ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده
در قعر چنین چاهی ناخورده و نابرده
دنیا نبود عیدم من زشتی او دیدم
گلگونه نهد بر رو آن روسپی زرده
گلگونه چه آراید آن خاربن بد را
آن خار فرورفته در هر جگر و گرده
با تارک گل آمد موبند فروهشته
ابروی خود از وسمه آن کور سیه کرده
منگر تو به خلخالش ساق سیهش را بین
خوش آید شب بازی لیک از سپس پرده
رو دست بشو از وی ای صوفی روشسته
دل را بستر از وی ای مرد سراسترده
بدبخت و گران جانی کو بخت از او جوید
دربند بزرگی شد میسوزد چون خرده
فریاد رس ای جانان ما را ز گران جانان
ای از عدمی ما را در چرخ درآورده
خاموش سخن میران زان خوش دم بیپایان
تا چند سخن سازی تو زین دم بشمرده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عمیق شدن در اندیشهها و احساساتش میپردازد و از زیباترین جلوههای دنیا و زشتیهای آن سخن میگوید. او در قعر چاهی به تصویر کشیده میشود که نماهای زشت و ناخوشایند را مشاهده میکند و به مقایسه زیبایی و زشتی میپردازد. همچنین به سرنوشت انسانهایی که در بند دنیا هستند، اشاره میکند و از جانان خود تقاضای راهنمایی میکند. شاعر در نهایت به تعبیری از سکوت و خاموشی تأکید میکند و از گفتمان بیهوده و محدودیتهای زمانه میگوید.
هوش مصنوعی: یکباره به دام افتادم از آن قصر و پرده، در عمق چنین چاهی که نه از پیش خوردهام و نه بردهام.
هوش مصنوعی: من در این دنیا عید و شادی ندارم، چون زشتی دنیا را دیدهام. آن روسپی، با چهرهای زیبا، بر صورتش رنگی زرد و ناخوشایند دارد.
هوش مصنوعی: چه زیباست که آن زشترو (روسپی) میخواهد خود را گلگون و زیبا جلوه دهد، در حالی که خارهایی که به او چسبیده، در وجود هر کسی درد و زخم ایجاد میکند.
هوش مصنوعی: موبند (بابی که موهایش را بلند میکند) با موی گلی خود به نزد او آمده و ابروهای خود را که به وسیلهٔ وسمه (رنگی که برای تیرگی ابرو به کار میرفت) سیاه کرده، پایین انداخته است.
هوش مصنوعی: به زنجیر و زیورهای او نگاه نکن، زیرا آن ساق سیاهش زیبا به نظر میرسد، اما وقتی که از پرده بیرون بیاید، ویرانی و آسیب را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: ای صوفی، از وجود او خود را بساز و دستکشید و دل آرام و پاک خود را از او بیاب. ای مردی که سرشت خود را میپوشانی، به او توجه کن و اتصال به او را در نظر داشته باش.
هوش مصنوعی: کسی که بدبخت و رنجکشیده است، بهدنبال خوشبختی و نیکفرجامی است، اما چون به این بخت دست نیافته، به بند و زحمت گرفتار شده و مانند چوبخرد شده میسوزد.
هوش مصنوعی: ای جان محبوب، به فریاد ما برس که ما را از گرفتاری و سختی رهایی دهی؛ ای کسی که ما را از نهان و عدم به عالم هستی آوردهای و در چرخ گردون قرار دادهای.
هوش مصنوعی: ای جانان، از آن دم خوش که بیپایان است، سکوت کن و سخن مگو، زیرا تا چه زمانی میخواهی از آن دم شمارش کنی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
هر روز پری زادی از سوی سراپرده
ما را و حریفان را در چرخ درآورده
صوفی ز هوای او پشمینه شکافیده
عالم ز بلای او دستار کشان کرده
سالوس نتان کردن مستور نتان بودن
[...]
تا ذات تو را یزدان از پرده برآورده
وز آیت رحمانی معجون تو آورده
آن گونه که خود اعلی نام تو علی کرده
تو مالک و ما مملوک تو خواجه و ما مرده
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.