هر روز پری زادی از سوی سراپرده
ما را و حریفان را در چرخ درآورده
صوفی ز هوای او پشمینه شکافیده
عالم ز بلای او دستار کشان کرده
سالوس نتان کردن مستور نتان بودن
از دست چنین رندی سغراق رضا خورده
دی رفت سوی گوری در مرده زد او شوری
معذورم آخر من کمتر نیم از مرده
هر روز برون آید ساغر به کف و گوید
والله که بنگذارم در شهر یک افسرده
ای مونس و ای جانم چندانت بپیچانم
تا شهد و شکر گردی ای سرکه پرورده
خستم جگرت را من بستان جگری دیگر
همچون جگر شیران ای گربه پژمرده
همرنگ دل من شو زیرا که نمیشاید
من سرخ و سپید ای جان تو زرد و سیه چرده
خامش کن و خامش کن دررو به حریم دل
کاندر حرمین دل نبود دل آزرده
شمس الحق تبریزی بادا دل بدخواهت
بر گرد جهان گردان در طمع یکی گرده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف تجربهای عاشقانه و دلبستگی شدید خود به محبوبی میپردازد که هر روز از پس پردهای نمایان میشود و همگان را مجذوب خود میکند. صوفی و عالم نیز تحت تأثیر این محبوب دچار دگرگونی و شور و حال میشوند. او از محبوب میخواهد که بر رنگ و رویش بپوشاند و از اندوه و خستگی دلش بکاهد. در ادامه، شاعر به نوعی خواستار نزدیکی و همرنگی با محبوب است و از او میخواهد تا در حریم دلش آرامش بیابد. در نهایت، شاعر آرزو دارد که شمس تبریزی، محبوبش، به دلهای ناخواستهاش آرامش بخشد.
هوش مصنوعی: هر روز یک پری از سمت پردهٔ ما، ما و دوستان را در این دنیا مشغول و سرگرم میکند.
هوش مصنوعی: صوفی به خاطر آرمان و عشق به او، لباس خود را پاره کرده و به تضرع افتاده، و به واسطهٔ بلا و مشکلاتی که از عشق او به زندگی میآید، عالم و مردم از شدت درد و ناامیدی، از روی غم، پوشش و دستار (به عنوان نشانهٔ احترام و تشیّع) را به کنار زدهاند.
هوش مصنوعی: نمیتوان در برابر نمایش دوگانگی و ریاکاری پنهان ماند؛ نمیشود از چنین فرد فریفتهای که مستی و سرمستی را به دل دارد، دوری جست.
هوش مصنوعی: دیگری به سمت قبرستان رفت و در آنجا سر و صدایی به راه انداخت. من معذورم، زیرا من هم کمتر از مرده نیستم، یعنی به اندازه یک مرده بیتحرک و بیحالت هستم.
هوش مصنوعی: هر روز در دست من جام شراب ظاهر میشود و میگوید به خداوند قسم نمیتوانم در شهر کسی را که ناراحت است و غمگین به حال خود رها کنم.
هوش مصنوعی: ای همدم و جان من، چقدر باید تو را مدام فریب دهم تا مانند شهد و شکر شیرین شوی، نه مانند سرکه که ترش و ناخوش است.
هوش مصنوعی: من خستهام و نمیتوانم بیشتر از تو انتظار بکشم. از تو میخواهم که جانی تازه و قوتی همچون جگر شیران به من بدهی، نه از آن حالتی که حالا داری، مثل گربهای پژمرده.
هوش مصنوعی: با من همرنگ و همسنخ شو، چرا که اینطور شایسته نیست که من با رنگهای متفاوتی نسبت به تو باشم. من در زندگیم با احساساتی چون شادی و اندوه مواجه هستم، اما تو با حالتی بیحال و پریشان هستی.
هوش مصنوعی: سکوت کن و خود را دور نگهدار از حریم دل، زیرا در دو مکان مقدس دل، جایی برای دلهای آزرده وجود ندارد.
هوش مصنوعی: شمس تبریزی، که دوست و مراد مولاناست، دعا میکند که دل کسی که به او بدخواهی میکند، در چرخش و گردش جهان به تنگنایی گرفتار شود و همیشه در آرزوی یک لقمه باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده
در قعر چنین چاهی ناخورده و نابرده
دنیا نبود عیدم من زشتی او دیدم
گلگونه نهد بر رو آن روسپی زرده
گلگونه چه آراید آن خاربن بد را
[...]
تا ذات تو را یزدان از پرده برآورده
وز آیت رحمانی معجون تو آورده
آن گونه که خود اعلی نام تو علی کرده
تو مالک و ما مملوک تو خواجه و ما مرده
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.