شد چو بی خود از رحیق عشق شاه
تاخت لشگر زی حریم خیمه گاه
نالۀ مستورگان مستمند
شد روان از خیمه بر چرخ بلند
خصم در غوغا و شه رفته ز هوش
کآمد او را نالهٔ خواهر به گوش
کای امیر کاروان کربلا
کوفیان بر غارت ما زد صلا
دیده بگشا سیل لشگر بین به دشت
دستگیری کن که آب از سر گذشت
غنچه های بوستان بوتراب
رفت بر باد و گلستان شد خراب
شه چو بشنید این صدای جانگداز
غیرت الله چشم حق بین کرد باز
بی محابا رو سوی لشگر نهاد
پای رفتارش نماند و سر نهاد
چون نشست از پا خدیو مستطاب
کرد با کافردلان روی عتاب
کای گروه کفر کیش و بد نهاد
گر شما را نیست بیمی از معاد
هین بیاد آرید از احساب خویش
رسم احرار عرب گیرید پیش
خون من گر بر شما آمد مباح
نیست این مشت عقایل را جناح
باز گردید ای گروه عهد سست
هین فرو ریزید خون من نخست
شمر دون با خیل لشگر زان عتاب
کرد رو سوی خدیو مستطاب
شد فضای آسمان نیلی ز گرد
کس نشد واقف که او با شه چه کرد
کاخ گردون را چو خون از سر گذشت
فاش شد که خنجر از حنجر گذشت
علویان در ذروۀ عرش برین
جمله زد تاج تقرب بر زمین
خرگه چار امهات آمد به یاد
لرزه بر اندام هفت آبا فتاد
از فلک بر سر زنان روح الامین
بر زمین آمد بصد شور و حنین
گاه بر چپ می دوید و گه به راست
کای گروه این نور چشم مصطفی است
ایستاده بر سر اینک جدّ او
چشم حسرت بر نهال قدّ او
ترسم از آهی جهان بر هم زند
آتش اندر مزرع آدم زند
ای ذبیح عشق، ای زاد خلیل
ای فدایت صد هزاران جبرئیل
بی تو فرگاه نبوت شد به باد
خاک عالم بر سر جبریل باد
بضعهٔ زهرا به صد فریاد و آه
پا برهنه تاخت سوی حربگاه
دید جسمی در میان خون نگون
قاتلان آورده بر وی روزخون
غیرت الله نالۀ چون رعد کرد
با تعنت رو به پور سعد کرد
کای عجب در زیر خنجر خفته شاه
تو ستاده می کنی بر وی نگاه
زان سپس با لشگر کین با عتاب
کرد آن بانوی باغیرت خطاب
کاین حسین است ای گروه بی وفا
وارث حیدر، سلیل مصطفی
خون او خون خداوند ودود
گر نبود آن خون خداوندی نبود
نیست مانا این سیه بخت اُمّتان
یک مسلمانی در این کافرستان
چون صدای آشنا بشنید شاه
کرد با حسرت سوی خواهر نگاه
گفت جانا سوی خیمه باز گرد
تیغ می بارد در این دشت نبرد
سوی خیمه باز گرد ای خواهرم
تا نبینی زیر خنجر حنجرم
باز گرد ای خواهر غمگین من
که نشسته مرگ بر بالین من
باز گرد ای مونس غم پرورم
تا نبینی بر سنان رفتن سرم
این مدینه نیست دشت کربلاست
عشق را هنگام طوفان بلاست
رو به خیمه برگ و ساز شام کن
برگ و ساز ازدحام عام کن
بانوان را کن بدور خویش جمع
همچو پروانه همی بر گرد شمع
یاد آر آن روزهای دلفروز
اشک بر دامن بریز و خوش بسوز
دخت زهرا چون به خیمه بازگشت
در فغان با بانوان دمساز گشت
آنچه دور چرخ کژرو خواست، شد
شاه دین را سر به نیزه راست شد
بانگ تکبیری از آن سر شد بلند
غلغله بر گنبد خضرا فکند
شد بلند از نیزه چون تکبیر او
شد همه کافردلان تکبیر گو
آری آن کو بود از او گویا مسیح
اوست خود در پرده گویای فصیح
او اگر گوید جهان گویا شود
او اگر پوید جهان پویا شود
داند آن کِش بینشی در منظر است
که نوای این سر نی ز آن سر است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، لشگریان غافل به خیمهگاه امام حسین حمله میکنند و صدای ناله زهرای سلامالله علیها و دیگر بانوان توجه امام را جلب میکند. امام با غیرت به سمت دشمن میرود و برای آنها از احضار و حساب میگوید و میخواهد که از خون او پرهیز کنند. در همین حال، خواهرش را به خیمه باز میخواند تا او و دیگر زنان را از هول و ملال جنگ در امان نگه دارد. با ناله و فریاد، او به وفای خود با خانواده پیامبر اشاره میکند و از خواهرش میخواهد تا دور خیمه جمع شوند و به یاد روزهای خوش گذشته بگریند. در نهایت، صدای تکبیر امام حسین بر دشمنان طنین انداز میشود و آنها را به وحشت میاندازد.
