سر‌ِ نامه نام جهاندار پاک
بر‌ارندهٔ رستنی‌ها ز خاک
بلندی‌ده‌ِ آسمان بلند
گشایندهٔ دیدهٔ هوشمند
جهان‌آفرین وز جهان بی‌نیاز
به هنگام بیچارگی چاره‌ساز
زمین را به مردم برآراست چهر
کمر بست گِردَش ز گردان سپهر
نیام زمین را به شمشیر آب
برافروخت چون چشمهٔ آفتاب
خداوند بی نسبت بندگی
نه پیری در او نه پراکندگی
یکی کاو نه مانندهٔ هر یکی‌ست
همهٔ هستی از ملک او اندکی‌ست
قوی‌حجت از هر‌چه گیری شمار
بری‌حاجت از هر‌چه آید به‌کار
مرا و تو را مایه باید نخست
که تا زو بسازیم چیزی درست
هر آنچ آفرید او، به اسباب نیست
به دریافتن عقل را تاب نیست
خرد دانش‌آموز تعلیم اوست
دل از داغداران تسلیم اوست
پر از حکمت و حکم او شد جهان
به حکم آشکارا به حکمت نهان
فرشته پران را برین ساده دشت
ازو آمدن، هم بدو بازگشت
دل و دیده را روشنایی ازوست
مرا و ترا پادشایی ازوست
ز فرمان او نیست کس را گزیر
خدای اوست، ما بندهٔ فرمان‌پذیر
مرا گر کند در جهان تاجدار
عجب نیست از بخشش کردگار
تو نیز ای جهاندار پیروز‌بخت
نه کز مادر آورده‌ای تاج و تخت
خدا دادت این چیره‌دستی که هست
مشو بر خدا‌دادگان چیره‌دست
سپاس خدا کن که بر ناسپاس
نگوید ثنا مرد مردم شناس
مبادا به هشیاری و بیهشی
کسی را ز فرمان او فرمشی
مرا گر خدوند یاری دهد
عجب نیست گر شهریاری دهد
توانم که گردن‌فراز‌ی کنم
به شمشیر با شیر بازی کنم
به تیغ افسر و گاه خواهم گرفت
بدین اژدها ماه خواهم گرفت
نخواندی ز تاریخ جمشید شاه؟
که آن اژدها چون فرو برد ماه
فریدون بدان اژدها باره مرد
هم از قوت اژدهایی چه کرد؟
به دارندهٔ آسمان و زمین
کزو مایه دارد همان و همین
خدایی کزو هر که آگاه نیست
خرد را بدان بی‌خرد راه نیست
به راه نیاگان پیشین ما
که بودند پیغمبر دین ما
به صُحْف بِراهیم ایزد‌شناس
کزان دین کنم پیش یزدان سپاس
که گر دست یابم بر ایرانیان
برم دین زردشت را از میان
نه آتش گذارم نه آتشکده
شود آتش از دستم آتش زده
چنین رسم پاکیزه و راه راست
ره ما و رسم نیاکان ماست
برین مشکْ خاشاک نتوان فشاند
که بوی خوش مشک پنهان نماند
کسی راست خرما ز نخل بلند
که بر نخل خرما رساند کمند
به بستان گلی راست گردن فراز
که بویی و رنگی دهد دلنواز
ز گورانْ سرافراز گوری بوَد
که با فحلی‌اش دست زوری بود
ز شیران همان شیر خونریزتر
که دندان و چنگش بود تیزتر
دو شیر‌ِ گُرْسِنه‌ست و یک رانِ گور
کباب آن کسی‌راست کاو راست زور
دو پیل‌ند خرطوم درهم کشان
ز بردن یکی بُرد خواهد نشان
تو مردی و من مرد وقت نبرد
به مردی پدید آید از مرد مرد
من آنگه عنان باز پیچم ز راه
که یا سر نهم یا ستانم کلاه
چه پنداشتی در جهان نیست کس؟
جهاندار تنها تو باشی و بس؟
به هر زیر برگی شتابنده‌ای‌ست
به هر منزلی راه یابنده‌ای‌ست
به ماری چو من مُهره‌باز‌ی مکن
نبرد آر و نیرنگ سازی مکن
ز ملک من اقطاع من می‌دهی؟
برات سهیل از یمن می‌دهی؟
پنیراب دادن نشاید به میش
که یابد درو قطرهٔ خون خویش
مزن بیش از این لاف گردنکشی
که خاکی به‌گوهر نه از آتشی
بیارام و تندی رها کن ز دست
که الماس از ارزیز باید شکست
همان شیشهٔ می که داری به چنگ
نگهدار و مستیز با خاره سنگ
جهانی چنین پُر ز نفط سپید
ز طوفان‌ِ آتش نگهدار بید
به آسودگی عیش خوش می‌گذار
جهانجو‌ی را خود به جزیَت چه‌کار؟
یکی داد باغی به بی توشه‌ای
ندادش ز باغ آن‌دگر خوشه‌ای
زبون‌تر ز من صیدی آور به زیر
که چربی نخیزد ز پهلوی شیر
