ای دل اگر کم آیی کارت کمال گیرد
مرغت شکار گردد صید حلال گیرد
مه می‌دود چو آیی در ظل آفتابی
بدری شود اگر چه شکل هلال گیرد
در دل مقام سازد همچون خیال آن کس
کاندر ره حقیقت ترک خیال گیرد
کو آن خلیل گویا وجهت وجه حقا
وان جان گوشمالی کو پای مال گیرد
این گنده پیر دنیا چشمک زند ولیکن
مر چشم روشنان را از وی ملال گیرد
گر در برم کشد او از ساحری و شیوه
اندر برش دل من کی پر و بال گیرد
گلگونه کرده است او تا روی چون گلم را
بویش تباه گردد رنگش زوال گیرد
رخ بر رخش منه تو تا رویت از شهنشه
مانند آفتابی نور جلال گیرد
چه جای آفتابی کز پرتو جمالش
صد آفتاب و مه را بر چرخ حال گیرد
شویان اولینش بنگر که در چه حالند
آن کاین دلیل داند نی آن دلال گیرد
ای صد هزار عاقل او در جوال کرده
کو عقل کاملی تا ترک جوال گیرد
خطی نوشت یزدان بر خد خوش عذاران
کز خط سیه‌تر است او کاین خط و خال گیرد
از ابر خط برون آ وز خال و عم جدا شو
تا مه ز طلعت تو هر شام فال گیرد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان حال دل و شوق به حقیقت می‌پردازد. او به دل می‌گوید که اگر به کمال نزدیک شود، مرغ شادی او صید حلال خواهد شد. با آوردن مثال‌های زیبا همچون مه و آفتاب، شاعر به جستجوی حقیقت و زیبایی‌های وجودی اشاره می‌کند. همچنین، او به دنیا و زوال آن پرداخته و می‌گوید که در پی دیدار جمال حقیقی، باید از زوایای ذهنی و خیالات رها شویم. در نهایت، او به جایی می‌رسد که دلی می‌خواهد که از عقل کامل برخوردار باشد و از قیود دنیوی آزاد شود.
هوش مصنوعی: ای دل، اگر کمی از خودت بیایی و به آرامش برسی، کارهای تو کامل خواهد شد و در نتیجه، مرغت (خواسته‌ها و آرزوهایت) به موفقیت می‌رسد و به دست می‌آید.
هوش مصنوعی: وقتی تو بیایی، ماه به دواندن در زیر سایه آفتاب می‌پردازد و حتی اگر به شکل هلال باشد، مانند ماه کامل خواهد شد.
هوش مصنوعی: در دل، کسی مقام و جایگاه پیدا می‌کند که در راه حقیقت، از تصورات و خیالات خود دست بکشد.
هوش مصنوعی: کجاست آن ابراهیم (خلیل) که به وضوح جادهٔ حق را می‌بیند و جانش را به خاطر رسیدن به حقیقت آمادهٔ فداکردن می‌کند؟
هوش مصنوعی: این پیر گندیده که نماد دنیاست، به هر طریقی جلب توجه می‌کند، اما وجودش برای انسان‌های روشن و آگاه آزاردهنده است و از او دلگیر می‌شوند.
هوش مصنوعی: اگر او مرا به جذابیت و سحر خود بکشد، دل من چگونه می‌تواند از غم و اندوه آزاد شده و پر و بال بگیرد؟
هوش مصنوعی: او با جمال خود، صورت من را زیبا و گلگون کرده، اما بویی که از من برمی‌خیزد باعث می‌شود رنگ من از بین برود و رو به زوال برود.
هوش مصنوعی: تو به روی خود نچرخ که اگر این کار را کنی، چهره‌ات از زیبایی همچون آفتاب، نور و جلالی خواهد گرفت.
هوش مصنوعی: چه جایگاهی دارد آفتابی که با نور زیبایی‌اش صدها آفتاب و ماه را در افلاک تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و به آنها حال و وضعیت می‌بخشد.
هوش مصنوعی: به تماشای نخستین‌های آمدگان بنگر که در چه وضعیتی هستند. آنها که دلیل را می‌شناسند، نه آن کسی که به دلالی (راهنمایی) مشغول است، می‌فهمد.
هوش مصنوعی: عقل کامل و منحصربه‌فردی که درون وجود دارد، توانسته به حدی برسد که نمی‌توان آن را در دنیای ظاهری (جوال) نگه داشت و باید آن را ترک کرد.
هوش مصنوعی: خداوند بر دل زیبا رویان خطی نوشته است که زیبایی آن از خطی که روی اندامشان است، بیشتر است؛ زیرا این خط و خال (خال بر صورت) از خط سیاه (نگاهی نا زیبا و عیب‌دار) برتر و باارزش‌تر است.
هوش مصنوعی: از ابر، ابر استعاره از حجاب‌ها و موانع، بیرون بیا و از خال و علامت‌ها که نشانه‌های ناپسندند، جدا شو تا ماه (زیبایی) چهره‌ات هر شب به فال و بخت نیکو اشاره کند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چون نقش آن خط و خال، لوح خیال گیرد
از دفتر دل ما، اقبال، فال گیرد
سودای آن پری کرد، از دیده ها نهانم
هرکس خیال ورزد، شکل خیال گیرد
عیش ار به کام خواهی، نفس دنی ادب کن
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.