ز بردابرد عشق او چو بشنید این دل پاره
برآمد از وجود خویش و هر دو کون یک باره
به بحر نیستی درشد همه هستی محقر شد
به ناگه شعلهای برشد شگرف از جان خون خواره
کجا اسراربین آمد دمی کز کبر و کین آمد
حیاتی کز زمین آمد بود در بحر بیچاره
الا ای جان انسانی چو از اقلیم نقصانی
به شب هنگام ظلمانی چو اختر باش سیاره
چو از مردان مدد یابی یکی عیش ابد یابی
سپاه بیعدد یابی به قهر نفس اماره
چو هستی را همیروبی سر هر نفس میکوبی
بدید آید یکی خوبی نه رو باشد نه رخساره
چه باشد صد قمر آن جا شود هر خاک زر آن جا
به غیر دل مبر آن جا که آن جا هست دل پاره
زهی دربخش دریایی برای جان بینایی
شمار ریگ هر جایی ز عشقش هست آواره
خوشا مشکا که میبیزی به راه شمس تبریزی
زهی باده که میریزی برای جان میخواره



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق الهی و تأثیر آن بر وجود انسان میپردازد. او میگوید که عشق به خداوند میتواند دل را از قید و بندهای دنیوی آزاد کند و انسان را به حقیقت هستی نزدیکتر کند. در این مسیر، انسان میتواند از نقصها و تاریکیها فاصله بگیرد و به روشنایی و حیات حقیقی دست یابد. اشاره به شمس تبریزی و بادهنوشی از عشق نیز نمادی از سرمستی و شیدایی ناشی از این عشق است. در نهایت، شاعر بر اهمیت دل در این سفر روحانی و عشق به خدا تأکید میکند.
هوش مصنوعی: عشق او آنقدر دل مرا به خود مشغول کرده که وقتی صدایش را میشنوم، از خود بیخود میشوم و به یکباره از وجود خود خارج میشوم؛ یعنی وجود دنیوی و جسمی خود را پشت سر میگذارم و به جهان معنوی میپیوندم.
هوش مصنوعی: در دریای نیستی، همهٔ وجود در پستی و حقارت قرار گرفت. ناگهان شعلهای عظیم از روحی که بیقرار و غمگین بود، بر افروخته شد.
هوش مصنوعی: کجا کسی که اسرار را میبیند، به سبب خودخواهی و کینهورزی، حیاتش از زمین برخاست و در دریا و جهان آشفته گم شد؟
هوش مصنوعی: ای انسان محترم، هنگامی که از دنیای نواقص و کمبودها عبور کنی، در تاریکی شب مانند ستارهای بدرخش.
هوش مصنوعی: اگر از مردان (انسانهای بزرگ و راهنمایان) کمک بگیری، از زندگی جاوید بهرهمند میگشتی و در برابر هوای نفس سرکش، توان مبارزه و قدرتی بینظیر خواهی داشت.
هوش مصنوعی: هرگاه که انسان در تلاش است تا وجود خود را پالایش کند و از آلودگیها پاک کند، در هر نفس خود به خوبیها دست مییابد، اما این خوبیها نه به صورت ظاهری و نه به صورت چهرهی مشخصی نمایان نمیشود.
هوش مصنوعی: در آن مکان، حتی صد قمر هم ارزشی ندارد و هر خاکی به طلا تبدیل میشود. اما تنها قلبی که عاشق است، میتواند به آنجا برود؛ چرا که در آنجا دل پارهای وجود دارد که ارزشمندتر از همه چیز است.
هوش مصنوعی: ای دریای عشق، چه نعمت بزرگی هستی برای جان بینا و آگاه! هر دانهٔ ریگی در هر مکان به عشق او آواره و بیقرار است.
هوش مصنوعی: خوشا به حال مشک (عطر) که تو را به یاد شمس تبریزی میآورد و خوشا به حال شرابی که برای روح نوشیده میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بر آنم کز دل و دیده شوم بیزار یک باره
چو آمد آفتاب جان نخواهم شمع و استاره
دلا نقاش را بنگر چه بینی نقش گرمابه
مه و خورشید را بنگر چه گردی گرد مه پاره
نهادی سیر بر بینی نسیم گل همیجویی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.