به شاخی چه باید درآویختن؟
که نتوان ازو میوه‌ای ریختن؟
تمنای شه آنگه آید به دست
که در روی دریا توان پول بست
چه باید غروری برآراستن؟
نه بر جای خویش آرزو خواستن؟
چو بهمن جوانی بران داردت
که تند اژدهایی بیو باردت
زند دیو راهت چو اسفندیار
که با رستم آیی سوی کارزار
چو با دیو دارد سلیمان نشست
کند یاوه انگشتری را ز دست
بترس از غلط‌کار‌ی‌ِ روزگار
که چون ما بسی را غلط کرد کار
حسابی که با خود برانداختی
چنان نیست، بازی غلط باختی
عنان باز کش زین تمنای خام
که سیمرغ را کس نیارد به دام
ز زنگی نه‌ای آدمی‌خوار‌تر
نه از بربری مردم‌آزار‌تر
ببین تا به هنگام کین گستری
چه خون راندم از زنگی و بربری
مدارا کن از کین‌کشی باز گرد
که مردم نیازارد آزاد مرد
نه من بستم اول بدین کین کمر
تو افکندی از سله مار سر
به خونریز من لشگری ساختی
شبیخون کنان سوی من تاختی
بدان تا به‌هم‌بر زنی جای من
ستانی ز من ملک آبای من
مرا نیز بایست برخاستن
کمر بستن و لشگر آراستن
سپه راندن از ژرف دریا برون
گشادن به شمشیر دریا‌ی خون
تو گر هوشیار‌ی نه من بی‌خودم
همان هوشیارم همان بخرد‌م
گر افکند بر کار تو بخت نور
من از بختیاری نیام نیز دور
جهان گر تو را داد کاری به‌دست
مرا نیز دستی در این کار هست
تو را تاج یاور مرا تیغ یار
منم تیغ‌زن گر تویی تاجدار
مزن تکیه بر مسند و تخت خویش
که هر تخت را تخته‌ای هست پیش
مبین گنبد کوه را سنگ‌بست
مگو سنگ را کی درآید شکست
چو آرد زمین‌لرزه ناگه نبرد
برآرد به آسانی از کوه گرد
چو دوران ملکی به پایان رسد
بدو دست جوینده آسان رسد
جهان چون نباشد به جان آمده
منی و تویی در میان آمده
جز این از منت هیچ واخواست نیست
که در یک ترازو دو من راست نیست
به هم‌سنگی‌ِ خود مرا بر مسنج
که از اژدها بهمن آمد به رنج
گرم سنگ و آبی نهی در جواب
چو کوه افکنم سنگ خود را در آب
زره پوشم ار تیغ بازی کنی
کمر بندم ار صلح سازی کنی
به هر‌چه آن نمایی تو از گرم و سرد
پذیرنده‌ام ز آشتی و نبرد
بیا تا چه داری ز شمشیر و جام
که دارم درین هر دو دستی تمام
جهاندار چون نامه را کرد گوش
دماغش ز گرمی درآمد به‌جوش
فرستاد و بر جنگ تعجیل جُست
سکندر نیامد در آن کار سست
در آورد لشگر به پیکار تنگ
بر آراسته یک به یک ساز جنگ
چو دارا خبر یافت کان اژدها
نخواهد پی شیر کردن رها
بجنبید جنبیدنی با‌شکوه
چو از زلزله کالبد‌های کوه
رسیدند لشگر به لشگر فراز
زمانه درِ کینه بگشاد باز
زمین‌ِ جزیره که او موصل است
خوش آرامگاه‌ست و خوش منزل‌ست
مصاف دو خسرو در آن مرز بود
کز آشوب‌شان کوه در لرز بود
هنوز ار بجویند از آن خسرو‌ان
توان یافتن در زمین استخوان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش از اسکندرنامه، اسکندر به نامه دارا پاسخ می‌دهد و به ستایش خداوند و تأکید بر وحدت و فرمان‌پذیری مخلوقات پرداخته و قدرت و عظمت الهی را بیان می‌کند. او به دارا می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند از اراده خداوند فرار کند و تأکید می‌کند که اگر پیروزی به او برسد، نشانه‌ای از بخشش خداوند است. سپس او به دیگر صفات و داستان‌های پیشینیان اشاره می‌کند و به دارا هشدار می‌دهد که غرور نکند و نبرد را برای رسیدن به اهدافش در اختیار نگیرد. در پایان، دو لشکر به جنگ آماده می‌شوند و tension بین آنها در حال افزایش است، به طوری که زمین و کوه‌ها نیز از این آشوب در لرزه هستند.
