ای ز قندیل تو روشن دیده خورشید و ماه
ای شده پروانه چوگان تو شمع نگاه
بر سر طاعت اجابت بر دعاها منتظر
ابروی دروازه ات تیر نظر را قبلگاه
هر که بر درگاهت آید او به مطلب می رسد
دست و روی خویش را ناکرده پاک از گرد راه
حاجبانت در به روی سایلان وا کرده اند
هیچ کس از پاسبانانت نباشد دادخواه
آدم آبی به دریا جستجویت می کند
رفته است آواز تسبیحت ز ماهی تا به ماه
بر طواف روضه ات پیر و جوان دادند روی
بس که جاروب رهت موی سفید است و سیاه
سایلان را آستانت بالش مخمل بود
زیر دیوارت بود بر خانه بر دوشان پناه
از طواف روضه ات گردید شاخ گل علم
وز تمنایش بود در آستین دست نگاه
برنگردد هیچ کس از آستانت ناامید
پادشاهان را دهی تاج و گدایان را کلاه
بر کف ابر اعطای توست دریا قطره ای
کوه احسان پیش چشم همتت یک پر ماه
منتظر بر سایلان باشد در احسان تو
مستعد بر آستانت روز و شب شاه و سپاه
بی نیازند از دو عالم مفلسان کوی تو
چشم بر دست گدایان تو دارند هل جاه
پیش ایوان تو رفعت تار بوده از فلک
از سر خورشید افتد در تماشایش کلاه
پیشوای اولیای عصر شاه نقشبند
هیچ کس را بر کراماتش نباشد اشتباه
اقربایانش بلند اقبال از خورد و بزرگ
هر یک از اولاد او باشند گردون دستگاه
هر که بر درگاه او می آورد روی نیاز
سینه او می شود لبریز از فیض اله
ای سر خوان تو لبریز از فقیر و از غنی
بهره مند از سفره عامت گدا و پادشاه
از تو بر پا ای ولی و عهد چندین سلسله
وی به دستت حلقه زنجیر چندین خانقاه
آب گوهر پیش آب حوض او بی آبروست
خاک پاک او بود از عنبر تر پاره خواه
منفعل ماه از چراغ گوشه ایوان تو
وی ز فانوس تو نورانی فلک را خیرگاه
اولیاالله را گفتا رو کردارت پسند
چار یار مصطفی باشند تو را پشت و پناه
هر چه می گویی خدا او را اجابت می کند
بس که چندان کرده ای خدمت به درگاه اله
هر شب نوروز مردم خوار خواران می روند
بر گل خارت بود خاصیت مهر گیاه
پادشاها آستانت کعبه خود گفته ام
با تو روی آورده ام ای قبله عالم پناه
بر طواف یثرب و بطحا ندارم دسترس
لیک دارم نیتی شاید که آرم رو به راه
از خدا و از رسول حق خجالت می کشم
بس که ناشکری مرا افگنده در زیر گناه
شهریارا از خطای خود پشیمان گشته ام
از کرام الکاتبین بر خویشتن دارم گواه
پادشاها روی بر درگاه تو آورده ام
تکیه بر جود پیمبر کرده و لطف اله
روزگاری شد که رنجورم ز پا افتاده ام
کرده از بی قوتی موی سرم ترک کلاه
خیرمقدم گوی باشد بندگانت را سرم
یوسف امید من از بس که افتاده به چاه
دارم از دست گدایانت چراغی آرزو
بس که باشد تیره شمع کلبه ام از دود آه
توتیای دیده اهل نظر گردان مرا
پیش چشم خود اگر چه کمترم از خاک راه
قوتی بر دست و پایم ده که برخیزم ز جا
هر کجا خواهد دلم آنجا کنم آرامگاه
لشکر اندوه در دنبال من افتاده است
آمدم بر آستانت تا شوی پشت و پناه
ای طبیبا دردمندم بر دوای من بکوش
دارم از دست کسل عمریست احوال تباه
بر درت امروز همچون سیدا آورده ام
قامت تقصیر گویان و زبان عذرخواه
صاحبا اقلیم ها روزی که قسمت ساختند
ماوراء النهریان را آستانت شد پناه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده در ستایش بهاءالدین نقشبند و آرامگاه او در بخاراست. شاعر نخست بخشندگی، کرامات، روشنی و بلندی آستان او و گردآمدن شاه و گدا بر سفرهاش را میستاید. سپس به خود بازمیگردد: از ناتوانی در سفر حج، گناه و ناسپاسی و بیماری دیرینهاش میگوید و با اعتراف به تقصیر از نقشبند شفا و پناه میخواهد و آستان او را پناهگاه مردم ماوراءالنهر میخواند.
