غم از دل بر کران نتوان نهادن
گرانی بر جهان نتوان نهادن
مرا سری به جانان از ازل هست
که با جان در میان نتوان نهادن
ارادت کرده محرومی مقدر
گنه بر آسمان نتوان نهادن
نواله کز کف معشوق باشد
به تلخی از دهان نتوان نهادن
سری کافراختم از آستانش
بجز بر آستان نتوان نهادن
ز بس داغ جنون آشفته مغزم
سرم بر پرنیان نتوان نهادن
سمند عشرتم توسن چنانست
که مویش بر عنان نتوان نهادن
ثبات از عالم و ارکان برونست
اساسی آنچنان نتوان نهادن
قضای چرخ مار بیضه خوار است
درین کاخ آشیان نتوان نهادن
عزیز خاندانم از مکان رفت
قدم بر لامکان نتوان نهادن
توانم جان به آسان داد لیکن
به جسم مرده جان نتوان نهادن
چنان هجرش دل و دستم شکسته
که کلکم در بنان نتوان نهادن
قلم درکش به دیوان «نظیری »
ز بس سهوش نشان نتوان نهادن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «نتوان نهادن» از ناتوانیها و ناچاریهای شاعر سخن میگوید: غم را نمیتوان از دل بیرون کرد، تقدیر را نمیتوان سرزنش کرد و در جهان ناپایدار نمیتوان آشیانه ساخت. در بیتهای پایانی رنگ سوگ پیدا میکند و شاعر بر مرگ عزیزی از خاندانش میگرید که نه میتوان به دنبالش رفت و نه میتوان دوباره زندهاش کرد. در پایان، با فروتنی، شعر خود را از شدت اندوه پرخطا و سزاوار قلم کشیدن میداند.
هوش مصنوعی: غم را نمیتوان از دل بیرون کرد و کنار گذاشت، و نمیتوان سنگینی این غم را بر دوش جهان انداخت.
هوش مصنوعی: من از روز ازل رازی با معشوق دارم که آن را حتی با جان خودم هم نمیتوان در میان گذاشت.
هوش مصنوعی: خواست و ارادهٔ الهی محرومیت را برایم مقدر کرده است، پس نمیتوان گناه را به گردن آسمان و فلک انداخت.
هوش مصنوعی: لقمهای که از دست معشوق برسد، هرچند تلخ باشد، نمیتوان آن را به سبب تلخی از دهان بیرون انداخت.
هوش مصنوعی: سری را که از آستان معشوق بلند کرده و سربلندی یافتهام، جز بر همان آستان بر جای دیگری نمیتوان نهاد.
هوش مصنوعی: از بس داغ دیوانگی ذهنم را پریشان کرده است، نمیتوانم سر بر بالش ابریشمین بگذارم و آسوده بخوابم.
هوش مصنوعی: اسب خوشی و کامرانی من چنان سرکش و رامنشدنی است که حتی به اندازهٔ تار مویی نمیتوان آن را با لگام مهار کرد.
هوش مصنوعی: پایداری و ثبات بیرون از این جهان و عناصر آن است، پس در این دنیا نمیتوان بنیادی چنان استوار ساخت.
هوش مصنوعی: حکم و تقدیر فلک مانند ماری است که تخم پرندگان را میخورد، پس در این کاخ دنیا نمیتوان لانه ساخت و دل بست.
هوش مصنوعی: عزیز خاندانم از این جهان مادی رفت و درگذشت، و من نمیتوانم پا به عالم بیمکان بگذارم و همراهش بروم.
هوش مصنوعی: من میتوانم بهآسانی جان خود را فدا کنم، اما نمیتوان در تن مرده دوباره جان دمید.
هوش مصنوعی: دوری و فراق او چنان دل و دستم را شکسته است که دیگر نمیتوانم قلم را میان انگشتانم نگه دارم.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: بر دیوان نظیری قلم بطلان بکش، زیرا خطاهایش آنقدر زیاد است که نمیتوان بر همه نشانه گذاشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.