صورت رحمان من آن روی نکو دانستهام
چشمهٔ حیوان ز آب روی او دانستهام
گرچه با من باد صبح آن بوی جانپرور نگفت
از کجا یا از که دارد من به بو دانستهام
خاکروب کوی عشقم در حقیقت چون صبا
تا ز فرّاشِ طریقت رُفت و رو دانستهام
دفتر طامات گو بر من مخوان زاهد که من
گرچه رندم حاصل این گفت و گو دانستهام
شستم از جان دست و گشتم طالب وصلت به دل
سالک عشقم طریق جست و جو دانستهام
قصهٔ واعظ مگویید ای عزیزان پیش من
زان که من افسونِ آن افسانهگو دانستهام
گر ندانم زرق و سالوسی، مکن عیبم که من
رسمِ شاهدبازی و جام و سبو دانستهام
جان ز گفتارم بیابی گر بگویم شمّهای
آنچه از اخلاق آن پاکیزهخو دانستهام
دل به زلف و غبغبش دادم که طفل عشق را
ناگزیر است از چنین چوگان و گو، دانستهام
ای که میگویی که خواهی شد ز عشق او هلاک
نیستم نادان، من این معنی نکو دانستهام
چون نسیمی شستهام از خرقه و سجاده دست
الله الله بین چه نیکو شست و شو دانستهام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی و حروفی با دیدن چهرهٔ یار بهعنوان صورت خداوند رحمان آغاز میشود. شاعر در بیتهای میانی زاهد و واعظ را به ادعای بیحاصل و فریبکاری متهم میکند و رندی و عشق را بر زهد ریایی برتری میدهد. او میداند که عشق به نابودی میانجامد و باز در آن پایدار است. در بیت پایانی میگوید از خرقه و سجاده دست شسته و این دستشستن را پاکی راستین میداند.
هوش مصنوعی: من آن چهرهٔ زیبای یار را صورت خداوند رحمان میدانم و آب حیات را از آب و رونق چهرهٔ او میشناسم. این نگاه حروفی است که چهرهٔ انسان را مظهر خدا میبیند.
هوش مصنوعی: هرچند باد صبحگاهی به من نگفت که آن بوی جانبخش را از کجا و از چه کسی آورده است، من از خود بو فهمیدم که از کوی یار است.
هوش مصنوعی: من در حقیقت مانند باد صبا جاروکش کوی عشقم، از آن زمان که شیوهٔ رُفت و روب را از خادم و فراش طریقت آموختهام.
هوش مصنوعی: به زاهد بگو دفتر ادعاها و سخنان گزاف خود را برای من نخواند، زیرا من هرچند رندم، میدانم که حاصل این گفت و گوها چیست و بیحاصل است.
هوش مصنوعی: از جان دست شستم و با دل خواهان وصال تو شدم؛ من رهرو راه عشقم و راه جست و جوی تو را میشناسم.
هوش مصنوعی: ای دوستان، داستانهای واعظ را پیش من بازگو نکنید، چون من فریب و نیرنگ آن قصهگو را شناختهام.
هوش مصنوعی: اگر ریاکاری و فریبکاری نمیدانم، مرا سرزنش نکن، چون من آیین عشقورزی با زیبارویان و شراب و جام و سبو را آموختهام.
هوش مصنوعی: اگر اندکی از آنچه از خوی و منش آن یار پاکسرشت دریافتهام بگویم، از سخنم جان تازه مییابی.
هوش مصنوعی: دلم را به زلف و غبغب او سپردم، زیرا میدانم که کودک عشق ناچار به چنین چوگان و گویی نیاز دارد؛ زلف به چوگان و غبغب به گوی تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که میگویی از عشق او نابود خواهی شد، من نادان نیستم و این نکته را بهخوبی میدانم و باز هم عاشقم.
هوش مصنوعی: نسیمی میگوید: از خرقه و سجادهٔ زاهدانه دست شستهام؛ شگفتا ببین چه شست و شوی نیکویی آموختهام. یعنی رها کردن ظواهر زهد را پاکی حقیقی میداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.