در غیب پر، این سو مپر ای طایر چالاک من
هم سوی پنهان خانه رو ای فکرت و ادراک من
عالم چه دارد جز دهل از عیدگاه عقل کل؟
گردون چه دارد جز که که از خرمن افلاک من؟
من زخم کردم بر دلت مرهم منه بر زخم من
من چاک کردم خرقه‌ات بخیه مزن بر چاک من
در من از این خوشتر نگر کآب حیاتم سر به‌سر
چندین گمان بد مبر ای خایف از اهلاک من
دریا نباشد قطره‌ای با ساحل دریای جان
شادی نیرزد حبه‌ای در همّت غمناک من
خرگوش و کبک و آهوان باشد شکار خسروان
شیران نر بین سرنگون بربسته بر فتراک من
دل‌های شیران خون شده صحرا ز خون گلگون شده
مجنون‌کنان مجنون شده از شاهد لولاک من
گر کاهلی باری بیا درکش یکی جام خدا
کوه احد جنبان شود برپرد از محراک من
جامی که تفش می‌زند بر آسمان بی‌سند
دانی چه جوشش‌ها بود از جرعه‌اش بر خاک من
آن باده بر مغزت زند چشم و دلت روشن کند
وانگه ببینی گوهری در جسم چون خاشاک من
عالم چو مرغی خفته‌ای بر بیضه پرچوژه‌ای
زان بیضه یابد پرورش بال و پر املاک من
روزی که مرغ از یک لگد از روی بیضه برجهد
هفت آسمان فانی شود در نور بیضه پاک من
خری که او را نیست بن میگوید ای خاک کهن
دامن گشا گوهر ستان کی دیده‌ای امساک من؟
در وهم ناید ذات من اندیشه‌ها شد مات من
جز احولی از احولی کی دم زند ز اشراک من؟
خامش که اندر خامشی غرقه‌تری در بی‌هشی
گرچه دهان خوش می‌شود زین حرف چون مسواک من
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر دلایل عدم توجه به دنیای مادی و ظاهری را بیان می‌کند و بر اهمیت درون‌نگری و جستجوی حقیقت تأکید می‌کند. او مردم را به سفر به دنیای درونی و پنهانی دعوت می‌کند تا از زخم‌های خود رهایی یابند و نه از ظواهر فریبنده. در این شعر، ارتباطات بین زندگی و مادیات، و همچنین مقایسه‌هایی درباره شیران و شکاری که زندگی‌اش را تهدید می‌کند، مطرح می‌شود. شاعر بر این باور است که شناخت درونی و تجربیات معنوی ارزش بیشتری از خوشی‌های سطحی دارند و در نهایت، بر لزوم خاموشی و سکوت تاکید می‌کند تا عمق فهم و درک حاصل شود.
هوش مصنوعی: ای پرندهٔ چالاک، در عالم غیب پرواز نکن و به این طرف نیا، زیرا به سوی مکان پنهانی که در آن سکونت دارد، برو که آنجا مربوط به فکرت و درک من است.
هوش مصنوعی: عالم، به جز نواختن دهل و نشانه‌گذاری جشن عقل کل، چیزی ندارد. و آسمان نیز به جز مرواریدهایی از خرمن ستاره‌ها، چیزی دیگر ندارد.
هوش مصنوعی: من به دل تو آسیب رسانده‌ام، پس بر زخم من مرهم نگذار. من لباس تو را پاره کرده‌ام، پس بر آن وصله نزن.
هوش مصنوعی: در وجود من چیزی بهتر و ارزشمندتر از این نیست؛ من به تمام شادابی و حیاتم مشغولم. اینجا لازم نیست نگران گمان‌های بد خود باشی، ای کسی که از ویرانی من می‌ترسی.
هوش مصنوعی: اگر دریا نباشد، یک قطرهٔ آب هم نمی‌تواند با ساحل آن دریا مقایسه شود؛ به همین ترتیب، شادی نمی‌تواند ارزش یک دانهٔ کوچک در مقابل دل غمگین من داشته باشد.
هوش مصنوعی: شکارچیان بزرگی مانند خسروان، خرگوش، کبک و آهو را به دام می‌اندازند، در حالی که خود شیران نر را می‌بینند که بر فتراک (سوار بر بار) سرنگون و از پا درآمده‌اند. این تصویر، نماد ضعف و ناامیدی در شرایطی است که باید قدرت و شکوه باشد، وبه نوعی نشان‌دهندهٔ حال و روز شاعر است.
هوش مصنوعی: دل‌های شیران (مردان قوی) به خاطر غم و اندوه دچار خونریزی شده، در صحرا به خاطر عشق و زیبایی شاهد (شخصی که به آن عشق دارند) به حالت جنون درآمده‌اند. غم عشق و زیبایی او سبب شده است که مانند مجنون (عاشق دیوانه) دچار بحران روحی شوند.
هوش مصنوعی: اگر کمی تنبلی می‌کنی، بیا و این جام را بنوش؛ زیرا آن‌گاه که تو بنوشی، کوه احد هم به جنبش درمی‌آید و از شدت عشق، محراق (شراب‌ساز) من به پرواز درمی‌آید.
هوش مصنوعی: جامی که از آن، شراب به آسمان می‌پاشد، بدون هیچ دلیل مشخصی، نشان‌دهندهٔ چه جوشش‌های شگفت‌انگیزی است که از جرعهٔ آن بر زمین من وجود دارد.
هوش مصنوعی: آن باده که می‌نوشی، بر فکرت تأثیر می‌گذارد و باعث روشنی چشمت و دلت می‌شود، سپس در خودت به جواهری ارزشمند پی می‌بری که به ظاهر بی‌اهمیت و مانند خاشاک است.
هوش مصنوعی: عالم مانند مرغی خواب‌آلود است که روی تخم کهنه‌ای نشسته و از آن تخم، بال و پر (قدرت) املاک و دارایی‌های من را به دست می‌آورد.
هوش مصنوعی: روزی که مرغ، با یک پا از روی تخم خودش بپرد، هفت آسمان از بین می‌روند و در نور تخم پاک من غرق می‌شوند.
هوش مصنوعی: خری که نمی‌داند چه خوب و بدی در کارش است، به خاک کهن میگوید: ای زمین، دامن خود را باز کن و جواهرها را از من بگیر. آیا تو امساک و تنگ‌نظری مرا دیده‌ای؟
هوش مصنوعی: ذات من فراتر از تصورات و خیالات است و اندیشه‌هایم در برابر آن ناتوان شده‌اند. تنها حالتی از حالاتی که در عمق این تجربه وجود دارد، میتواند از کلمات حق سخن بگوید و کسی نمی‌تواند از این حالت، به درک واقعی و ارتباط با ماهیت من برسد.
هوش مصنوعی: سکوت کن؛ زیرا در این سکوت، غرق در بی‌خودیت هستی و هرچند که گفتن این حرف‌ها دهان را شیرین می‌کند، اما مثل مسواک، فایده‌ای ندارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.