ناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچاره
تا مرد نظر باشی نی مردم نظاره
ای عاشق الاهو ز استاره بگیر این خو
خورشید چو درتابد فانی شود استاره
آنها که قوی دستند دست تو چرا بستند
زیرا تو کنون طفلی وین عالم گهواره
چون در سخنها سفت و الارض مهادا گفت
ای میخ زمین گشته وز شهر دل آواره
ای بنده شیر تن هستی تو اسیر تن
دندان خرد بنما نعمت خور همواره
تا طفل بود سلطان دایه کندش زندان
تا شیر خورد ز ایشان نبود شه میخواره
از سنگ سبو ترسد اما چو شود چشمه
هر لحظه سبو آید تازان به سوی خاره
گوید که اگر زین پس او بشکندم شادم
جان داد مرا آبش یک باره و صد باره
گر در ره او مردم هم زنده بدو گردم
خود پاره دهم او را تا او کندم پاره



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به پرسش عاشقانه و سرنوشت انسان اشاره میکند. او به عاشق بیچاره میگوید که باید از ناموس و محدودیتها فراتر رود و به عشق الهی دست یابد. اینجا، عاشق به عنوان کودکی در گهواره دیده میشود و باید از قید و بندهای دنیوی رها شود. همچنین، به قدرت عشق و نیاز به فانی شدن در نور حقیقت اشاره میکند و تأکید میکند که اگر در مسیر عشق واقعی گام برداریم، حتی حاضریم جان خود را فدای آن کنیم. شاعر با استفاده از تمثیلها و تصویرسازی، نشان میدهد که عشق میتواند انسان را از زندان جسم آزاد کند.
هوش مصنوعی: ای عاشق بیچاره، به حریم معشوق نزدیک نشو و حرمت او را حفظ کن، زیرا وقتی در نظر هستی، دیگر اجازه نده که دیگران به تو و خودت نگاه کنند.
هوش مصنوعی: ای عاشق، از ستاره بخواه که نور را بگیرد، زیرا وقتی خورشید میتابد، ستاره به زودی محو و نابود میشود.
هوش مصنوعی: بعضی از افرادی که توانا و قوی هستند، چرا دست تو را بستهاند؟ چون تو هنوز کودک هستی و این دنیا مانند یک گهواره است که در آن هنوز در حال رشد و یادگیری هستی.
هوش مصنوعی: ای کسی که در کلامت محکم هستی و زمین (به عنوان مهد و محل سکونت) به تو اشاره میکند، بگو که ای میخ (پایه) زمین، چطور میشود که دل از شهر خودش و از آرامشاش دور شده است.
هوش مصنوعی: ای بنده، روح تو شبیه به شیر است، اما تو اسیر و گرفتار جسم خود هستی. همواره به نعمتهای زندگی توجه کن و از آنها بهرهمند شو.
هوش مصنوعی: در دوران کودکی، مانند یک کودک شیرخوار، فرد به دایهاش وابسته و تحت کنترل اوست، اما زمانی که بزرگتر میشود و از این وابستگی خارج میگردد، دیگر نیازی به چنین مراقبت و زندانی ندارد. در این بیت، به طور نمادین از شرایط انسانی و وابستگیهای او در جوانی و خودکامگی او در بزرگسالی سخن به میان آمده است.
هوش مصنوعی: از سنگ (سبو) میترسد، ولی زمانی که چشمهسار باشد، هر لحظه سبو با شتاب به سمت گل (خاره) میآید.
هوش مصنوعی: میگوید اگر او مرا بشکند، من خوشحال میشوم زیرا آبش یعنی زندگیاش، بهطور ناگهانی و بارها جانم را میدهد.
هوش مصنوعی: اگر در راه او جان بدهم، با کمال میل و بدون شک، حتی اگر وجود خود را تا هزار بار تقسیم کنم، آن را تقدیم او میکنم تا او مرا هم پارهپاره کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
مستی ده و هستی ده ای غمزه خماره
تو دلبر و استادی ما عاشق و این کاره
ما بر سر هر پشته گم کرده سر رشته
بیچاره تو گشته تو چاره بیچاره
صد چشمه بجوشانی در سینه چون مرمر
[...]
کن نوک سنان را تیز ای عقرب جراره
زهر از بن دندان ریز ای افعی خونخواره
از باد صبا بگریز ای پشه بیچاره
وز گربه همی پرهیز ای موش ستمکاره
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.