الا ای روی تو صد ماه و مهتاب
مگو شب گشت و بیگه گشت بشتاب
مرا در سایهات ای کعبه جان
به هر مسجد ز خورشیدست محراب
غلط گفتم که اندر مسجد ما
برون در بود خورشید بواب
از این هفت آسیا ما نان نجوییم
ننوشیم آب ما زین سبز دولاب
مسبب اوست اسباب جهان را
چه باشد تار و پود لاف اسباب
ز مستی در هزاران چَه فتادیم
برون مان میکشد عشقش به قلاب
چه رونق دارد از تو مجلس جان
زهی چشم و چراغ جان اصحاب
بخندد باغ دل زان سرو مقبل
بجوشد خون ما زین شاخ عناب
فتوح اندر فتوح اندر فتوحی
توی مفتاح و حق، مفتاحِ ابواب
ز نفط انداز عشق آتشینت
زمین و آسمان لرزان چو سیماب
بر مستانش آید می به دعوی
خلق گردد برانندش به مضراب
خمش کن ختم کن ای دل چو دیدی
که آن خوبی نمیگنجد در القاب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل ستایشی عرفانی از معشوق است که روی او از صد ماه روشنتر است و خورشید در مسجد عاشقان تنها دربانِ بیرونِ در است. شاعر روزی خود را از فلک و اسباب جهان نمیخواهد و فقط مسببالاسباب را کارساز میداند. عشق او مستان را از چاهها بیرون میکشد و آتش آن زمین و آسمان را میلرزاند. در پایان شاعر به دل خود میگوید خاموش شود، چون آن زیبایی در هیچ وصفی نمیگنجد.
هوش مصنوعی: ای کسی که چهرهات به اندازهٔ صد ماه و مهتاب روشن است، نگو که شب شد و دیر است و باید شتاب کرد و رفت؛ با روشنی روی تو شبی در کار نیست.
هوش مصنوعی: ای کعبهٔ جان، من در سایهٔ تو هستم و در هر مسجدی محراب من از نور خورشید است؛ یعنی در پناه تو هر عبادتگاهی برایم نورانی است.
هوش مصنوعی: اشتباه گفتم؛ در مسجد ما خورشید جایی در محراب ندارد، بلکه دربانی است که بیرونِ در ایستاده است، چون نور تو از خورشید برتر است.
هوش مصنوعی: ما روزی خود را از این هفت آسیای گردان، یعنی هفت فلک، نمیجوییم و آب خود را از این دولاب سبز، یعنی آسمان، نمینوشیم؛ روزی ما از جای دیگر است.
هوش مصنوعی: پدیدآورندهٔ همهٔ اسباب جهان اوست؛ پس ادعای اسباب که گویا خود کاری میکنند چه ارزشی دارد؟ این ادعا مانند پارچهای بیبنیاد است.
هوش مصنوعی: از سر مستی در هزاران چاه افتادیم، اما عشق او با قلاب ما را از آن چاهها بیرون میکشد.
هوش مصنوعی: مجلس جان از تو چه رونقی دارد؛ آفرین بر تو که روشنی چشم و چراغ جانِ یاران هستی.
هوش مصنوعی: باغ دل از آن قامت سروِ نیکبخت شکوفا و خندان میشود، و از این لب سرخ همچون عناب خون ما به جوش میآید و شور در ما میافتد.
هوش مصنوعی: تو گشایشی پیاپی و بیپایانی؛ تو کلید هستی و خداوند کلیدِ همهٔ درهاست.
هوش مصنوعی: از آتشی که عشق سوزان تو مانند نفتانداز پرتاب میکند، زمین و آسمان مانند جیوه لرزاناند.
هوش مصنوعی: اگر شراب با ادعای برتری نزد مستان عشق او بیاید، بیارزش و کهنه به شمار میآید و آن را با زخمه و ضربه از مجلس بیرون میرانند؛ مستی آنان از شراب نیست.
هوش مصنوعی: ای دل، خاموش شو و سخن را تمام کن، چون دیدی که آن زیبایی در هیچ لقب و وصفی نمیگنجد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
به خزّ و قاقُم و سِنّور و سَنجاب،
به زیورهای نَغز و دُرِّ خوشاب،
به وقت خوشدلی چون شمعِ پُرتاب
دهن پُر خنده داری دیده پر آب
چو باز آمد ازان حضرة با شتاب
هنوزش گرم بود آن جامهٔ خواب
عدوک من صدیقک مستفاد
فلا تستکثرن من الصحاب
فإن الداء أکثر ماتراه
یکون من الطعام أو الشراب
بدان زنده دلان کاندر تف و تاب
نخفتند از غمت، تا آخرین خواب
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.