کنب تاب شوخ مه پر فسنم
ز سودای زلفش کنب می کنم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این تکبیت از شهرآشوب سیدای نسفی است و در آن معشوق با پیشهاش، کنفتابی و ریسمانسازی، توصیف میشود. شاعر زلف پیچیدهٔ معشوق را به رشتههای تابیدهٔ کنف مانند میکند و میگوید از سودای آن زلف، خود نیز به کنفتابی و پیچوتاب افتاده است.
هوش مصنوعی: معشوق من جوانی شوخ و ماهرو و پرفن است که پیشهاش تابیدن کنف و ریسمانسازی است. من از عشق و هوای زلف پرپیچ او خود به کنفتابی افتادهام؛ یعنی دلم و اندیشهام مانند رشتههای کنف در هم پیچیده و تابیده شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به پیش سپاهش به راه افگنم
همه لشکرش را بهم بر زنم
بدل گفت اگر جنگجوئی کنم
بپیکار او سرخ رویی کنم
بگریند مر دوده و میهنم
که بی سر ببینند خسته تنم
بدم مانده راه و می خوردنم
بدان بد که تا ماندگی بفکنم
که گر آب دریا بپوشد تنم
همان به که شادان شود دشنم
بیا و بکن دست بر گردنم
بچین خوشه کام از خرمنم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.