصمیم قویتر میشود. در این مسیر، او سبکبال و آمادهی حرکت میشود.
هوش مصنوعی: اسکندر دستور داد تعدادی از دلاوران سپاه از زیرکان (دلاوران و افراد زیرک) به بیرون بیایند و به راهنمایی بپردازند.
هوش مصنوعی: در آن محل، آرامگاهی وجود دارد که سخن را با حقیقت و راستگویی به شاه (اسکندر) ارائه میدهند.
هوش مصنوعی: اسکندر به قوم خود میگوید که باید از صدای کوه بترسند و نباید بر اساس آن حرکت کنند، زیرا این صداها ممکن است حاکی از خطر باشد و آنها را به گمراهی بکشاند.
هوش مصنوعی: اگر نامی به وجود بیاید یا نشانی پیدا شود، در آن صورت افراد میگویند که باید دامن خویش را رها کنند و از نگرانی دور شوند.
هوش مصنوعی: چگونه ممکن است که راهی برای پاسخ پیدا شود و این راز از زیر پرده آشکار گردد؟
هوش مصنوعی: نصیحتپذیران، یعنی کسانی که از نصیحت و راهنمایی دیگران پیروی میکنند، به توصیهٔ شاه به راهی رفتند که آنها را به شهری پنهان هدایت کند.
هوش مصنوعی: در آن شهر، گروهی به رهبری فرخ (احتمالاً شخصیتی مهم در داستان) به سرعت حرکت کردند و به محلی خوش و راحت رسیدند که به آرامش و آسایش شهر معروف بود.
هوش مصنوعی: خبرهای آن شهر به گونهای بود که هم آشکار بود و هم در دل پنهان، چنانکه آن پیر دانا دربارهاش صحبت کرد.
هوش مصنوعی: در هر زمانی صدایی از کوهها شنیده میشد که نام یکی از آن دیار را ذکر میکرد.
هوش مصنوعی: نیوشنده (اسکندر) وقتی نام خود را شنید، با میل و اشتیاق به سمت کوه حرکت کرد.
هوش مصنوعی: چنان به شتاب و بیتابی دویدی و از آن راه به سوی شمشیر دور نرفتی که تسلیم نیشزبان دیگران شدی.
هوش مصنوعی: رقیبهای شهریار (اسکندر) تدابیری برای مقابله با او اندیشیدند، اما نای و ساز او را نشناختند و نتوانستند به درستی با او رقابت کنند.
هوش مصنوعی: زمانی که آسمان مدتی به چرخش درآمد، فلک (آسمان) چندین نشانه و جاده را به تصویر کشید.
هوش مصنوعی: از چرخش و تغییرات روزگار، فردی به کسب تجربه و یادگیری دعوت میشود تا در مقابل حوادث و چالشهای زندگی، آگاهی و آمادگی پیدا کند.
هوش مصنوعی: هاتفی از کوه، کسی از جستجوگران و رازجویان را به خود فراخواند.
هوش مصنوعی: آن شخص که نام هاتف را شنید، به شوق برخاست و خوشحال شد.
هوش مصنوعی: یاران اسکندر، کنترل او را به دست گرفتند تا او کمی در راه خود توقف کرده و بیندیشد.
هوش مصنوعی: پوینده (اسکندر) نباید شیدا و مجنون شود، مگر اینکه راز این پرده (دنیای ظلمات یا اسرار نهفته) برای او آشکار شود.
هوش مصنوعی: شخص شتابان به خاطر آن راز متوقف نمیشد و او همچنان فریاد میزد و به شدت نگران بود.
هوش مصنوعی: او چیزی نمیگفت که به درد بخورد، زیرا با رفتن در حال شتاب بود و مانند آسمان بیقراری میکرد.
هوش مصنوعی: بهتدریج خود را از ترفندها و قدرتهای دیگران که او را محاصره کرده بودند نجات داد و مانند پرندهای که در معرض خطر قرار دارد، از آنها فاصله گرفت و آواره شد.
