چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیم
صورت خود یافتیم آیینه اشیا شدیم
تا شدیم از نکته چون عیسی و موسی باخبر
نوح را کشتی و اهل شرک را دریا شدیم
چون کمال معرفت گشتیم از فضل اله
عالم تعلیم علم علم الاسما شدیم
در محیط قل هوالله احد گشتیم غرق
لاجرم در ملک وحدت واحد و یکتا شدیم
صورت نقش من و او در میان سرپوش بود
چون بدین معنی رسیدیم از گلی پیدا شدیم
چون به سر کنت کنزا ما به حق بردیم راه
همچو خورشید از دل هر ذرهای گویا شدیم
ما چو عنقای ازل بودیم در قاف قدیم
نقل جا کردیم از آنجا، این زمان اینجا شدیم
نقطه پرگار هستی بیسر و پا یافتیم
زان جهت چون دور دایم بیسر و بیپا شدیم
چون نسیمی یافت در هر دو جهان مقصود خویش
بینیاز از کام امروز و غم فردا شدیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی و حروفی از زبان «ما»ی عارفِ بهحقرسیده بیان میشود. شاعر میگوید با بینایی به حق، آینهٔ اشیا و دانای علم اسما شده و در دریای توحید یگانه گشته است. او با اشاره به حدیث «کنت کنزاً»، سیمرغ ازلی و نقطهٔ پرگار، حضور خود را جلوهای از حقیقت ازلی میداند که در این عالم ظاهر شده است. در پایان، نسیمی خود را رسیده به مقصود و بینیاز از کام امروز و غم فردا میخواند.
هوش مصنوعی: چشم ما به نور حق بینا شد و ما به وسیلهٔ حق بینا شدیم. صورت حقیقی خود را یافتیم و آینهای شدیم که همهٔ اشیا در آن نمایان است.
هوش مصنوعی: از وقتی که از رازِ نهفته در کار عیسی و موسی آگاه شدیم، برای نوح مانند کشتیِ نجات شدیم و برای مشرکان مانند دریای هلاککننده.
هوش مصنوعی: چون به لطف و فضل خدا به کمال معرفت رسیدیم، دانای آن علمی شدیم که در آیهٔ «و علّم آدم الاسماء» آمده است. «فضل» شاید اشارهای هم به فضلالله نعیمی، پایهگذار حروفیه، باشد.
هوش مصنوعی: در دریای بیکرانِ «قل هو الله احد» غرق شدیم، پس ناگزیر در عالم توحید یگانه و یکتا شدیم و از کثرت رستیم.
هوش مصنوعی: صورتِ «من» و «او» در میان، پردهای بود که حقیقت را میپوشاند. چون به این حقیقت پی بردیم، از همین کالبد خاکی آشکار و پدیدار شدیم.
هوش مصنوعی: چون به راز حدیث «کنت کنزاً مخفیاً» (گنجی پنهان بودم) راه یافتیم، مانند خورشید از دل هر ذره به سخن درآمدیم و آشکار شدیم.
هوش مصنوعی: ما مانند سیمرغ ازلی در کوه قافِ عالم قدیم بودیم. از آنجا جابهجا شدیم و اکنون در این جهان حاضر شدهایم.
هوش مصنوعی: نقطهٔ مرکزِ پرگار هستی را بیآغاز و بیانجام یافتیم. از این رو ما نیز مانند گردش همیشگی پرگار بیسر و پا شدیم، یعنی بیآغاز و بیانجام و رها از قید.
هوش مصنوعی: چون نسیمی در هر دو جهان به مقصود خود رسید، ما از خوشیِ امروز و اندوهِ فردا بینیاز شدیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.