هوش مصنوعی: اسکندر در ابتدای نامه‌اش به دارا، نام خداوندی را ذکر می‌کند که آفریدگار تمامی موجودات و زندگی‌ها از خاک است.
هوش مصنوعی: آسمان بلند، بیدارکننده و گشایندهٔ دیدگاه و عقل و تفکر خلاق است.
هوش مصنوعی: خداوندی که جهان را آفریده و از هیچ چیز به آن نیاز ندارد، در زمان‌های سختی و بیچارگی، راه‌حل و چاره خلق می‌کند.
هوش مصنوعی: زمین را برای مردمان آراست و خود نیز آماده کار شد، در حالی که دور تا دورش را آسمان فرا گرفته است.
هوش مصنوعی: زمین را به شمشیر آب آتشین کرد، انگار که چشمه‌ای از آفتاب جوشیده باشد.
هوش مصنوعی: خداوندی که هیچ نسبتی به بندگی ندارد، نه پیری در او وجود دارد و نه پراکندگی.
هوش مصنوعی: آن‌که نه شبیه کسی است، همهٔ وجود و هستی از ملک او فقط اندکی از آن است.
بری‌حاجت: بی‌نیاز
هوش مصنوعی: برای ساختن چیزی مناسب و خوب، ابتدا باید از منابع و پایه‌های درستی استفاده کنیم.
مصرع دوم: عقل به دریافت و درک این توان ندارد.
هوش مصنوعی: خرد (عقل) و دانش در حقیقت شاگردان تعلیم و آموزش او (خدا یا یک معلم بزرگ) هستند و دل کسانی که داغدارند و غمگین‌اند، تسلیم اراده و خواست اوست.
هوش مصنوعی: جهان به واسطهٔ حکمت و فرمان او پراز معرفت و دانایی شد؛ این دانش هم به وضوح و هم به نیکویی پنهان در عالم وجود دارد.
هوش مصنوعی: فرشته‌ای که به سوی این دشت صاف و ساده آمده بود، دوباره به سوی او (اسکندر) بازگشت.
هوش مصنوعی: روشنی دل و چشم من و تو از اوست و برتری و سلطنت ما نیز از او ناشی می‌شود.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند از فرمان او فرار کند، زیرا او خداست و ما بندگان فرمانبردار او هستیم.
هوش مصنوعی: اگر خداوند من را در دنیای پادشاهی گرداند، تعجبی ندارد، زیرا این از نعمت‌های خالق است.
هوش مصنوعی: ای اسکندر، تو نیز ای پادشاه موفق و پیروزی که تاج و تخت را فقط از مادرت به ارث نبرده‌ای، و بر اساس شایستگی‌هایت به این مقام رسیده‌ای.
هوش مصنوعی: خدا به تو این توانایی و مهارت را عطا کرده است، پس بر افرادی که خدا به آنها قدرت و مهارت داده است، مغرور و متکبر نباش.
هوش مصنوعی: خدا را شکر کن که اگر انسان ناسپاسی وجود داشته باشد، او از نعمت‌های خداوند بی‌خبر است و در نتیجه، انسان‌های آگاه و واقعی نمی‌توانند از او ستایش کنند.
هوش مصنوعی: مبادا که در حال هشیاری و بیهشی، کسی از فرمان او (اسکندر) درخواستی کند یا چیزی بخواهد.
هوش مصنوعی: اگر خداوند به من کمک کند، جای تعجب ندارد که مرا به مقام پادشاهی برساند.
هوش مصنوعی: می‌توانم با قدرت و شجاعت، بر دیگران تسلط یابم و با شمشیر در میدان نبرد، به مبارزه با شیرها (سمبل قدرت و شجاعت) بپردازم.
هوش مصنوعی: من می‌توانم با شمشیر و تاجی که بر سر دارم، این اژدها را شکست دهم و در این نبرد به پیروزی برسم.
