مست آمد دلبرم تا دل برد از بامداد
ای مسلمانان ز دست مست دلبر داد داد
دی دل من میجهید و هر دو چشمم میپرید
گفتم این دل تا چه بیند وین دو چشمم بامداد
بامدادان اندر این اندیشه بودم ناگهان
عشق تو در صورت مه پیشم آمد شاد شاد
من که باشم باد و خاک و آب و آتش مست اوست
آتش او تا چه آرد بر من و بر خاک و باد
عشق از او آبستنست و این چهار از عشق او
این جهان زین چار زاد و این چهار از عشق زاد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از آمدن صبحگاهی معشوقِ مست شکایت میکند که دلش را ربوده است، و میگوید از دیروز تپش دل و پریدن چشم خبر از این دیدار میداد. سپس عشق را در چهرهٔ ماه میبیند و سخن را به همهٔ هستی میکشاند: چهار عنصر مست اویند و از عشق او زاده شدهاند و جهان از همین چهار عنصر پدید آمده است. پس عشق در این غزل ریشهٔ آفرینش است.
هوش مصنوعی: معشوقم از صبح زود مست آمد تا دلم را برباید. ای مسلمانان، از دست این دلبرِ مست فریاد و دادخواهی دارم.
هوش مصنوعی: دیروز دلم میتپید و هر دو چشمم میپرید که نشانهٔ رخ دادن اتفاقی است. با خود گفتم ببینم فردا صبح این دل و این دو چشم چه خواهند دید.
هوش مصنوعی: صبح در همین فکر بودم که ناگهان عشق تو در چهرهٔ ماه، شاد و خندان، پیش من آمد.
هوش مصنوعی: من کیستم که از او بگویم؟ باد و خاک و آب و آتش، یعنی همهٔ عناصر هستی، مست او هستند. معلوم نیست آتش عشق او چه بر سر من و خاک و باد خواهد آورد.
هوش مصنوعی: عشق از او بارور شده و این چهار عنصر از عشق او پدید آمدهاند. این جهان از این چهار عنصر زاده شده و این چهار عنصر خود از عشق زاده شدهاند؛ پس سرچشمهٔ همهٔ هستی عشق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
جاودانه خواجه هر خواجه ای حجاج باد
برترین مهتر به کهتر کهترش محتاج باد
جاودانه خواجه هر خواجه ای حجاج باد
برترین مهتر به کهتر کهترش محتاج باد
جاودانه خواجه هر خواجه ای حجاج باد
[...]
چون قلم بست او میان در هجو تو لیکن دهانش
چون دوات از گفتههای خویشتن پر لوش باد
آنچه ایزد خواست کرد و آنچه مردم خواست داد
شاه را بالنده کرد و تن درستش کرد شاد
شاه را تابنده کرد آن تندرستی در بزه
شد تنش پالوده چون از باده آسوده لاد
هست پنجاه و سه سالش داد پنجاه و سه تب
[...]
این مبارک پی بنای محکم گردون نهان
کرده شاگردیش گردون خوانده او را اوستاد
روز و شب در آفتاب و سایه اقبال و بخت
جای ابراهیم بن مسعود ابراهیم باد
مشرق میدان شاه دین فروز دین پرست
[...]
در معزالدین ملکشاه آفتاب دین و داد
روز عید روزهداران فرخ و فرخنده باد
خسرو پیروزبخت و داور یزدانپرست
شاه خاقان گوهر و سلطان سلجوقی نژاد
کاست از عالم ستم تا لاجرم شاهی فزود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.