کی باشد من با تو باده به گرو خورده
تو برده و من مانده من خرقه گرو کرده
در می شده من غرقه چون ساغر و چون کوزه
با یار درافتاده بیحاجب و بیپرده
صد نوش تو نوشیده تشریف تو پوشیده
صد جوش بجوشیده این عالم افسرده
از نور تو روشن دل چون ماه ز نور خور
وز بوی گلت خوشدل چون روغن پرورده
تا خود چه فسون گفتی با گل که شد او خندان
تا خود چه جفا گفتی با خارک پژمرده
یک لحظه بخندانی یک لحظه بگریانی
ای نادره صنعتها در صنع درآورده
عاقل ز تو نازارد زان روی که زشت آید
ظلمت ز مه آشفته خاری ز گل آزرده
بس غصه رسول آمد از منعم و میگوید
ده مرده شکر خوردی بگذار یکی مرده
پس فکر چو بحر آمد حکمت مثل ماهی
در فکر سخن زنده در گفت سخن مرده
نی فکر چو دام آمد دریا پس این دام است
در دام کجا گنجد جز ماهی بشمرده
پس دل چو بهشتی دان گفتار زبان دوزخ
وین فکر چو اعرافی جای گنه و خرده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر از نشئگی عشق و ارتباط عمیق خود با محبوب سخن میگوید. او خود را در دنیای عشق غرق کرده و به زیباییهای محبوب اشاره دارد، در حالی که او را بدون حجاب و پرده میبیند. شاعر رویارویی عشق و درد را توصیف میکند، که در آن شادی و گریه به موازات هم وجود دارند. او به تأمل دربارهٔ اندیشه و حکمت میپردازد و به تضاد بین نور و تاریکی، و زیبایی و زشتی اشاره میکند، در نهایت به این نتیجه میرسد که حقیقتی عمیقتر در این تضادها نهفته است.
هوش مصنوعی: من کی میتوانم با تو باده بنوشم، در حالی که تو آن را برداشتهای و من تنها ماندهام؟ من هم لباس درویشی خود را در راه تو به گرو گذاشتهام.
هوش مصنوعی: من در شراب غرق شدهام، مانند ساغر و کوزه، و با یار خود بیهیچ پردهپوشی و مانعی درگیرم.
هوش مصنوعی: بسیاری از نوشیدنیهای لذتبخش تو را نوشیدهاند، اما مقام و شخصیت تو پنهان مانده است؛ در حالی که این جهان گرفتار غم و اندوه، در حال خروش و جنبش است.
هوش مصنوعی: دل من از نور تو مانند ماه روشن است، همانطور که خورشید نور میافشاند، و بوی گل تو هم سبب شادی و خوشحالی من شده است، مثل روغنی که دل را نرم و پرورش میدهد.
هوش مصنوعی: تو با گل چه جملات دلانگیزی گفتی که او شاد و خندان شده است، و همچنین با خار چه سخنان بیرحمانهای گفتی که او پژمرده و غمگین شده است.
هوش مصنوعی: تو با هنرهای بینظیر خود، میتوانی در یک لحظه انسان را شاد کنی و در لحظهای دیگر او را به گریه بیندازی.
هوش مصنوعی: عاقل به خاطر این که تو مثل یک هالهٔ تاریک به نظر میرسی، به تو بیاحترامی نمیکند؛ زیرا ظلمت و تاریکی از زیبایی ماه زشتتر است، همانطور که خار به گل آسیب میزند.
هوش مصنوعی: غصهها و مشکلاتی که برای من از سوی کسی مرفه و ثروتمند میآید، بسیار است و او به من میگوید که از شکر نعمتهایت استفاده کردهای، اما بگذار که یکی از مردگان (یعنی کسانی که در زندگی خوشحال نبودهاند) هم از این نعمتها بهرهمند شود.
هوش مصنوعی: فکر مانند دریا است و حکمت شبیه ماهی. در این فکر، سخنانی زنده وجود دارد، اما وقتی به زبان آورده میشود، آن سخنها مرده و بیجان میشوند.
هوش مصنوعی: فکر مثل دام میماند و دریا نیز وجود دارد، پس این دام در دریا جا نمیگیرد مگر اینکه فقط ماهیاش را بشماریم. یعنی در این فضای وسیع و بیکران، تنها چیزهایی که به فکر مربوط میشوند، محدود و قابل شمارش هستند.
هوش مصنوعی: دل را بهشتی بدان که میتواند بهترین سخنها را بگوید، اما اگر بتواند به زبان دوزخ سخن بگوید، نشاندهندهٔ افکار و کارهای ناپسندی است که در میان وجود دارد. این افکار همچون جایگاهی است که در آن گناهان و کوچکترین نواقص موجود است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده
در قعر چنین چاهی ناخورده و نابرده
دنیا نبود عیدم من زشتی او دیدم
گلگونه نهد بر رو آن روسپی زرده
گلگونه چه آراید آن خاربن بد را
[...]
تا ذات تو را یزدان از پرده برآورده
وز آیت رحمانی معجون تو آورده
آن گونه که خود اعلی نام تو علی کرده
تو مالک و ما مملوک تو خواجه و ما مرده
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.