هوش مصنوعی: آیا داستان جمشید، شاه بزرگ، را نخواندی؟ که آن اژدها چگونه ماه را بلعید؟
هوش مصنوعی: فریدون، که در داستان‌های ایرانی شخصیتی بزرگ و قدرتمند است، برای مقابله با آن اژدها چه کاری از او برمی‌آمد و چه نیرویی داشت که بتواند با آن موجود خطرناک مقابله کند؟
هوش مصنوعی: این بیت به آن خالق بزرگ اشاره دارد که صاحب و آفرینندهٔ آسمان و زمین است، و همه چیز از او سرچشمه می‌گیرد و به او وابسته است.
مصرع دوم: خرد به کسی که به خدا آگاه نیست راه ندارد و بی‌خرد است.
هوش مصنوعی: ما در مسیر اجداد خود قدم برمی‌داریم که پیامبران دین ما بودند.
هوش مصنوعی: از کتابهای آسمانی ابراهیم، که به خداوند عالم اعتقاد دارد، سپاسگزاری می‌کنم و دینم را به او تقدیم می‌کنم.
هوش مصنوعی: اگر به ایرانیان دست پیدا کنم، دین زردشت را از میان می‌برم.
هوش مصنوعی: من نه اجازه می‌دهم که آتش برافروخته شود و نه معبد آتش را برپا کنم. اگر آتشی از دست من به وجود آید، نتیجه‌اش ویرانی و خرابی خواهد بود.
هوش مصنوعی: این رفتار پاک و این راه درست، از سنت‌ها و روش‌های نیاکان ماست.
هوش مصنوعی: بر روی مشک، خاشاک و زباله نمی‌توان ریخت، زیرا که بوی خوش مشک نمی‌تواند پنهان بماند.
هوش مصنوعی: تنها کسی می‌تواند خرما از نخل بلند بچیند که طناب (کمند) خود را به نخل بیفکند و بتواند به آن ارتفاع برسد. در اینجا به ضرورت تلاش و توانایی برای رسیدن به هدف اشاره شده است.
هوش مصنوعی: در باغ، گلی زیبا و با قامت بلند وجود دارد که عطر و رنگ آن دل‌انگیز و خوشایند است.
هوش مصنوعی: از میان مردگان، گور بزرگ‌تری وجود دارد که با عظمتش قدرتی دارد.
هوش مصنوعی: از شیرها همان شیر است که از همه خونریزتر و وحشی‌تر است و دندان‌ها و چنگال‌هایش نیز تیزتر است.
هوش مصنوعی: دو شیر گرسنه و یک ران گور کباب برای کسی است که واقعاً قدرت و توانایی دارد.
هوش مصنوعی: دو فیل هستند که خرطوم‌هایشان به هم گره خورده و در حال جنگیدن هستند؛ یکی از آنها برنده خواهد شد و نشانه‌ای از پیروزی به همراه خواهد داشت.
هوش مصنوعی: تو مردی و من هم در زمان نبرد، وقتی که بخواهیم مبارزه کنیم، از شجاعت و مردانگی واقعی نشانه‌ای خود را نشان خواهیم داد.
هوش مصنوعی: وقتی که به میدان جنگ بیفتم، کنترل و هدایت خود را کنار خواهم گذاشت، یا اینکه با پیروزی سرم را بالا می‌برم یا با شکست کلاهم را بر می‌دارم.
هوش مصنوعی: آیا فکر می‌کنی در این جهان هیچ کس دیگری وجود ندارد؟ آیا تنها تو هستی که بر کل جهان حکومت می‌کنی و هیچ کس دیگر نیست؟
هوش مصنوعی: در هر گوشه و زیر برگی، موجودی شتابان وجود دارد و در هر منزل و مکانی، راهی برای ورود و فرا رسیدن هست.
هوش مصنوعی: به مانند ماری که من هستم، با من بازی نکن و به جنگ و نیرنگ متوسل نشو.
هوش مصنوعی: آیا از سرزمین من و بخش‌های آن چیزی به تو می‌رسد؟ آیا همانند ستارهٔ سهیل از یمن به تو می‌دهم؟
پس از پنیر ساختن، پنیراب را بجای دور ریختن به چهارپایانی مانند اسب می‌دهند که تقویت شوند اما اگر به میش بدهند از آن نمی‌خورد.
مصرع دوم: به‌گوهر و از اصل، خاک هستی نه از آتش.