هوش مصنوعی: یاران اسکندر از او متعجب ماندند و هر کدام از آنها از این واقعه، درس عبرتی گرفتند.
هوش مصنوعی: اسکندر از زیرکی ما در این ماجرا آگاه شد، نگاهی به ما انداخت و راز ما را کشف نکرد.
هوش مصنوعی: بعد از مدتی که گذشت، خورشید بر فراز کوهها و دشتها تابید و نورافشانی کرد.
هوش مصنوعی: آنگاه زمان دیگری فرا رسید و او (اسکندر) نیز در زمانی دیگر غایب و ناپیدا شد.
هوش مصنوعی: مقدار و ارزش انسانها که در این دنیا باقی ماندند، به قدری پایین است که هیچ یک از آنها نتوانستند یک کلمه از آن لوح اسرار را بخوانند.
هوش مصنوعی: مردم از داوری و قضاوتی که بر آنها میشود به شدت ترسیدهاند، زیرا هیچ کسی را آسمان (خدا) در این شرایط یاری نمیکند.
هوش مصنوعی: از بهت و سردرگمی بیرون آمده و به مسیر پرامن رسیدند و از آن شهر به سمت شاه رفتند.
هوش مصنوعی: آنها حالت را نشان دادند که بسیاری به سوی کوه رفتند، اما کسی دیگر بازنگشت.
هوش مصنوعی: نه در زمان رفتن اسکندر تأخیری ایجاد شد و نه امیدی به بازگشت او وجود داشت.
هوش مصنوعی: نمیدانیم صدای این پرده از کجا میآید و کسی که این صدا را میزند کیست.
هوش مصنوعی: ما نتوانستیم راه آن پرده را بشناسیم، اما اکنون از آن پرده خارج شدهایم و به آزادی رسیدهایم.
هوش مصنوعی: چند نفر از ما شروع کردند به نواختن ساز بر روی کوه، اما هیچیک پژواک صدای آنها را از کوه نشنید.
هوش مصنوعی: وقتی دیدیم که آنها (کایشان) کوه را گرفتند، ما هم دشت را گرفتیم و به این گروه پیوستیم.
هوش مصنوعی: گنبد آسمان به صورت تیز و مخروطی است؛ گاهی شکل کوه را به خود میگیرد و زمانی دیگر به صورت دشت به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: اسکندر هنگامی که داستان و راز رقیبانش را شنید، راهی را دید و از آنجا ناپدید شد.
هوش مصنوعی: سکندر به این نتیجه رسید که تنها راه خروج از این مشکلات و تاریکیهایی که با آن روبهرو است، بازگشت به همان مسیری است که از آن رفته و این مسیر به او کمک خواهد کرد تا از این وضعیت نجات یابد.
هوش مصنوعی: اسکندر از شدت حیرت در آن ماجرا گیج و سردرگم مانده بود، چرا که کسی نام آن نامه را نشنیده و نمیدانست.
هوش مصنوعی: خبر داشت که آن رفتن ناگهانی، از آن کسی است که سرنوشتش به او تعلق دارد و پایان زندگیاش نزدیک است.
هوش مصنوعی: هر انسانی که به دنیا میآید، نمیتواند از چنگال مرگ بگریزد و در نهایت، هیچکس نمیتواند جان خود را از دست مرگ نجات دهد.
هوش مصنوعی: همچنانکه افرادی که با مردگان زندگی میکنند، قدرتی ندارند، مردگان نیز به واسطهی قدرت خود نمیتوانند بر روی پاهای خود به گور بروند. در واقع، این بیان به ناتوانی مردگان در برابر مرگ و عدم توانایی آنها اشاره دارد.
هوش مصنوعی: گاه عقاب دلیر (پرندهای شجاع) وقتی تیر میخورد، از آسمان به پایین میآید و بر زمین میافتد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.