هوش مصنوعی: هنگامی که امام حسین از شراب عشق الهی از خود بیخود شد و از حال رفت، لشکر دشمن به سوی حریم خیمهها هجوم برد.
هوش مصنوعی: ناله و فریاد زنان پردهنشین و درمانده از خیمهها برخاست و به آسمان بلند رسید.
هوش مصنوعی: دشمن در هیاهو بود و امام بیهوش افتاده بود که ناگهان فریاد خواهرش به گوش او رسید.
هوش مصنوعی: خواهر میگفت: ای سالار کاروان کربلا، کوفیان برای غارت ما بانگ برداشتهاند و همدیگر را فراخواندهاند.
هوش مصنوعی: چشم باز کن و سیل لشکر را در دشت ببین؛ به یاری ما برس که کار از دست رفته و آب از سر گذشته است.
هوش مصنوعی: غنچههای باغ علی (جوانان و فرزندان خاندان او) بر باد رفتند و این گلستان ویران شد.
هوش مصنوعی: امام چون این صدای جانسوز را شنید، غیرت الهی او را واداشت که چشم حقبینش را باز کند.
هوش مصنوعی: بیپروا رو به سوی لشکر کرد، اما پاهایش توان رفتن نداشت و بر زمین افتاد و سر بر خاک نهاد.
هوش مصنوعی: چون آن پادشاه پاک از پا نشست و نتوانست برخیزد، رو به کافردلان کرد و آنان را سرزنش کرد.
هوش مصنوعی: گفت: ای گروه کافرکیش و بدسرشت، اگر از روز رستاخیز هیچ ترسی ندارید،
هوش مصنوعی: دستکم نژاد و تبار خود را به یاد آورید و رسم آزادمردان عرب را در پیش گیرید (اشاره به سخن امام که اگر دین ندارید، در دنیای خود آزاده باشید).
هوش مصنوعی: اگر ریختن خون من را بر خود روا میدانید، این چند زن و اهل خانه هیچ گناهی ندارند.
هوش مصنوعی: ای پیمانشکنان، از خیمهها بازگردید و اگر میخواهید، نخست خون مرا بریزید.
هوش مصنوعی: شمر پست با گروهی از لشکر، به سبب این سرزنش، به سوی امام روی آورد.
هوش مصنوعی: فضای آسمان از گرد و غبار تیره و کبود شد و هیچکس ندانست که شمر با امام چه کرد.
هوش مصنوعی: چون خون تا بالای کاخ آسمان رسید، آشکار شد که خنجر از گلوی امام گذشته و او را شهید کردهاند.
هوش مصنوعی: فرشتگان و ساکنان عالم بالا در بلندای عرش، همگی تاج مقام قرب خود را از اندوه بر زمین کوبیدند.
هوش مصنوعی: خیمهٔ چهار عنصر (چهار مادر) به لرزه و آشوب افتاد و لرزه بر اندام هفت سیاره (هفت پدر) افتاد؛ یعنی همهٔ هستی از این واقعه تکان خورد.
هوش مصنوعی: جبرئیل امین در حالی که بر سر خود میزد، با شور و ناله بسیار از آسمان به زمین آمد.
