غرقه در دریای عشقش حال ما داند که چیست
این سخن آسوده بر ساحل کجا داند که چیست
حال آن زلف پریشان بشنو از من مو به مو
آن پریشانی گرفتار بلا داند که چیست
(عشق خوبان در دلم گنجی است ز اندازه برون
گوهر آن گنج را، قیمت خدا داند که چیست)
ناتوان چشم یارم وز لبش دارم شفا
آن چنان بیمار، قدر این شفا داند که چیست
تا ابد ماییم و روی ساقی و جام شراب
رمز عارف، صوفی صاحب صفا داند که چیست
در میان جان ما و زلف عنبرسای دوست
نیست اسراری که این باد صبا داند که چیست
روی ساقی در مقابل موسی ارنی از چه گفت
معنی این نکته را مست لقا داند که چیست
صوفی خلوت نشین از خانقه دارد نصیب
حاصل میخانه رند آشنا داند که چیست
آنچه در حسن تو هست ادراک صورت بین کجا
گرد بازارش تواند گشت یا داند که چیست
می کند قیمت به صد جان بوسه لعل لبت
هر که آن کالا شناسد، این بها داند که چیست
چون نسیمی هر که شد دیوانه زلف و رخش
حلقه زنجیر آن زلف دو تا داند که چیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل نسیمی بارها تکرار میکند که حقیقت عشق را تنها اهل تجربه میفهمند: غرقه نه ساحلنشین، بیمار نه تندرست، رند نه صوفی خلوتنشین، و مست دیدار نه ظاهربین. او روی ساقی و زلف یار را با رازهای عرفانی و درخواست دیدار موسی پیوند میدهد. در بیت پایانی خود را دیوانهٔ زلف یار میخواند که معنای زنجیر آن زلف را از درون میشناسد.
هوش مصنوعی: حال ما را تنها کسی میفهمد که مانند ما در دریای عشق او غرق شده باشد. کسی که آسوده بر ساحل ایستاده، معنای این سخن را درنمییابد.
هوش مصنوعی: شرح پریشانی آن زلف را با همهٔ جزئیاتش از من بشنو؛ زیرا معنای آن پریشانی را تنها کسی میفهمد که خود گرفتار بلا شده باشد. «مو به مو» با «زلف» تناسب دارد.
هوش مصنوعی: عشق زیبارویان در دل من گنجی بیاندازه است و ارزش گوهر این گنج را تنها خدا میداند.
هوش مصنوعی: چشم بیمارگونهٔ یار مرا ناتوان کرده است و درمانم از لب اوست. ارزش چنین درمانی را تنها کسی میفهمد که مانند من اینگونه بیمار باشد.
هوش مصنوعی: ما تا ابد با روی ساقی و جام شراب هستیم. رمز این سخن عارفانه را صوفیِ پاکدل و باصفا درمییابد.
هوش مصنوعی: میان جان ما و زلف خوشبوی دوست رازهایی هست. ظاهراً مقصود این است که هیچ رازی در این میان نیست که باد صبا، پیامآور عاشق و معشوق، از آن آگاه نباشد.
هوش مصنوعی: چرا موسی در برابر جلوهٔ روی ساقی گفت «خود را به من بنما»؟ معنای این نکته را تنها کسی میفهمد که از دیدار دوست مست شده باشد. اشاره به درخواست موسی برای دیدن خدا در کوه طور است و روی یار جلوهگاه حق دانسته شده است.
هوش مصنوعی: بهرهٔ صوفیِ گوشهنشین تنها خانقاه است، اما حاصل و ارزش میخانه را رند آشنا به راز میشناسد.
هوش مصنوعی: کسی که تنها ظاهر را میبیند، چگونه میتواند آنچه را در زیبایی تو هست دریابد؟ او حتی نمیتواند به بازار حسن تو نزدیک شود، چه رسد به اینکه حقیقتش را بشناسد.
هوش مصنوعی: بوسهٔ لب سرخ تو به بهای صد جان ارزیابی میشود. هر که این کالا را بشناسد، میداند که این بها گران نیست و بجاست.
هوش مصنوعی: هر کس مانند نسیمی دیوانهٔ زلف و روی یار شده باشد، میداند که حلقهٔ زنجیرِ آن زلف دوتا چه معنایی دارد. زنجیر هم یادآور زلف است و هم بندی که دیوانه را با آن میبندند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مشرک بی دیده کی احوال ما داند که چیست
مرد حق بین معنی سر خدا داند که چیست
گمرهی کز خط وجه دوست، روی حق ندید
شرح بیست و هشت و سی و دو کجا داند که چیست
همچو ما سبع المثانی از کتاب روی یار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.