هوش مصنوعی: ای کسی که چشم خورشید و ماه از چراغ آرامگاه تو روشن است و شمعِ نگاه، پروانهوار گرد تو میگردد.
هوش مصنوعی: در درگاه تو اجابت چشمبهراه دعاها و عبادتهاست و طاق دروازهٔ تو که چون ابروست، قبلهٔ تیرِ نگاه بینندگان است.
هوش مصنوعی: هر کس به درگاه تو بیاید، پیش از آنکه گرد راه را از دست و رویش بشوید به مراد خود میرسد.
هوش مصنوعی: دربانان تو در را به روی نیازمندان گشودهاند و هیچکس از نگهبانان تو شکایتی ندارد.
هوش مصنوعی: حتی آدمِ آبی در دریا تو را میجوید و آوازهٔ ذکر و تسبیح تو از ماهیِ زیر زمین تا ماهِ آسمان، یعنی سراسر جهان، رسیده است.
هوش مصنوعی: پیر و جوان به طواف آرامگاهت روی آوردهاند، چندان که راهت را با موی سپید و سیاه خود جارو میکنند.
هوش مصنوعی: آستانهٔ تو برای گدایان چون بالش مخملی است و سایهٔ دیوارت پناهگاه بیخانمانان است.
هوش مصنوعی: شاخهٔ گل از طواف آرامگاهت سربلند و چون پرچم افراشته شد و نگاه از آرزوی آن، دست در آستین نیاز دارد.
هوش مصنوعی: هیچکس از درگاه تو ناامید بازنمیگردد؛ به پادشاهان تاج و به گدایان کلاه میبخشی.
هوش مصنوعی: در برابر دستِ ابرمانند بخشش تو، دریا قطرهای بیش نیست و کوه احسان در چشم همت تو به سبکی پرِ کاهی است.
هوش مصنوعی: در احسان تو همیشه به روی نیازمندان گشوده و چشمبهراه است و شاه و سپاه شب و روز آمادهٔ خدمت بر آستان تو هستند.
هوش مصنوعی: تهیدستان کوی تو از هر دو جهان بینیازند و صاحبان مقام و جاه چشم به دست گدایان تو دوختهاند.
هوش مصنوعی: بلندی ایوان تو از آسمان برتر است، چنان که خورشید در تماشای آن سر بالا میگیرد و کلاه از سرش میافتد.
هوش مصنوعی: شاه نقشبند پیشوای اولیای روزگار است و هیچکس در کرامات او تردید ندارد.
هوش مصنوعی: خویشاوندان او از خرد و کلان همه بلنداقبالاند و هر یک از فرزندانش شکوهی آسمانی دارد.
هوش مصنوعی: هر کس با نیاز به درگاه او روی آورد، سینهاش از فیض الهی لبریز میشود.
هوش مصنوعی: ای که سفرهٔ تو پر از فقیر و توانگر است و گدا و پادشاه هر دو از خوان عام تو بهره میبرند.
هوش مصنوعی: ای ولی خدا، چندین سلسلهٔ صوفیانه به وجود تو برپاست و رشتهٔ ارادت چندین خانقاه در دست توست.
هوش مصنوعی: آبِ درخشش گوهر در برابر آب حوض او بیارزش است و حتی عنبر تازه از خاک پاک او پارهای را گدایی میکند.
هوش مصنوعی: ماه از چراغ گوشهٔ ایوان تو شرمنده است و خیمهٔ آسمان از فانوس تو روشن شده است.