هوش مصنوعی: گاه به چپ و گاه به راست میدوید و فریاد میزد: ای مردم، این نور چشم پیامبر است.
هوش مصنوعی: اکنون جدّش پیامبر بر بالای سرش ایستاده و با حسرت به قامت افتادهٔ او مینگرد.
هوش مصنوعی: میترسم پیامبر با آهی جهان را زیر و رو کند و آتش در کشتزار فرزندان آدم بیفکند.
هوش مصنوعی: ای قربانی راه عشق، ای فرزند ابراهیم خلیل، صدها هزار جبرئیل فدای تو باد.
هوش مصنوعی: بی تو بارگاه نبوت بر باد رفت؛ خاک عالم بر سر جبرئیل باد.
هوش مصنوعی: دختر زهرا، یعنی حضرت زینب، با فریاد و آه بسیار پابرهنه به سوی میدان جنگ شتافت.
هوش مصنوعی: پیکری را دید که در میان خون افتاده بود و قاتلان آن روز را برای او روزی خونین و سیاه کرده بودند.
هوش مصنوعی: آن بانو که مظهر غیرت الهی بود، نالهای مانند غرش رعد سر داد و با سرزنش رو به عمر سعد کرد.
هوش مصنوعی: گفت: شگفتا! امام زیر خنجر افتاده و تو ایستادهای و فقط تماشا میکنی.
هوش مصنوعی: سپس آن بانوی غیرتمند با خشم و سرزنش سپاه دشمن را مخاطب ساخت.
هوش مصنوعی: گفت: ای گروه بیوفا، این حسین است، وارث علی و فرزند پیامبر.
هوش مصنوعی: خون او خون خداست و اگر آن خون نبود، خدایی و خداپرستی برپا نمیماند.
هوش مصنوعی: گویا در میان این امت تیرهبخت و در این سرزمین کفر، حتی یک مسلمان هم پیدا نمیشود.
هوش مصنوعی: چون امام حسین صدای آشنای خواهر را شنید، با حسرت به سوی او نگریست.
هوش مصنوعی: گفت: ای عزیز جان، به خیمه برگرد، که در این دشت نبرد شمشیر میبارد.
هوش مصنوعی: ای خواهرم، به خیمه بازگرد تا بریده شدن گلویم را زیر خنجر نبینی.
هوش مصنوعی: ای خواهر اندوهگینم، بازگرد، زیرا مرگ بر بالین من نشسته است.
هوش مصنوعی: ای همدم غمخوارم، بازگرد تا نبینی سرم را بر سر نیزه میبرند.
هوش مصنوعی: اینجا مدینه نیست، دشت کربلاست و هنگام طوفان بلا برای عاشقان است.
هوش مصنوعی: به خیمه برو و ساز و برگ سفر شام را فراهم کن و خود را برای رویارویی با هجوم مردم آماده ساز.
هوش مصنوعی: زنان را مانند پروانههایی که گرد شمع جمع میشوند، به دور خود گرد آور.
هوش مصنوعی: روزهای خوش گذشته را به یاد آور، اشک بر دامن بریز و در این سوز بسوز.
هوش مصنوعی: چون دختر زهرا به خیمه بازگشت، با زنان همناله شد و به سوگ پرداخت.
هوش مصنوعی: آنچه گردش کجرفتار روزگار خواسته بود، روی داد و سر امام دین بر نیزه افراشته شد.
هوش مصنوعی: از آن سر بریده بانگ «الله اکبر» برخاست و در آسمان غوغا انداخت.
هوش مصنوعی: چون بانگ تکبیر او از سر نیزه بلند شد، همهٔ آن سنگدلان کافر نیز تکبیر گفتند.
هوش مصنوعی: آری، کسی که مسیح از برکت او به سخن آمد، خود در پرده و در نهان گویندهٔ رسا و فصیح است.
هوش مصنوعی: اگر او سخن بگوید جهان به سخن درمیآید و اگر حرکت کند جهان به حرکت درمیآید.
هوش مصنوعی: کسی که دیدهای بینا دارد میداند که آوای این سر بر نیزه از آن سوی غیب و از جانب حق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.