وز آن سو بشد خسرو نامور
بر مادر دختر خوب فر
بدو داد مژده به پیوند شیر
به دامادی پهلوان دلیر
رخ خوب چهره چو گل برشکفت
همان مادر دختر اندر نهفت
ز یزدان بسی آفرین یاد کرد
که آن دختر از رنج آزاد کرد
از آن پس بشد کارسازی گرفت
از آن کارخرم دلش برگرفت
دو صد جامه دیبا و خز و حریر
در و گوهر و عود و مشک و عبیر
یکی تخت فیروزه چون آسمان
ز گوهر درخشنده چون اختران
صد و چل کنیزک ابا طوق زر
دو صد کودک خوب و زرین کمر
ز مشک و ز عنبر صد و بیست جام
صد و بیست خروار از زر خام
ز اسب و ز اشتر فزون از شمار
بیاورد گنجور و فرمود بار
فرستاد یکسر بر پهلوان
به دست یکی مرد روشن روان
بیاراست ماه پری روی را
بت سرو بالای دلجوی را
به خوبی به کردار روی بهشت
تو گفتی که از حور دارد سرشت
یکی دست جامه همه زرنگار
سپردند با یاره و گوشوار
سراسر مرصع به در و گهر
بپوشید نسرین تن سیم بر
شبانگه بیامد بر پهلوان
چنان خوب رخ ماه روشن روان
یکی موبد پیر یزدان پرست
بشد دست مه رخ گرفته به دست
ببستند عهدی به آیین دین
زبان بزرگان پر از آفرین
بیاورد مر پهلوان را سپرد
سوی حجره بردش سپهدار گرد
به آغوش بگرفت آن نیک جفت
پس آنگاه نا سفته درش بسفت
چو بد مهرجوی و دلارام خواه
گرفت آن زمان کام دل را ز ماه
چنان تازه شد جان هر دو ز مهر
تو گفتی که بارید مهر از سپهر
به بوس و کنار و به شادی و ناز
بدآن ماه آن شب ابا سرفراز
چو خورشید بر چرخ زرین کمند
فکند و برآمد به تخت بلند
جهان چادر عنبرین کرد چاک
چو یاقوت زر بر سر تیره خاک
سپهبد بفرمود تا مرد و زن
ز کوی و ز برزن شدند انجمن
سراسر به رامش به هامون شدند
وز آن شهر پرمایه بیرون شدند
ز آواز رامشگر و نای و نوش
جهان بود یکبارگی پرخروش
دو هفته بدین گونه رامش گزید
چنان رامشی در جهان کس ندید
چو چندی در این شهر آرام یافت
از آن ماه خورشید رخ کام یافت
از آن جایگه ساز رفتن گرفت
بدان تا ببیند ز دنیا شگفت
سپهبد بفرمود کز عود خام
زبهر پری چهره ماه تمام
یکی خوب زیبا عماری کنند
عماری ز عود قماری کنند
چنان کاندرو خوابگاه و نشست
بسازند مردان پاکیزه دست
فراوان در آن شهر کشتی بساخت
کسی کو ره آب دریا شناخت
به پیش اندر افکند در روی آب
روان کرد کشتی هم اندر شتاب
پری روی را در عماری نشاند
بسیچید و لشکر از آنجا براند
به خشکی همی رفت شیر ژیان
به هنجار او گشته کشتی روان
بزرگان شهر کهیلا و شاه
برفتند با او سه منزل به راه
چو پدرود کردند گشتند باز
سپهدار گردنکش سرفراز
ره دور پیش اندر آورد خوار
بیامد دوان تا به دریا کنار
به کشتی درآمد خود و سرکشان
برافراخت ملاح را بادبان
جهاندار جان آفرین یار بود
سپهدار هشیار و بیدار بود
ز دریای ژرف و دم باد تیز
زمانی نیامد به رویش ستیز
همی رفت با دلبر زیب و شاد
نه اندیشه از راه و نه رنج باد
شگفتی همی بود هر سو بسی
به هم می فزودند زان هرکسی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاه کهیلا، دخترش را به فرامرز میدهد و او این خبر را با خوشحالی به مادر دختر میرساند. مادر دختر از خداوند شکرگزاری میکند و با شادی برای فرامرز هدیههایی از لباسهای با ارزش و گنجینهها آماده میکند. سپس جشن بزرگی برگزار میشود و فرامرز و دختر در مراسمی که موبدی از یزدان آنرا برگزار میکند، به هم میپیوندند. پس از جشن، فرامرز و همسرش به شهرهای دیگر سفر میکنند و خوشبختی و شادی را با خود به همراه دارند. در این سفر، به زیباییهای دنیا توجه میکنند و از زندگی شگفتانگیز خود لذت میبرند.
هوش مصنوعی: از سوی دیگر، شاه نامدار نزد مادرِ دخترِ زیبا و باشکوه رفت.
هوش مصنوعی: به او مژده داد که دختر با پهلوانِ شیرمانند پیوند میگیرد و پهلوان دلیر داماد آنان میشود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبای مادرِ دختر از شادی مانند گل شکفت و او در دل و پنهانی شاد شد.
هوش مصنوعی: بسیار خدا را سپاس گفت که دخترش را از رنج و گرفتاری رهانیده است.
هوش مصنوعی: پس از آن به تدارک و آمادهکردن کارِ عروسی پرداخت و از این کار دلش شاد و خرم شد.
هوش مصنوعی: دویست جامه از دیبا و خز و حریر، همراه با مروارید و گوهر و عود و مشک و عبیر آماده کرد.
