از کعبه به دیر باده‌کش می‌آرم
وز خاک به سوی شعله غش می‌آرم
کو می؟ که بر آتشم فشاند آبی
کز چشمه زمزم العطش می‌آرم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
از کعبه به دیر باده‌کش می‌آرم
وز خاک به سوی شعله غش می‌آرم
کو می؟ که بر آتشم فشاند آبی
کز چشمه زمزم العطش می‌آرم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی با استفاده از نمادهایی چون کعبه و دیر به جستجوی حقیقت و زیبایی در دنیا می‌پردازد. او اشاره می‌کند که از مکان‌های مقدس به سوی مکان‌های دنیاخواهی می‌آید و می‌خواهد از آتش عشق و تشنگی استفاده کند. در نهایت، شاعر به دنبال می‌گردد که عطش و نیاز روحی‌اش را برطرف کند.
هوش مصنوعی: من از کعبه، مکانی مقدس، به جایی که باده می‌خورند می‌آیم و از زمین به سمت آتش و شعله می‌روم.
هوش مصنوعی: کجا می‌توانم شرابی پیدا کنم که بر آتش شوق و عطش من آبی بریزد و آرامم کند، مثل آب زلال و مقدس چشمه زمزم؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.