آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن
بر سینه ما بنشین ای جان منت مسکن
سرمست شدم ای جان وز دست شدم ای جان
ای دوست خمارم را از لعل لبت بشکن
ای ساقی هر نادر این می ز چه خم داری
من بنده ظلم تو از بیخ و بنم برکن
هم پردهٔ من میدر هم خون دلم میخور
آخر نه توی با من شاباش زهی ای من
از دوست ستم نبود بر مست قلم نبود
جز عفو و کرم نبود بر مست چنین مسکن
از معدن خویش ای جان بخرام در این میدان
رونق نبود زر را تا باشد در معدن
با لعل چو تو کانی غمگین نشود جانی
در گور و کفن ناید تا باشد جان در تن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و توجه معشوق به خود سخن میگوید و به زیبایی و محبت او اشاره میکند. او از معشوق میخواهد که به او محبت کند و در کنار او بنشیند. شاعر به حالت سرمستی و خمار بودن خود اشاره میکند و نشان میدهد که عشق او چنان قوی است که حتی در سختیها نیز جانش به او وابسته است. او به معشوق یادآوری میکند که محبت و عفو او، ناگزیر از دلتنگیهای عاشقانه است و تنها در سایهی عشق اوست که زندگی معنای واقعی دارد.
هوش مصنوعی: به ما نشان بده که دست زیبای خود را به گردنمان بیندازی و بر سینهمان بنشینی، ای جان، تا فراموش کنیم غمها و دردهای خود را.
هوش مصنوعی: ای جان، من از خوشحالی و شگفتی سرمست شدم و از دست رفتهام. ای دوست، خمار و مستیام را با لبهای سرخ و شیرینت برطرف کن.
هوش مصنوعی: ای ساقی، این شراب نایاب که داری از کدام خم است که من در بند ظلم تو هستم و باید آن را از ریشه قطع کنی؟
هوش مصنوعی: ساقی، تو هم پردهای از شراب بر من پهن کن و هم خون دل مرا بنوش، زیرا تو دیوانهام و فقط تو را میخواهم، ای کسی که برای من جشن و شادی را میآوری.
هوش مصنوعی: با دوستان نمیتوان ستم کرد و به آنها سختی تحمیل نکرد؛ زیرا قلمی برای نوشتن بدیها وجود ندارد و تنها بخشش و نیکی است که بر بندگان مست (عاشقان) رواست. بنابراین، رفتار با آنها باید بر پایهی عفو و مهربانی باشد.
هوش مصنوعی: ای جان، از درون خودت به خود بپرداز و در این میدان که رونق و نشاطی ندارد، طلا (زر) را از معدن خویش به دست بیاور تا بتوانی آن را نگهداری.
هوش مصنوعی: اگر جانی مانند تو وجود داشته باشد، در دل غم و اندوه نمیماند و تا وقتی این روح در بدن است، مرگ و کفن پیش نمیآید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بی طلعت تو مجلس بی ماه بود گردون
بی قامت تو میدان، بی سرو بود بستان
«هارُونَ أَخِی» (۳۰) و آن هارون است برادر من.
«اشْدُدْ بِهِ أَزْرِی» (۳۱) پشت من و نیروی من باو سخت کن.
آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن
ز آیینه ندیدهست او الا سیهی آهن
از آب حیات تو دور است به ذات تو
کز کبر برآید او بالا مثل روغن
پای تو چو جان بوسد تا حشر لبان لیسد
[...]
امروز بحمدالله فارغ شدم از دشمن
دشمن چه تواند کرد چون دوست بود با من
آورد صبا بویی از مصر سوی کنعان
یعقوب صفت ما را شد دیده بدان روشن
چون غنچه دل بشکفت از بوی نسیم وصل
[...]
یک ره ز ره دجله منزل به مداین کن
وز دیده دوم دجله بر خاک مداین ران
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.