هوش مصنوعی: تختی از فیروزه به رنگ آسمان که گوهرهایش مانند ستارگان میدرخشید.
هوش مصنوعی: صد و چهل کنیز با گردنبند زرین و دویست غلام زیبا با کمربند زرین.
هوش مصنوعی: صد و بیست جام پر از مشک و عنبر و صد و بیست بار شتر زرِ ناب.
هوش مصنوعی: اسب و شتر بیشمار؛ گنجور اینها را آورد و دستور داد بار کنند.
هوش مصنوعی: همهٔ این جهیزیه را به دست مردی دانا و روشندل نزد پهلوان فرامرز فرستاد.
هوش مصنوعی: آنگاه دخترِ ماهروی و پریچهره و سروقامتِ دلربا را آراستند.
هوش مصنوعی: در زیبایی مانند بهشت بود؛ گویی سرشتش از حوریان است.
هوش مصنوعی: یک دست جامهٔ سراسر زربفت را همراه با دستبند و گوشواره به او سپردند.
هوش مصنوعی: آن جامه که سراسر به مروارید و گوهر آراسته بود، بر تنِ سپید و نرم همچون نسرین و سیمینِ دختر پوشاندند.
هوش مصنوعی: شبانگاه آن دخترِ زیباروی و ماهمانند و روشندل را نزد پهلوان آوردند.
هوش مصنوعی: موبدی پیر و خداپرست دست دختر ماهرو را در دست گرفت و پیش رفت.
هوش مصنوعی: به رسم و آیین دین پیمان زناشویی بستند و بزرگان زبان به ستایش و دعا گشودند.
هوش مصنوعی: موبد دختر را آورد و به پهلوان سپرد و سپهدار دلیر او را به حجره برد.
هوش مصنوعی: آن همسرِ نیک را در آغوش گرفت و سپس با او همبستر شد و دوشیزگیاش را برگرفت.
هوش مصنوعی: چون پهلوان خواهان مهر و دلدار بود، در آن هنگام از آن ماهرو کام دل گرفت.
هوش مصنوعی: جان هر دو از عشق چنان تازه و شاد شد که گویی از آسمان مهر و محبت میبارید.
هوش مصنوعی: آن شب پهلوانِ سرفراز با آن ماهرو به بوسه و در آغوش گرفتن و شادی و ناز گذراند.
هوش مصنوعی: هنگامی که خورشید کمند زرین پرتوهایش را بر آسمان انداخت و بر تخت بلند آسمان بالا آمد، یعنی صبح شد.
هوش مصنوعی: جهان چادر سیاه و خوشبوی شب را درید و نور خورشید مانند یاقوت و زر بر خاک تیره تابید.
هوش مصنوعی: سپهبد، یعنی فرامرز، فرمان داد تا مردان و زنان از کوچهها و محلهها گرد آیند.
هوش مصنوعی: همه با شادی و جشن به دشت رفتند و از آن شهر ثروتمند بیرون آمدند.
هوش مصنوعی: از آواز نوازندگان و بانگ نای و نوشیدن شراب، سراسر جهان پر از هیاهو شده بود.
هوش مصنوعی: دو هفته به همین شیوه جشن و شادی برپا بود و کسی در جهان چنان جشنی ندیده بود.
هوش مصنوعی: فرامرز چندی در آن شهر آسوده ماند و از آن دلبر خورشیدروی کام دل گرفت.
هوش مصنوعی: آنگاه از آنجا آماده رفتن شد تا شگفتیهای جهان را ببیند.
هوش مصنوعی: سپهبد فرمان داد که از چوب عود خام برای آن پریچهره که چون ماه تمام بود،
هوش مصنوعی: کجاوهای زیبا بسازند، کجاوهای از عود قماری که عودی نامدار است.
هوش مصنوعی: چنانکه صنعتگران چیرهدست در آن جای خواب و نشستن بسازند.
هوش مصنوعی: در آن شهر کشتیهای فراوان ساخت و کسانی را که راه دریا را میشناختند به کار گرفت.
هوش مصنوعی: کشتیها را جلوتر بر روی آب انداخت و با شتاب روانه کرد.
هوش مصنوعی: آن پریروی را در کجاوه نشاند، آماده سفر شد و سپاه را از آنجا حرکت داد.
هوش مصنوعی: فرامرز، آن شیر خشمگین، از راه خشکی میرفت و کشتیها همسو با مسیر او روان بودند.
هوش مصنوعی: بزرگان شهر و شاه کهیلا سه منزل راه او را همراهی کردند.
هوش مصنوعی: چون با فرامرز خداحافظی کردند، بازگشتند و سپهدار سرکش و سربلند به راه خود ادامه داد.
هوش مصنوعی: راه دور را آسان و ناچیز شمرد و شتابان تا کنار دریا آمد.
هوش مصنوعی: خودش و پهلوانان سرکش سوار کشتی شدند و ملاح بادبان را برافراشت.
هوش مصنوعی: خداوند جهاندار و آفریننده جان یار او بود و سپهدار نیز هوشیار و بیدار بود.
هوش مصنوعی: از دریای ژرف و باد تند هیچگاه آسیب و دشواری به او نرسید.
هوش مصنوعی: با دلبر زیبا شادمان پیش میرفت و نه نگران راه بود و نه از رنج باد آزاری داشت.
هوش مصنوعی: در هر سو شگفتیهای بسیار بود و هرکس از آنچه میدید بر شگفتیاش افزوده میشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.