هوش مصنوعی: آرام باش و از رفتار تند و خشن دست بردار، چون الماس تنها با ضربه‌ای نرم می‌تواند شکسته شود.
هوش مصنوعی: شیشهٔ می که در دست داری را محکم نگهدار و با سنگ تند و خشمگین نمی‌توانی مست شد.
هوش مصنوعی: دنیا از فراوانی لطافت و زیبایی پر است، مانند روغن سفید (و یا نعمت‌های گرانبها) که باید آن را در برابر طوفان آتش حفظ کرد، یعنی هر چیز ارزشمندی را باید از خطرات و آسیب‌ها محافظت کرد.
هوش مصنوعی: جهانجو (اسکندر) در کمال آرامش و خوشی زندگی می‌کند و او به اینکه دیگران چگونه زندگی می‌کنند یا بر سرشان چه می‌آید، اهمیت نمی‌دهد.
هوش مصنوعی: کسی برای کسی باغی هدیه کرد، اما به او چیزی به عنوان توشه نداد و از باغ دیگر هم خوشه‌ای (محصولی) به او نداد.
هوش مصنوعی: زیرک‌تر از من، صید بیچاره‌ای بیاور که چربی از پهلوی شیر (شیر نماد قدرت و توانایی) کم نمی‌شود.
هوش مصنوعی: سؤال می‌شود چه نیازی به آویختن به شاخی وجود دارد که نمی‌توان از آن میوه‌ای برداشت کرد؟ در واقع، منظور این است که چرا باید به چیزی بپردازیم که از آن فایده‌ای نمی‌رسد.
هوش مصنوعی: خواستن و آرزوی پادشاهی به دست می‌آید که بتواند بر روی دریا زر و پول بگیرد و ثروت انبوهی را به دست آورد.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به انتقاد از غرور و آرزوهای بی‌اساس می‌پردازد و بیان می‌کند که چرا باید نسبت به چیزی که به دست نمی‌آید، خود را به زحمت بیندازیم و غره شویم. در واقع، او تأکید می‌کند که نباید بی‌مورد در پی آرزوهای غیرقابل دستیابی باشیم.
هوش مصنوعی: چنان‌که بهمن، جوانی است که تو را به پیش می‌برد، همچون اژدهایی تند و خشمگین که تو را به سمت خود می‌کشد.
هوش مصنوعی: اگر دیو (دشمن) در مسیر تو مانند اسفندیار (شجاع و نیرومند) مانع ایجاد کند، تو در نبرد به سوی رستم (قهرمان بزرگ ایرانی) خواهی رفت.
هوش مصنوعی: وقتی سلیمان با دیو (که نمادی از دشمنی و شر است) به گفتگو می‌نشیند، چنان می‌شود که انگشتری را از دست خود به سراغ کارهای بیهوده می‌برد.
هوش مصنوعی: از خطای دنیاست بترس، زیرا مانند ما بسیاری هستند که به وسیله آن دچار اشتباه و مشکلات شده‌اند.
هوش مصنوعی: حسابی که با خود درست کرده‌ای، درست نیست؛ تو در این بازی، باختی و دچار اشتباه شده‌ای.
هوش مصنوعی: عنان اسب را رها کن و از این آرزوی ناپخته دست بردار، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند سیمرغ را به دام بیندازد.
هوش مصنوعی: نه از زنگی (سیاه‌پوست) کسی حیوان صفت‌تر و آدم‌خوارتر است و نه از بربری (مردمانی از نواحی غرب و شمال آفریقا) کسی آسیب‌رسان‌تر.
هوش مصنوعی: ببین در زمان جنگ و کینه‌ورزی، چه خون‌هایی به خاطر زنگی‌ها و بربرها ریخته شده است.
هوش مصنوعی: با مردم به نرمی و آرامش رفتار کن و از کشت و کین‌ورزی دست بردار، زیرا انسان‌های بزرگ و آزاده هیچ‌گاه کسی را نمی‌آزارد.
سله در اینجا یعنی سبد و زنبیل مار‌گیری
هوش مصنوعی: تو لشکری به خون‌ریزی بر انگیختی و به‌ناگهان به سوی من حمله کردی.
هوش مصنوعی: بدان که اگر به من حمله کنی و مرا شکست دهی، به‌جای من، سلطنت و مقام پدرانم را از آن خود می‌کنی.
هوش مصنوعی: من هم باید برخیزم، کمربند خود را سفت کنم و سپاه آماده کنم.
هوش مصنوعی: دور کردن لشکر از عمق دریا و بیرون آمدن به وسیله شمشیر، دریا را به خون تبدیل کرد.
