تا بر اطراف سمن مشک ختن ریختهای
در گل آتش زدهای، آب سمن ریختهای
چشم بد دور ز رویت که به گفتار فصیح
آب لؤلؤی تر و در عدن ریختهای
ورق دفتر گل را به رخ ای لالهعذار
کردهای ابتر و در صحن چمن ریختهای
دست رنگین ز رقیبان بداندیش بپوش
تا ندانند که خون دل من ریختهای
جرعه صافی ارواح مقدس بر خاک
به شراب لب یاقوتشکن ریختهای
(خاک ره بر سر سرو چمن از فرط کمال
به سهیسرو قد ای سیمبدن ریختهای)
به لب لعل و شکرخنده مرجان خوشاب
صدف چشم مرا در ز دهن ریختهای
در کنار گل تر سنبل مشکین صنما
الله الله که چه با وجه حسن ریختهای
ای نسیمی شدهای صافتر از باده روح
به سر درد مگر دردی دن ریختهای


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبش میپردازد که از هر نظر چشمنواز و دلرباست. او از عطر سمن و زیبایی چهره محبوب میگوید و تأثیر آن بر گلها و طبیعت را به تصویر میکشد. شاعر احساس میکند که محبوبش چنان شور و شوقی برمیانگیزد که همه چیز را تحت تأثیر قرار میدهد و خود را در مقام مقایسه با زیباییهای طبیعی میآورد. در نهایت، او از نسیم به عنوان نمادی از لطافت و زیبایی یاد میکند که خود را با محبوبش میسنجد و از اثرات عشق و زیبایی بر روح و جسم سخن میگوید.
هوش مصنوعی: تورا دیدهام که در کنار عطر گلها، بوی خوش مشک را پخش کردهای. تو انگار برای معطر کردن فضا، آتش شوق و عشق را به وجود آوردهای و در کنار آن، زیبایی گلها را نیز نشان میدهی.
هوش مصنوعی: چشم حسد دور از چهرهی تو، چرا که با سخنان شیرینت، همچون مرواریدهایی زیبا در باغ عدن درخشانی.
هوش مصنوعی: تو با زیبایی و تازگی خود، ورق گل را به زیباییات کمنور کردهای و در فضای باغچه، رنگهای گلی را پخش کردهای.
هوش مصنوعی: دست خود را که از رنگ رقیبان بدبینیت غرق شده، بپوشان تا آنها ندانند که چه اندازه در دل من غم و درد وجود دارد.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که تو از شراب ناب و خالصی صحبت میکنی که بر زمین ریخته شده و به خاطر زیبایی و ارزش آن، به یاقوت شباهت دارد. این تصویر میتواند نشاندهنده احترام و تقدس خاصی باشد که به نوشیدنیها یا تجربیات معنوی داده شده است.
هوش مصنوعی: در مسیر چمن، به خاطر زیبایی و کمال سروهای بلند، خاک بر سرشان ریخته شده است. ای دختر زیبا، قد تو مانند سروهای سربلند است.
هوش مصنوعی: لب های زیبا و شیرین تو همچون لعل و شکر است و خندهات مانند مرجان خوش رنگ است، تو با نگاهت همچون صدفی مرا در دنیای خود غوطهور کردهای.
هوش مصنوعی: در کنار گل تازه، سنبل مشکین تو، ای معشوق، چه زیبایی و چه روی دلانگیزی از خود نشان دادهای!
هوش مصنوعی: ای نسیم، تو به قدری صاف و زلال شدهای که مانند بادهای در روح من جاری شدهای. آیا دردی در سرم انداختهای که از اثر آن بیخبرم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.