دو مه بر سر آب زین سان برفت
سوی راه خاور بسیچید تفت
سه ماهه رسیدند نزد زمین
نیازرده کس زان سپاه گزین
چنین گفت ملاح با پهلوان
که ای نامور گرد روشن روان
جزیری بدین راه باشد همی
که شیر ژیان نگذرد زان زمی
پر از مردم گرد و شمشیر زن
نسازند هرگز به ما انجمن
نه کارند و ورزند و نه بدروند
نه نیکی شناسند و نه بدروند
در آن بیشه از میوه و خوردنی
که تن را بدانست پروردنی
فراوان ز هر گونه آید به دست
مر آن دیو چهران ز بالا و پست
کسانی که خوانندشان پادوال
در آنجاست ای پهلو بی همال
به گیتی مبیناد کسشان اثر
که بس کینه جویند و پرخاشخر
فرامرز بشنید و شد تنگ دل
وز آن مردم بدرگ سنگ دل
به ملاح گفتا بباید شدن
بدین راه و لشکر بدین ها زدن
به زور خداوند جان آفرین
از ایشان کنم پاک روی زمین
بگفت این و ملاح کشتی براند
چو تنگ اندر آمد یلان را بخواند
بفرمود تا جوشن کارزار
بپوشند گردان خنجر گذار
چو بر ساحل آمد سپهبد بر آب
از آن زشت چهران دلش پرشتاب
چو نزد جزیره رسید آن سپاه
برآراستند از پی رزمگاه
بر آمد به ایران سپه یک خروش
کزان ژرف دریا برآورد جوش
همان دیو چهران برون تاختند
به ساحل یکی رزمگه ساختند
ز دیوان فرون تر ز پنجه هزار
به رزم اندر آمد سوی کارزار
از آن هر یکی را به چنگ اندرون
یکی استخوان از درختی فزون
بجستند اندر هوا همچو گرد
رسیدند چون باد نزدیک مرد
زدندی از آن استخوان بر سرش
بکردی همه خرد یال و برش
فراوان ز گردان ایران زمین
بکشتند و خستند بر دشت کین
سپهبد چنین گفت با سروران
که ای نامداران و جنگی سران
به نیزه درآیید زی کارزار
مگر اندرآرید از ایشان دمار
سواران سوی نیزه بردند دست
خروشان به کردار پیلان مست
نیستان شد از نیزه آوردگاه
ز نیزه نه خورشید پیدا نه ماه
هر آنگه کز آن دیو چهران یکی
بجستی ز باد هوا اندکی
زدی در هوا بر سنان نیزه زن
به کردار مرغ از در باب زن
همه تن بدان نیزه ها در زدند
ز نوک سنان جمله خسته شدند
بکشتند بسیار از آن بدتنان
بسی خسته نالان و زاری کنان
بدانگه کزیشان فراوان نماند
فرامرز لشکر سوی بیشه راند
کسی را که بد زنده ایرانیان
خروشان و جوشان و نعره زنان
ز نیزه به شمشیر بردند دست
بکشتند و کردند یکباره پست
جزیره از آن بدتنان گشت پاک
بجستند بالا و جای مغاک
ندیدند از ایشان کسی را به جای
سپهبد سوی رفتن آورد پای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: فرامرز پس از ماهها دریانوردی به سوی خاور، از کشتیبان میشنود که در راه جزیرهای است از آنِ مردمی دیوچهره و جنگجو به نام پادوال. او برای پاک کردن زمین از آنان به جزیره حمله میکند. دیوان با استخوانهای بزرگ و جهش در هوا نخست بسیاری از ایرانیان را میکشند، اما با فرمان فرامرز سواران با نیزه آنان را در هوا شکار میکنند و سپس با شمشیر بازماندگان را نابود میکنند تا جزیره پاک میشود.
هوش مصنوعی: دو ماه به همین شیوه بر روی آب سفر کردند و فرامرز شتابان آهنگ راه خاور کرد.
هوش مصنوعی: پس از سه ماه به خشکی رسیدند و هیچکس از آن سپاه برگزیده آسیبی ندیده بود.
هوش مصنوعی: کشتیبان به پهلوان گفت: ای دلاور نامدار و روشندل.
هوش مصنوعی: در این راه جزیرهای هست که حتی شیر خشمگین هم از آن سرزمین گذر نمیکند.
