|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دل دیوانه خود را نشان کردم ندانستم
نشان تیر آن ابروکمان کردم ندانستم
به صد افتادگی چون مهر بردم راه در کویش
به آن بی مهر خود را مهربان کردم ندانستم
به امیدی که روزی پا نهد در خانه چشمم
سر خود فرش بر هر آستان کردم ندانستم
یقینم شد که با بیگانگان دارد سر الفت
به خود من آشنا او را گمان کردم ندانستم
به یاد متکای ابروی او سیدا عمری
چو جوهر بردم تیغ آشیان کردم ندانستم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دلدادگی و ناآگاهی‌اش نسبت به عشق و حال و روز خود سخن می‌گوید. دل دیوانه‌اش را به عشق نشان می‌دهد، اما از تأثیر آن بر خود بی‌خبر است. با افتادگی و عشق به معشوق، تلاش می‌کند به او نزدیک شود، اما به بی‌مهر بودن او آگاهی ندارد. او با امید به وصال معشوق، خود را در انتظار می‌بیند و در عین حال متوجه می‌شود که معشوق با دیگران الفتی دارد. شاعر به یاد محبوب، حتی به جزئیات کوچکی از او فکر می‌کند و زندگی‌اش را به آن وابسته کرده است.
هوش مصنوعی: من به دیوانگی قلب خود اعتراف کردم و متوجه نشدم که نشانه تیر آن ابروی زیبا بود.
هوش مصنوعی: به خاطر احترام و تواضع زیادی که دارم، با عشق و محبت به سمت تو می‌روم و در این مسیر تلاش می‌کنم تا خودم را به گونه‌ای مهربان و دلنشین نشان دهم، در حالی که اصلاً متوجه این موضوع نیستم.
هوش مصنوعی: با امیدی که روزی محبوبم به خانه‌ام بیاید، برای او فرش را به نشانه‌ی احترام زیر هر درگاه انداختم، اما نمی‌دانستم که این کار از روی عشق و الطاف او است.
هوش مصنوعی: من مطمئن شدم که او با دیگران صمیمی است و من که فکر می‌کردم با من نزدیک است، در واقع او را نمی‌شناختم.
هوش مصنوعی: به یاد آن ابروی معشوق، عمرم را به مانند جواهر گرانبها صرف کردم و در این مسیر، بدون اینکه آگاه باشم، بر روی آن تیغی که در دل داشتم، نشستم و آشیانه‌ام را ساختم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.