هوش مصنوعی: اولیای خدا کردار تو را پسندیدهاند و چهار یار پیامبر پشت و پناه تو هستند.
هوش مصنوعی: هر چه بخواهی خدا اجابت میکند، زیرا در درگاه او بسیار خدمت کردهای.
هوش مصنوعی: مردم هر شب نوروز به زیارت آرامگاهت میروند و گل و خار کوی تو خاصیت مهرگیاه دارد و دلها را به مهر میکشد.
هوش مصنوعی: ای پادشاه، آستان تو را کعبهٔ خود خواندهام و ای قبلهٔ پناهدهندهٔ جهان، به تو روی آوردهام.
هوش مصنوعی: توان رفتن به طواف مدینه و مکه را ندارم، اما نیت آن را دارم و شاید روزی راهی شوم.
هوش مصنوعی: از خدا و پیامبر شرمسارم، زیرا ناسپاسی مرا زیر بار گناه انداخته است.
هوش مصنوعی: ای شهریار، از خطای خود پشیمانم و فرشتگان نویسندهٔ اعمال را بر این پشیمانی گواه دارم.
هوش مصنوعی: ای پادشاه، به درگاه تو روی آوردهام و به بخشش پیامبر و لطف خدا تکیه کردهام.
هوش مصنوعی: روزگاری است بیمار و از پا افتادهام و از ناتوانی حتی موی سرم کلاه را رها کرده است.
هوش مصنوعی: سرم به بندگان تو خوشامد میگوید و در برابرشان خم است، زیرا امیدم مانند یوسف در چاه افتاده است.
هوش مصنوعی: از دست گدایان تو چراغی آرزو دارم، چون شمع کلبهام از دود آه تیره شده است.
هوش مصنوعی: هرچند در چشم خودم از خاک راه کمترم، مرا سرمهٔ چشم اهل بصیرت گردان.
هوش مصنوعی: به دست و پایم نیرویی بده تا از جا برخیزم و هر جا دلم خواست آرام گیرم.
هوش مصنوعی: سپاه اندوه در پی من افتاده است و به آستانت آمدهام تا پشت و پناهم باشی.
هوش مصنوعی: ای طبیب، دردمندم، در درمانم بکوش؛ عمری است که از سستی و بیماری حالم تباه است.
هوش مصنوعی: امروز من، سیدا، با قامتی که به تقصیر اعتراف میکند و زبانی پوزشخواه به درگاه تو آمدهام.
هوش مصنوعی: ای سرور، روزی که سرزمینها را میان اولیا قسمت کردند، آستان تو پناهگاه مردم ماوراءالنهر شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نوبهار و آفتابی ای مبارک پادشاه
نوبهار ملک و دین و آفتاب تخت و گاه
جز تو در عالم ندیدم نوبهاری با قبا
جز تو در گیتی ندیدم آفتابی با کلاه
دادْ دادن رسم توست و دادْدِه بِه شهریار
[...]
ای سپاه آرای سلطان جهان آرام شاه
کامرانی بر عدو فرمانروائی بر سپاه
تا سپاه است و جهانرا این و آنرا جز تو نیست
نی سپاه آرای سلطان نی جهان آرام شاه
آفتاب و سایه ای در ملک و گیتی ملک تست
[...]
مژده دولت را که باز آمد سوی اقلیم جاه
صاحب صاحبقران، در سایه ظل اله
بر سپهر افکنده سایه، در جهان گسترده عدل
هم جهانش زیر دست و هم سپهرش زیر گاه
آصف جمشید دین، جمشید شادروان فضل
[...]
باد میمون نهضت رایات شاه دین پناه
آنکه بر خلقش بحق کردست ایزد پادشاه
شاه دین پرور نظام دولت و ملت کز اوست
سربلند و پای برجا در جهان دیهیم و گاه
و آنکه شاه اختران دربندگی او کمر
[...]
ای ز خاک درگهت خضر آب حیوان یافته
عمر خضر و ملک اسکندر ز یزدان یافته
اختران از نعل شبرنگ تو افسر ساخته
و آسمان از دامن قدرت گریبان یافته
طوق فرمان ترا سلطان این پیروزه طاق
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.