ز سودای رخت همیان زر گل بر سرم ریزد
ز شب تا صبح مشک سوده سنبل بر سرم ریزد
مهیا کرده ام ای گل برای سوختن خود را
شرار از شعله آواز بلبل بر سرم ریزد
ز جوی آرزوی خویش تر ناکرده انگشتی
غبار حادثات از سایه پل بر سرم ریزد
به یاد زلف او شبها کنم از سایه بالین را
پریشانی شود سبز و چو کاکل بر سرم ریزد
به دوشم سیدا تا میرعادل سایه افگن شد
به گلشن پا گذارم باغبان گل بر سرم ریزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «بر سرم ریزد» حال عاشقی را وصف میکند که از یاد روی و زلف یار هم نثار گل و مشک بر سرش میریزد و هم آتش و غبار حادثه و پریشانی. عاشق خود را برای سوختن آماده کرده و با آنکه از آرزویش بهرهای نبرده، گرفتار بلاست. در بیت پایانی، شاعر از عاشقی به ستایش ممدوحی به نام میرعادل میرسد و میگوید در سایهٔ حمایت او باغبان بر سرش گل میافشاند.
هوش مصنوعی: از شوق و سودای چهرهٔ تو، گل کیسههای زر (گردههای زرد گل) بر سرم نثار میکند و سنبل از شب تا صبح مشک ساییده بر سرم میریزد. یعنی یاد روی و موی تو همه چیز را برایم پرنثار و خوشبو کرده است.
هوش مصنوعی: ای گل، خودم را برای سوختن آماده کردهام. آواز بلبل چون شعله است و از آن شراره بر سرم میریزد؛ یعنی نالهٔ عاشقانهٔ بلبل آتش عشق مرا تیزتر میکند.
هوش مصنوعی: هنوز انگشتی از جوی آرزوی خود تر نکردهام و به هیچ کامی نرسیدهام، ولی حتی از سایهٔ پل هم گرد حادثهها بر سرم میریزد. یعنی بیبهره از کام، باز گرفتار بلا هستم.
هوش مصنوعی: شبها به یاد زلف یار، سایه را بالین خود میکنم. آنگاه پریشانی در من میروید و مانند کاکل (موی پیشانی) بر سرم فرو میریزد.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خود (سیدا) میگوید: از وقتی میرعادل سایهٔ حمایت بر دوش من انداخته، هر گاه به گلشن پا میگذارم باغبان بر سرم گل نثار میکند. یعنی در پناه این ممدوح، همه گرامیام میدارند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.