هوش مصنوعی: آنجا پر از مردمان دلاور و شمشیرزن است که هرگز با ما سازگاری و همنشینی نمیکنند.
هوش مصنوعی: نه کشت و ورز میکنند و نه درو، نه نیکی را میشناسند و نه از بدی دوری میکنند.
هوش مصنوعی: در آن بیشه میوه و خوراکیهایی هست که تن آنان با آن پرورش مییابد.
هوش مصنوعی: آن دیوچهرگان از بلندی و پستی آن سرزمین، از هر گونه خوراک فراوان به دست میآورند.
هوش مصنوعی: ای پهلوان بیهمتا، کسانی که آنان را «پادوال» میخوانند در آن جزیرهاند.
هوش مصنوعی: کاش هیچکس در جهان نشانی از آنان نبیند، زیرا بسیار کینهجو و ستیزهگرند.
هوش مصنوعی: فرامرز این را شنید و از آن مردم بدنهاد و سنگدل دلتنگ و خشمگین شد.
هوش مصنوعی: به کشتیبان گفت باید از همین راه برویم و سپاه را به جنگ این مردم ببریم.
هوش مصنوعی: به نیروی خداوند آفرینندهٔ جان، روی زمین را از آنان پاک خواهم کرد.
هوش مصنوعی: این را گفت و کشتیبان کشتی را راند؛ چون به جزیره نزدیک شد، فرامرز دلاوران را فراخواند.
هوش مصنوعی: فرمان داد که پهلوانان خنجرزن زره جنگ بپوشند.
هوش مصنوعی: چون سپهبد از راه آب به ساحل رسید، دلش برای جنگ با آن زشترویان بیتاب بود.
هوش مصنوعی: چون سپاه به جزیره رسید، برای نبرد صفآرایی کردند.
هوش مصنوعی: از سپاه ایران چنان خروشی برخاست که دریای ژرف را به جوش آورد.
هوش مصنوعی: آن دیوچهرگان نیز بیرون تاختند و در ساحل میدان جنگی آراستند.
هوش مصنوعی: بیش از پنجاه هزار تن از آن دیوان به میدان نبرد آمدند.
هوش مصنوعی: هر یک از آنان استخوانی بزرگتر از درخت در دست داشت.
هوش مصنوعی: مانند گرد در هوا میجهیدند و چون باد به جنگاوران نزدیک میشدند.
هوش مصنوعی: با آن استخوان بر سر جنگجو میزدند و گردن و سینهاش را یکسره خرد میکردند.
هوش مصنوعی: در آن میدان کین، بسیاری از پهلوانان ایران را کشتند و زخمی کردند.
هوش مصنوعی: سپهبد به سرداران گفت: ای نامداران و سران جنگاور.
هوش مصنوعی: با نیزه به نبرد درآیید، شاید آنان را نابود کنید.
هوش مصنوعی: سواران دست به نیزه بردند و چون پیلان مست خروشیدند.
هوش مصنوعی: میدان از انبوه نیزهها چون نیستان شد و از نیزهها نه خورشید پیدا بود نه ماه.
هوش مصنوعی: هرگاه یکی از آن دیوچهرگان اندکی در هوا میجهید،
هوش مصنوعی: نیزهدار در هوا او را بر سرنیزه میزد، همچون پرندهای که به سیخ کباب کشیده شود.
هوش مصنوعی: همهٔ آنان خود را به نیزهها زدند و با نوک سرنیزه زخمی شدند.
هوش مصنوعی: بسیاری از آن بدنهادان را کشتند و بسیاری زخمی و نالان و زاریکنان ماندند.
هوش مصنوعی: آنگاه که از آنان تعداد زیادی باقی نماند، فرامرز سپاه را به سوی بیشه راند.
هوش مصنوعی: ایرانیان خروشان و پرجوش و نعرهزنان، به سراغ هر کس که از آنان زنده مانده بود رفتند.
هوش مصنوعی: نیزه را رها کرده دست به شمشیر بردند و همه را کشتند و یکسره نابود کردند.
هوش مصنوعی: جزیره از آن بدنهادان پاک شد؛ بلندیها و گودالها را جستوجو کردند.
هوش مصنوعی: هیچکس از آنان را بر جای ندیدند و سپهبد آمادهٔ ادامهٔ راه شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.