ای دل من در هوایت همچو آب و ماهیان
ماهی جانم بمیرد گر بگردی یک زمان
ماهیان را صبر نبود یک زمان بیرون آب
عاشقان را صبر نبود در فراق دلستان
جان ماهی آب باشد صبر بیجان چون بود
چونک بیجان صبر نبود چون بود بیجان جان
هر دو عالم بیجمالت مر مرا زندان بود
آب حیوان در فراقت گر خورم دارد زیان
این نگارستان عالم پرنشان و نقش توست
لیک جای تو نگیرد کو نشان کو بینشان
قطره خون دلم را چون جهانی کردهای
تا ز حیرانی ندانم قطرهای را از جهان
بر دهان من به دست خویش بنهادی قدح
تا ز سرمستی ندانم من قدح را از دهان
من کی باشم از زمین تا آسمان مستان پرند
کز شراب تو ندانند از زمین تا آسمان
صد شبان چون من سپرده گوسفند خود به گرگ
گوسفندان را چه کردی با کی گویم کو شبان
در بیان آرم نیایی ور نهان دارم بتر
درنگنجی از بزرگی در جهان و در نهان
گر نهان را می شناسم از جهان در عاشقی
مؤمن عشقم مخوان و کافرم خوان ای فلان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا جانِ عاشق را به ماهی و معشوق را به آب مانند میکند و میگوید بیاو جهان زندان است و حتی آب حیات زیان. سپس از حیرت و مستیِ عشق میگوید که مرز قطره و جهان، جام و دهان، و زمین و آسمان را از میان برده است. در پایان معشوق را بزرگتر از آن میداند که در بیان یا پنهان بگنجد و تمایز نهادن میان پنهان و آشکار را نشانهٔ کفر در دین عشق میشمارد.
هوش مصنوعی: ای محبوب، دل من در عشق تو مانند ماهی در آب است؛ اگر لحظهای از من روی برگردانی، ماهیِ جانم میمیرد.
هوش مصنوعی: همانگونه که ماهی لحظهای بیرون از آب تاب نمیآورد، عاشقان نیز در دوری از دلبر صبر ندارند.
هوش مصنوعی: آب برای ماهی حکم جان را دارد و بیجان صبر کردن ممکن نیست؛ وقتی بیجان صبر ممکن نیست، چگونه جانِ عاشق بیمعشوق که جانِ جان اوست بماند؟
هوش مصنوعی: بیدیدار زیبایی تو هر دو جهان برایم زندان است؛ و اگر در دوری تو آب حیات هم بنوشم، برایم زیانآور است.
هوش مصنوعی: این جهانِ پرنقش و نگار سراسر نشانه و نقش توست، اما هیچکدام جای تو را نمیگیرد؛ نشانه کجا و آن ذات بینشان کجا.
هوش مصنوعی: قطرهٔ خونِ دلم را چنان گسترده چون جهانی کردهای که از شدت حیرت، دیگر قطره را از جهان تشخیص نمیدهم.
هوش مصنوعی: با دست خودت جام را بر لبم نهادی، چنانکه از سرمستی دیگر جام را از دهان خود باز نمیشناسم.
هوش مصنوعی: من در این میان کیستم؟ از زمین تا آسمان پر از مستانی است که از شراب تو زمین را از آسمان تشخیص نمیدهند.
هوش مصنوعی: صدها چوپان مانند من گوسفندان خود را به گرگ سپردهاند؛ با گوسفندان چه کردی؟ به که شکایت کنم وقتی چوپانی بر جای نمانده است. یعنی عشق تو همهٔ اختیار و هستی عاشقان را ربوده است.
هوش مصنوعی: اگر تو را به سخن درآورم، در بیان نمیگنجی و اگر پنهانت کنم بدتر است؛ تو از بزرگی نه در جهان آشکار میگنجی و نه در عالم پنهان.
هوش مصنوعی: اگر در عاشقی هنوز پنهان را از آشکار و درون را از جهان باز میشناسم، ای فلان، مرا مؤمنِ عشق مخوان و کافر بدان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
لشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبان
چیست آن آبی چو آتش و آهنی چون پرنیان
بیروان تن پیکری پاکیزه چون بیتنْ روان
گر بجنبانیش آب است، ار بلرزانی درخش
ور بیندازیش تیر است، ار بدو یازی کمان
از خرد آگاه نه در مغز باشد چون خرد
[...]
بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان
تا گمان اندر یقین گم شد یقین اندر گمان
تا که میجستم ندیدم تا بدیدم گم شدم
گم شده گم کرده را هرگز کجا یابد نشان
در خیال من نیامد در یقینم هم نبود
[...]
سرو دیدستم که باشد رسته اندر بوستان
بوستان هرگز ندیدیم رسته بر سرو روان
بوستانی ساختی تو برسر سرو سهی
پر گل و پر لاله و پر نرگس و پر ارغوان
ای بهار خوبرویان چند حیلت کرده ای
[...]
خسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
پر ز خوان خواهی کنونش کرد و خواهی پر سخوان
تیر تو مفتاح شد در کار فتح قلعه ها
تیر تو مومول شد در دیده های دیده بان
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.