چو مرا ز عشق کهنه صنما به یاد دادی
دل همچو آتشم را به هزار باد دادی
چو ز هجر تو به نالم ز خدا جواب آید
که چو یوسفی خریدی به چه در مزاد دادی
دو جهان اگر درآید به دلم حقیر باشد
دل خسته را ز عشقت چه عجب گشاد دادی
تو اگر ز خار گفتی دو هزار گل شکفتی
تو اگر چه تلخ گفتی همگی مراد دادی
تبریز شمس دین تو ز جهان جان چه داری
که دکان این جهان را تو چنین کساد دادی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به یاد معشوق از عشق کهنهاش سخن میگوید و ابراز میکند که دلش به شدت به او نیاز دارد. او از هجران و دردهایی که تحمل میکند، یاد کرده و به قدرت عشق اشاره میکند که میتواند دل را گشاده کند. شاعر میگوید حتی اگر معشوق با کلمات تلخ سخن بگوید، هنوز هم مراد و خواستههای او را برآورده میکند. در نهایت، شاعر به شمس دین تبریزی اشاره میکند و اهمیت او را در زندگیاش بیان میکند و میگوید که او با وجود خود، دنیا را کمارزش کرده است.
هوش مصنوعی: زمانی که تو، ای صنم، عشق قدیمیام را به یادم آوردی، دل من را به شدت آتش زدهای و مثل یک آتشسوزی شدید آن را به هزار باد واگذار کردهای.
هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر فاصلهام از تو ناله میکنم، خدا به من جواب میدهد که تو هم مثل یوسف که از چاه نجات یافت، به چه قیمتی من را خریدهای و به چه زحمتی آمدهای.
هوش مصنوعی: اگر تمام جهان هم در دل من بیفتد، برایم بیارزش است؛ چرا که تو با عشقات، دل خستهام را چنان گشاده کردی که چه جای شگفتی دارد.
هوش مصنوعی: اگر تو بخواهی از تلخیهای زندگی بگویی، هزاران گل و زیبایی از دل برمیآید. حتی اگر سخن تلخی بگویی، باز هم همهٔ آنها به خواستهات تحقق میپیوندد.
هوش مصنوعی: شمسالدین تبریزی، تو که در این دنیا چه چیزی داری، که باعث شده دکان و بازار جهان اینگونه کساد و بیپر رونق باشد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.