هوش مصنوعی: اگر تو هوشیار و با درایت هستی، من هم بی‌خود نیستم، بلکه همانقدر هوشیار و عاقل هستم.
هوش مصنوعی: اگر بخت نیکی بر کار تو بیفتد و موفق باشی، من هم از بخت و خوش‌اقبالی دور نیستم.
هوش مصنوعی: اگر در دنیا تو به مقامی رسیدی و کاری به‌دست آوردی، من نیز در این کار سهمی دارم و دستی در آن دارم.
هوش مصنوعی: برای تو تاجی است که تو را یاری می‌کند، و من نیز شمشیری هستم که یاری‌گر تو هستم. اگر تو سلطانی و تاجدار، من هم شمشیرزنی هستم که در کنار تو قرار دارم.
هوش مصنوعی: بر روی تخت و جایگاه خود تکیه نکن، چرا که هر تختی پایه‌ای دارد و در نهایت به زمین می‌افتد.
به کوه منگر که از سنگ ساخته‌شده و مگو که سنگ شکست نمی‌خورد
وقتی که زمین لزره بیاید به‌آسانی کوه را می‌تکاند و گرد از کوه بر‌می‌آورد.
هوش مصنوعی: هنگامی که دوره‌ای از سلطنت به پایان برسد، به راحتی به کسی که جویای قدرت است، می‌توان رسید.
هوش مصنوعی: وقتی که دنیا به پایان برسد، دیگر نه من وجود دارم و نه تو، و فقط هویت ما در این میان به هم تنیده شده است.
هوش مصنوعی: هیچ‌چیز جز لطف و نعمت تو از من خواسته نیست، زیرا در یک ترازوی انصاف، دو نفر (من و تو) به یک اندازه نیستیم.
هوش مصنوعی: مرا با کسی که هم‌چنین وزن و مقام دارم، در یک ترازو اندازه‌نگیر؛ زیرا همان‌طور که بهمن، نوهٔ اژدها، به سختی و درد به دنیا آمده است، من نیز در جایگاه خود رنج کشیده‌ام.
هوش مصنوعی: اگر سنگی محکم و استوار به سمت من بیندازی، من هم مانند کوه، سنگ خود را به درون آب می‌افکنم و نمی‌ترسم.
هوش مصنوعی: اگر با شمشیر به من حمله کنی، زره به تن دارم و آماده نبرد هستم، اما اگر بخواهی صلح کنی، کمر به همکاری می‌بندم.
هوش مصنوعی: هر چیزی که تو از دشمنی و دوستی نشان دهی، من آن را می‌پذیرم و در هر شرایطی آماده‌ام.
هوش مصنوعی: بیا ببین که تو چه مهارت‌هایی در شمشیرزنی و می‌نوشی داری، زیرا من در هر دو زمینه توانایی کامل دارم.
هوش مصنوعی: وقتی اسکندر نامه را خواند، از شدت هیجان و نشاط، دماغش گرم شد و عرق کرده به جوش آمد.
هوش مصنوعی: اسکندر به سرعت به جنگ فرمان داد و در این تصمیم هیچ وقفه و سستی نکرد.
هوش مصنوعی: اسکندر لشکر خود را به جنگ آماده کرده و آنها را به صورت منظم و در صف واحد برای نبرد سامان‌دهی کرده است.
هوش مصنوعی: زمانی که دارا متوجه شد که این اژدها (اشاره به اسکندر) نخواهد توانست او را به جنگ بکشاند و نخواهد به او آسیب بزند، راحت و بی‌فکری خواهد بود.
هوش مصنوعی: حرکت و جنبشی پدید آمد که بسیار شکوهمند بود، مانند حرکتی که از زلزله در بدن کوه‌ها به وجود می‌آید.
هوش مصنوعی: لشکر به بالای جنگ و زمانه رسید و درِ کینه را دوباره گشود، یعنی پس از حوادث گذشته، جنگ و دشمنی دوباره آغاز شد.
جزیره شهر‌ی است که در خمیدگی رود دجله بنا شده و موصل و جزیره را با هم موصلان نامند.
هوش مصنوعی: در مرز آن دو پادشاه (خسرو) نبردی بود که به خاطر آشوب و جنگ آنها، کوه‌ها نیز به لرزه در آمده بودند.
هوش مصنوعی: اگر هنوز از آن خسروها (دو خسرو) جستجو کنند، می‌توانند در زمین، استخوان‌هایشان را بیابند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.